Dagboek 15 februari 2018

febr1

Hoi hallo, welkom bij een nieuw dagboekje. Langzaam begin ik uit mijn winterslaap te ontwaken en er gebeurt iets waarvan ik niet had verwacht het nog mee te maken: ik begin me langzaam weer een beetje mezelf te voelen. Het zijn momenten en nog geen dagen of weken, maar het is een begin en dat voelt héél erg fijn.

Nu ik die momenten ervaar heb ik pas door hoe ik rot ik me de afgelopen maanden voelde en hoe dat ook mijn denken beïnvloedde. Men zegt dan tegen je: je bent ziek. Dit is een ziekte! En ik dacht: ok, dat kan, maar ik voel me vooral een beetje gek en dit voelt vrij permanent. Nu voelt het alsof langzaam de mist wegtrekt en ik weer wat normaler kan nadenken. Nu begrijp ik wat mensen bedoelden als ze zeiden dat ik ziek was en dat het tijdelijk was en dat het alles in mij beïnvloedde. Ik dacht dat ik heel logisch nadacht over dingen, maar nu (op mijn “gezonde” momenten) zie ik in dat het niet zo was. En dat voelt “licht” en bevrijdend en zó fijn.

Ik krijg weer ruimte in mijn hoofd voor leuke dingen en het komt nu zelfs voor dat ik uren lang niet bang ben of mega gespannen. Een uur lang achter de laptop zitten? Een paar maanden geleden werd ik al gek van vijf minuten focussen. Alles kostte ZOVEEL energie. Dat klinkt vast bizar voor mensen die hier geen ervaring mee hebben, maar dat was een paar maanden lang mijn realiteit. En nu soms ook nog. Maar langzaam voel ik me een beetje “helen”, vallen dingen op hun plaats en kan ik (halleluja) weer wat beter functioneren. Ik ben er nog niet, maar ik blijf gewoon door gaan… :)

febr2

Vorige week pakte ik sinds maanden weer eens mijn camera op en dat was LEUK! Nog een beetje onwennig merkte ik zelf, maar ik ben wel heel blij met de foto’s die we hebben gemaakt. Ik heb er een stuk of 300 en er zitten zoveel mooie tussen (het is erg lastig om Tara lelijk op de foto te zetten, haha). Lastig kiezen hoor!

febr3

Deze week ontving ik het allereerste recensie-exemplaar voor wittybooks.nl, wat ik stiekem wel een erg leuk moment vond. Ik hoef er geen geld mee te verdienen, beroemd mee te worden (lol, alsjeblieft niet) of veel dingen uit te halen ofzo, maar boeken toegestuurd krijgen en daar dan over mogen schrijven is toch wel héél leuk. Zeker omdat ik DOL ben op boeken (goh).

Voor de mensen die niet lezen is het misschien een beetje oninteressant, maar mocht je het leuk vinden, dan kun je me nu ook volgen op wittybooks.nl. Ik probeer er een paar keer per week te updaten, wat soms wat beter lukt dan de andere keer.

febr4

Valentijnsdag is zoiets waar we normaal niets aan doen, maar nu was mijn vriend eerder vrij van zijn werk, dus besloten we van de gelegenheid gebruik te maken om gezellig een bakje koffie te gaan drinken. Ik had nog een mega cheesy (en super lelijke) kaart gekocht (niet die van hierboven op de foto uiteraard- dit schattige kaartje lag op tafel in het café waar we zaten) en dat vond ik wel weer genoeg voor Valentijnsdag, haha. Ik wil niet zeggen dat we onromantisch zijn, want we zijn wel heel lief voor elkaar, maar met echt grootse gebaren of belangrijke data hebben we niet zoveel. Deze week zijn we ook 10 jaar samen, maar we hebben eigenlijk beiden geen idee welke dag het nou precies was…?! Ach, wat doet het er ook toe? We zijn allebei niet meer dezelfde personen als dat we toen waren, ik kijk dan ook liever naar hoe fijn we het nu hebben. Ik voel me heel rijk. Een datum maakt me niet zoveel uit :)

Verder heb ik inmiddels 183 dagen achter elkaar gemediteerd (love Headspace), doe ik dus ook al 183 dagen iedere avond yoga voor het slapengaan, heb ik gisteren mijn groepstherapie afgerond (volgende week start ik weer met mijn individuele therapie), ben ik vorige week sinds echt máánden weer eens uit eten geweest (want dat durfde ik dus niet), heb ik vorige week zaterdag gezellig geluncht met Kim (ze was een dagje in Den Helder, yay!), kreeg ik van mijn vriend (verlate) kerstcadeaus in de vorm van twee LP’s (Lana del Rey en Ruins van First Aid Kit), las ik heeeeel veel boeken en poeh, heb ik eigenlijk nog heel veel andere dingen gedaan. Best lastig om een paar maanden samen te vatten! Ga ik daarom ook niet doen, volgens mij heb ik al het belangrijks wel zo’n beetje verteld.

Donderdag heb ik dus voor het laatst groepstherapie gehad, wat ik (gek genoeg) misschien wel een beetje ga missen. Ik vond het best gezellig om in de pauze een beetje te kletsen. Nu ik niet meer werk met collega’s (maar voornamelijk thuis) en ook niet meer studeer, kom ik eigenlijk niet zoveel nieuwe mensen tegen in een week. Dat vond ik wel heel leuk aan deze twee uur! Dus ik zit er eigenlijk aan te denken om misschien een cursus te gaan doen van het een of ander. Nu alleen nog iets leuks vinden… Vind het nog best lastig hier in de stad, er is weinig keus of alles is al begonnen. Misschien moet ik een boekenclubje beginnen? Geen idee of ik daar genoeg mensen voor kan vinden in mijn stad. Vrijwilligerswerk vind ik ook een leuk idee, maar ik weet niet of ik dat nu al moet gaan doen. Teveel verplichtingen kan ik nog niet echt hebben. Iemand tips? :)

Hoe gaat het met jullie?

Liefs, Ash

Posted in daily musings | 4 Comments


maandag 8 januari

Hoi allemaal! Lang niet gesproken! Bij deze wil ik jullie een heel mooi liefdevol rustig en gezond 2018 wensen. Mag nog wel, toch? ;) Mijn oud & nieuw was dit jaar erg rustig (als je het opstootje bij de buren en de vijf politiewagens voor de deur niet meetelt) en ik moet zeggen, dat vond ik echt heerlijk! Het was de eerste jaarwisseling waarbij we lekker met z’n tweeën op de bank zaten (we deden spelletjes, aten hapjes en keken Parks & Recreation) en hoewel ik in het begin een beetje bang was voor FOMO, heb ik daar op de avond zelf geen moment last van gehad.

Met mij gaat het redelijk. Keep on keepin’ on, zullen we maar zeggen. Ik ben druk met mediteren/yoga/lezen/gezond eten/therapie en dus eigenlijk heel hard bezig met aan mezelf werken (jaaaa nog steeeeeds, er komt geen einde aaannnn). Ik hoop heel erg dat ik over een paar weken een fijn berichtje kan plaatsen. Voor nu moet ik me hier even heel hard op focussen en ik merk dat bloggen me daarom vaak niet lukt. Geen idee waarom, maar ik krijg het vaak al benauwd als ik dit scherm open. Ik wil even niet over mezelf schrijven, denk ik (sorry).

wittybookss

O ja, en dat had ik hier nog helemaal niet verteld: om toch nog ene beetje creatief bezig te kunnen zijn, zonder dat het voelt als een openhartoperatie, steek ik nu ook een klein beetje van mijn energie in een nieuw projectje: wittybooks.nl! Het gaat allemaal niet zo vlot als ik zou willen (ik had vooraf natuurlijk het briljánte idee om 3x per week te gaan posten, maar je voelt ‘m al aankomen, dat is vorige week totaal niet gelukt, oh well). Toch vind ik het wel leuk. Ik hoop jullie ook! :)

Het instagramaccount: wittybooks
Het twitter-account: wittybooksnl (sinds vandaag online!)

Ik wil geen afscheid nemen van mijn blog, dus dat ga ik ook nog niet doen. Ik kan nu alleen even niets beloven. Dankjewel voor je geduld en voor het meelezen <3 Liefs! x

Posted in daily musings | 5 Comments


Hartjes (12 november)

♡ Een shoot gepland hebben staan voor aanstaande donderdag met Tara

The Chickpeeps, de nieuwe podcast van Evanna Lynch (de actrice uit o.a. de Harry Potter films) over veganisme.

♡ Dat ik soms weer een foto van mezelf maak die ik niet vreselijk deprimerend vind

♡ De citroen/gember/zwarte peper thee van Clipper

♡ Wat meer kleur toevoegen aan m’n garderobe met een paar fijne vondsten in de uitverkoop :)

♡ Eindelijk, na een paar maanden, een (werk)project afgerond hebben. Voelt goed!

♡ Call The Midwife kijken, terwijl het buiten heel hard regent (de begintune heeft echt al een soort Pavlov effect op me, waardoor ik spontaan zin krijg in thee en versgebakken cake, haha)

♡ Dat Anne vanavond komt eten (en ook een hartje voor dit recept, perfect voor een koude regenachtige lazy Sunday)

♡ Mijn nieuwe telefoonachtergrond ↑

♡ Jullie fijne reacties op mijn stukjes. Echt, dat doet zoveel goed! Dank jullie wel ♡

♡ Een boek lezen bij de verwarming met kussen + deken (ben trouwens nog steeds bezig in Americanah, ik ben echt fan!)

♡ “Nieuwe” straatjes ontdekken met schattige huisjes

♡ De laatste tijd weer goed geslapen hebben en daardoor lekker op tijd uit bed kunnen, zodat ik m’n vriend kan uitzwaaien wanneer hij naar z’n werk gaat (ik zal er even bij zeggen dat hij normaal op de fiets gaat, maar het was zulk slecht weer de afgelopen week, dus dan is de auto toch wel fijn!)

♡ Stranger Things! Helaas nu weer wachten op het nieuwe seizoen.

♡ Nieuwe dingetjes uitproberen in Photoshop ↑

♡ Dat ik weer zin en ruimte in mijn hoofd heb om kleine plannen te maken (zoals de naar de bioscoop, of een museum)

♡ Een verrassingspakketje krijgen van Kim met daarin allemaal lekkere thee. Zo lief!

(minder leuk is dat ik sinds jaren weer eens echt SNOTverkouden ben en m’n ogen continue op half zeven staan, maar ach, dat gaat wel weer over ;))

Fijne zondag!
Liefs x

Posted in daily musings, lists | 4 Comments


Dagboek (5 november) – een lijstje

Gemaakt:

Volgens mij heb ik laatst een stukje geschreven over de studiolamp die ik wilde bestellen? Inmiddels heb ik die binnen en natuurlijk heb ik die ook al even uitgeprobeerd. Zo maakte ik onder andere deze foto van Tara. Als ik eerlijk ben vond ik het best lastig om echt geïnspireerd te raken, iets wat ik normaal heel makkelijk vind als je dan buiten aan het fotograferen bent en de kleuren zo mooi bij elkaar passen bijvoorbeeld. Iemand voor een zwarte achtergrond zetten met een felle lamp er op… dat werkt toch iets anders. Voor mij wel althans! Ik wist wel dat ik het uiteindelijk zwart/wit wilde hebben, maar dan is het best lastig om al tijdens het fotograferen het uiteindelijke resultaat voor je te zien. Normaal edit ik natuurlijk ook nog wel de foto’s, maar het wijkt vaak niet zoveel af van de foto die ik daadwerkelijk heb gemaakt. Nouja, lang verhaal kort: ik dacht, als ik de omgeving inspirerender wil maken, dan moet ik gewoon eens kijken of een andere achtergrond helpt. En dat deed het! Ik kocht bij de stoffenwinkel een oudroze doek en toen mijn zusje vorig weekend bij ons logeerde heb ik gevraagd of ze even wilde poseren. Boven zie je het resultaat. Ja, de foto is ook zwart/wit, maar ik vind zo’n lichtere achtergrond (in dit geval) toch wel een iets fijnere uitstraling geven. Weer wat geleerd!

Nieuw:

Onze “oude” eettafel kochten we in 2011 voor €17,50 bij een kringloopwinkel. Goed, hij had eigenlijk wel een verfje nodig (wat we uiteindelijk niet hebben gedaan, haha), maar verder was het een prima tafel. We hebben er al die jaren echt super veel plezier van gehad! Toch kriebelde het al een tijdje om een nieuwe tafel te maken en na het maken van de televisiekast had mijn vriend best zin in een nieuw project. Mijn vriend maakte een ontwerp en nadat we er allebei blij me waren gingen we op naar de bouwmarkt. We zijn er wel een paar weekenden mee bezig geweest, want er moest flink gezaagd en geschuurd worden (dat laatste is echt een rotklus trouwens). Uiteindelijk heb ik het vorig weekend allemaal geverfd en ik vond het erg leuk om op die manier ook wat bij te kunnen bijdragen. Eerst hadden we trouwens het idee om ‘m helemaal donker te beitsen, maar ik was bang dat het toch iets te donker zou worden in de kamer. Na het zien van deze foto (uit dit artikel) wist ik het zeker: we zouden gewoon gaan kijken of het ook mooi zou staan als ik de bovenkant off white zou verven. Ik ben echt super blij met het resultaat! Het kost wat tijd (en ook wel geld, want hout en verf ik niet goedkoop), maar we hebben nu wel een tafel waar we helemaal blij mee zijn én ook nog eens zelfgemaakt. Meubels maken geeft echt zo’n goed gevoel, want je hebt super veel plezier van het resultaat!

Gedacht:
iedere dag zit ik drie keer op m’n mat: twee keer voor een meditatie, één keer in de ochtend en de ander vaak na het eten, en dan vlak voor het slapen gaan volg ik nog een yoga filmpje (deze om precies te zijn). Dat gaat redelijk, maar als er dan weer een dag tussenzit waarop ik erg paniekerig ben is dat zo kut. Het voelt soms echt alsof ik weer tien stappen terug doe en dat frustreert me mateloos, nog los van het feit dat ik er nog meer paniekerig en extra angstig van word. Want wat nou als het echt nooit over gaat? Wat nou als ik nooit “normaal” ben en dit gevoel iedere dag de hele dag blijft hangen? Dat ik nooit normaal zal kunnen functioneren, een leuke baan kan hebben, kan zorgen voor m’n kinderen (niet dat ik ze heb, maar hopelijk ooit)? Uiteraard is dat niet wáár, dat weet ik ook. Want zelfs nu voel ik me niet de hele dag zo en dus weet ik ook wel dat ik me moet optrekken aan die kleine momenten. En het is ook nog véél erger geweest. Ik ben alleen zo moe… en soms weet ik niet meer of ik het nog goed doe. Op dit moment wacht ik nog steeds op een telefoontje van m’n therapeut (ze hebben het druk blijkbaar) en ik hoop dat ik daar weer iets meer vertrouwen van ga krijgen. (Al ben ik ook wel eens bang dat ze zeggen: we kunnen niks meer voor je doen – maar dat is natuurlijk ook onzin… hoop ik, haha)

Ik merk dat ik het blijkbaar heel belangrijk vind dat dingen op een bepaalde manier moeten gaan en dat als dat niet lukt, dat ik daar dan van in paniek schiet. Zoals eten: als ik ‘s ochtends wakker word en geen hap door m’n keel krijg, dan word ik daar angstig van. Want ik hoor toch wat te moeten eten? Dat probeer ik nu los te laten en te denken: joh, dan eet je toch later wat? Het klinkt als iets heel simpels en ik wist ook helemaal niet dat ik zo in elkaar zit (zat?), maar ik hang blijkbaar overal een waarde oordeel aan. Daar maak ik het mezelf natuurlijk niet makkelijker mee. Dit zijn van die dingen die ik trouwens leer door het mediteren. Ik ben me nu veel bewuster van m’n gedachten en dat maakt het ook makkelijker om ze los te laten.

Goed, even genoeg over m’n mentale gezondheid. Nogmaals: vind het erg lastig om er over te schrijven, want bij alles wil ik m’n ogen rollen als ik het teruglees, maar ik heb meerdere berichtjes gekregen van mensen die het fijn vinden om te lezen. Dat herken ik. Ik keek vanochtend een vlog van iemand die aan het eind (kort) vertelde over haar anxiety en het is ZO FIJN om je even niet alleen te voelen. Mocht jij hier ook mee worstelen: WE GOT THIS!!!! Niet opgeven, dit gaat over en het komt goed. Soms voelt het als tien stappen terug als je een kutdag/week hebt, maar er komt echt weer een goede dag en er komen weer momenten waarop je kunt lachen en van iets kunt genieten <3 ECHT!

Fijn:

♥ Dat mijn opa en oma op bezoek kwamen! Meestal gaan wij naar Zeeland toe, maar dit keer kwamen ze eens deze kant op. Mijn opa had een nieuwe auto, dus die moest hij natuurlijk even laten zien (grapje hoor, was gewoon een leuk excuus). Mijn opa en oma hadden ons appartement nog niet gezien, dus we hebben ze natuurlijk een uitgebreide rondleiding gegeven. O ja, en ik was ook erg blij met de Zeeuwse wafeltjes die ze meenamen, haha (en de Libelle’s voor mij, sssttt). ♥ Tegelijkertijd kwam mijn zusje bij ons logeren! Vond het erg gezellig om weer eens een weekendje samen in één huis te zijn. Dat gebeurt héél soms als we tegelijk bij mijn opa en oma logeren, maar echt zoals “vroeger”, dat komt niet zo vaak meer voor. We hebben gezellig koffie gedronken in de stad, lekker gegeten, maskertjes opgedaan, Friends gekeken en ‘s avonds een spelletje gespeeld. Ik dook rond half elf al mijn bed in, maar gelukkig kunnen mijn vriend en mijn zusje het ook goed met elkaar vinden, dus die hebben nog gezellig zitten kletsen. Dat vind ik waardevol (ok, ik heb Libelle’s gelezen ja, vergeef me even mijn sentimentele gedoe, haha). Het was echt een fijn familieweekend! Van te voren was ik best wel bang dat ik een slecht weekend zou hebben (“want wat nou als”), maar dat is gelukkig allemaal goed gekomen. Wist ik ook eigenlijk wel… maarja, je moet het toch weer even gedaan hebben. ♥ Nog meer bezoek: gisteren kwam Kim langs! Aah, ik vind het echt zo jammer dat ze zo ver weg woont, maar ik vind het daarnaast wel te gek om te zien wat ze allemaal doet, daar in het verre België. Ik heb echt bewondering voor haar! Was echt heel fijn om weer bij te kletsen en om haar even in levende lijve te zien. ♥ Ook zo fijn: Anne is na zes maanden terug uit Somalië en dat hebben we vorige week natuurlijk gevierd met gebakjes. Toch wel erg fijn om haar weer veilig en wel in het land te hebben en ik ben ook heel blij om mijn leesmaatje weer terug te hebben! :) ♥ Ok, beetje stom zo na bovenstaande dingen, maar ik ben stiekem wel erg blij met m’n melkopschuimer. Gewoon bij de Xenos gekocht (bedankt voor de tip Simone!) en hij werkt als een tiet!

Gelezen:

Eindelijk! Het nieuwste boek over Harry Hole van Jo Nesbø was al even uit, maar ik zat een beetje tegen de aanschaf aan te hikken. Deze maand besloot ik echter dat het er maar eens van mocht komen, dus ik kocht ‘m (in het Nederlands, want dan kon mijn moeder ‘m ook lekker lezen) en ik verslond ‘m gelijk. Geen literair hoogstandje, maar toch iedere keer weer spannend en boeiend. Mocht je ook van Scandinavische thrillers houden, dan kan ik je (nogmaals) deze reeks aanraden.

Een paar weken geleden was ik begonnen aan How to be Both van Ali Smith, maar ik kom er niet door heen. Echt jammer! Ik leg niet snel een boek weg, maar dit boek moet ik op een ander moment nog maar eens gaan proberen. Met name de bijzondere schrijfstijl zorgt er voor dat ik niet lekker door kan lezen. Heeft één van jullie ‘m gelezen en zo ja, wat vond jij er van? Moet ik doorzetten?

Op dit moment ben ik trouwens bezig in Americanah van Chimamanda Ngozi Adichie and I LOVE IT. Echt, wat een fijn boek. Heb steeds weer zin om verder te lezen. Klik hier voor info over het boek op goodreads. Als ik ‘m uit heb dan schrijf ik er vermoedelijk nog wel een stukje over.

Gekeken:

Naast alle films die ik de afgelopen periode keek (zie deze post die ik er over schreef), kijk ik toch ook iedere dag wel minstens één aflevering van een serie. Na alle promo rondom Stranger Things 2 op twitter voorbij te zien komen, besloot ik toch maar eens te beginnen aan het eerste seizoen. Gisteravond hebben we ‘m uitgekeken en ik snap eigenlijk niet waarom ik er niet eerder aan was begonnen? Echt een leuke serie! Goed verhaal, fijne soundtrack en talentvolle acteurs. Het is verder wel echt ideaal dat we zo laat instromen, want nu hebben we dus nog een heel seizoen in het vooruitzicht, haha. Van Game of Thrones heb ik ook nog 1,5 seizoen te kijken, heerlijk!

Geluisterd:

Ok, een bekentenis: ik ben nooit zo weggeweest van de stem van Joni Mitchell. Ik weet het, ik weet het, dat is eigenlijk vloeken in de kerk natuurlijk, want wie vindt haar nou niet goed? Zelf denk ik dat het kwam doordat ik eigenlijk niet zoveel van haar kende. Mocht je het nog niet doorgehad hebben na al die jaren lezen (of als je net begint: welkom): ik ben best wel geobsedeerd door Stevie Nicks. Ik vind het rauwe van haar stem gewoon heel gaaf. Joni vond ik vaak te lief klinken. Haar teksten vind ik prachtig, maar haar stem minder aangenaam? Ik durf het bijna niet te zeggen, haha. Toen las ik dit artikel en sindsdien kijk ik toch wat anders tegen Joni aan. En vooral haar latere opnames zijn zó de moeite waard! Wilde ik even delen :)

Zo, nu is mijn online dagboekje weer zo goed als up to date. De komende week heb ik het druk met werkdingetjes (eindelijk een project afronden op m’n werk, als alles meezit) en ik denk dat ik als doel ga hebben om daarnaast eens wat nieuwe yoga oefeningen te vinden. O ja, en om vooral veel te lezen! Klinkt goed, toch?

Fijne week!
Liefs,
Ash

Posted in books, daily musings, home sweet home, homedecor, lists | 11 Comments


Vier filmtips

Hoi, daar ben ik weer eens en dit keer met vier fijne films die ik in de afgelopen weken zag. Sinds ik Netflix heb kijk ik eigenlijk voornamelijk nog naar series en schieten de films er vaak bij in. Een film kijk je immers niet eventjes tussendoor (althans, ik niet). Laatst was ik echter in een filmbui en keek ik er zo een paar in een week. Deze vier dus en ik vond ze zo leuk dat ik ze even wilde delen. Ideaal voor de steeds korter wordende dagen, BUT WHO AM I KIDDING, ik kijk ook wel eens een film als het buiten stralend weer is. Voel je vrij om ook een filmtip te delen in de reacties!

1. The Incredible Jessica James
Een komedie over daten in de moderne wereld en dan eens niet heel erg voorspelbaar? Yes please! Jessica woont in New York, waar ze op zoek is naar de liefde én haar grote doorbraak in de theaterwereld. Het lijkt haar allemaal niet mee te zitten. Haar relatie is over en ze krijgt de ene afwijzing na de ander van verschillende theaters. Ze is echter vastbesloten om het niet op te geven en blijft dus vooral brieven sturen en swipen op Tinder. Op een dag matcht ze met iemand die totaal haar type niet lijkt te zijn tijdens de eerste date, maar hmmm, er lijkt toch meer in te zitten… The Incredible Jessica James deed me hier en daar denken aan Master of None (een hele fijne Netflix-serie) en dat kwam vooral door de gevatte humor, het maatschappijkritische aspect, het feit dat het heel eigentijds is én natuurlijk doordat het hetzelfde decor heeft (New York dus). Mocht je die serie leuk vinden, dan denk ik dat je deze film ook fijn vindt!

2. Everybody Loves Somebody
Deze film is totaal niet herfstig, maar juist lekker zomers. In het begin moest ik even wennen aan de Spaanstalige scènes (niet dat ik iets tegen een andere taal heb natuurlijk, ik had alleen Engels verwacht), maar dat vond ik na een tijdje alleen maar leuk. In Everybody Loves Somebody volgen we Clara, een arts én eeuwig single. Ze heeft wel one night stands en mist helemaal geen man in haar leven, maar daar denkt haar familie anders over. Als ze op de bruiloft van haar ouders haar ex tegenkomt ontdekken we dat ze eigenlijk gewoon héél erg gekwetst is in het verleden en dat ze daardoor niet open staat voor de liefde. Beetje vervelend, want ze heeft een hele leuke collega en nu wil d’r ex haar ook nog eens terug… Gaat ze er weer voor of blijft ze toch liever zonder liefdesperikelen? Haar familie bemoeit zich overal lekker tegenaan (wat best wel grappig is) en ondertussen moet ze natuurlijk ook nog haar werk goed doen. Everybody Loves Somebody is een romcom, máár niet de standaard film die je zou verwachten. Echt een fijne film voor een gezellige zondagmiddag.

3. The Big Sick
Ik vind Zoe Kazan zo leuk! Toen ik zag dat ze in deze film speelde wilde ik ‘m gelijk zien. In The Big Sick speelt ze studente Emily, die eigenlijk helemaal niet op zoek is naar een relatie (zo zegt ze zelf), maar daar van terugkomt als ze de Pakistaanse stand-up comedian Kumail tegen het lijf loopt. Ze worden verliefd, maar er zijn wat beren op de weg. Ten eerste vinden de ouders van Kumail het heel belangrijk dat hij met een Pakistaanse vrouw trouwt. Hij besluit daarom maar niets tegen zijn ouders te zeggen, maar als Emily daarachter komt is ze daar niet blij mee. O ja, en dan gebeurt er ook nog iets anders vervelends: Emily wordt ziek en beland in een coma! The Big Sick is een waargebeurd verhaal over Kumail Nanjiani en zijn vrouw Emily Gordon. We weten dus eigenlijk al dat het goed gaat aflopen, maar dat maakt de film zeker niet minder leuk. Een hele grappige film over de liefde en familie.

4. Blue Jay
Ah, deze film… Zo lief. Echt, deze film heeft iets heel puurs en schattigs. Als je snel huilt bij films dan kun je hierbij alvast de tissues klaarzetten. Blue Jay gaat over twee mensen die elkaar na jaaaaaren weer eens tegenkomen in het dorpje waar ze beiden vandaan komen. Ze besluiten samen koffie te gaan drinken en eens gezellig bij te kletsen. Ze praten over hun huidige levens, maar natuurlijk komt ook hun gedeelde verleden ter sprake. Je merkt al snel dat ze een relatie hebben gehad en dat het niet goed afgelopen is… Wat is er gebeurd en wat brengt de toekomst? Blue Jay is geen ingewikkelde film met een plottwist of een hoge productiewaarde, maar vertelt een heel mooi verhaal en is juist heel sterk door zijn eenvoud. De gehele film is in zwart-wit en dat draagt echt bij aan de bijzondere sfeer. Een super mooie en lieve film <3 Echt een film waar je van gaat glimlachen.

(ook fijn: ze staan, afgezien van The Big Sick, allemaal op Netflix).

Liefs,
Ash

Posted in cinema, lists | Tagged , , | 14 Comments


Vier boekentips (fictie)

Blijkbaar is het vandaag #Bookshopday, dus mocht je nog een excuus zoeken om een boek te kopen, bij deze! Zelf heb ik me op vakantie deze zomer al helemaal uitgeleefd en kwam ik thuis met een enorme stapel boeken (voornamelijk tweedehands overigens- hoera voor charity shops en winkeltjes met boeken tot aan het plafond). Ik heb ze nog lang niet allemaal uit, maar deze vier wilde ik alvast met jullie delen.

The Girls – Emma Cline

Dit boek was volgens mij vorig jaar jaar een echte zomerhit en iedereen en z’n moeder heeft het vast al gelezen, maar mocht je het nog niet kennen, dan wilde ik het toch nog even aanraden. Dit is zo’n boek dat perfect is om te lezen in de zon of als je zelf gewoon een beetje behoefte hebt aan het idee van de zomer. The Girls gaat over Evie Boyd en hoe zij als tiener in de jaren zestig volledig in de ban raakt van een groep meisjes die later (zo blijkt al snel) onderdeel van een sekte blijken te zijn. Langzaam maar zeker kom je er achter wat voor vreselijks er gebeurd is en wat voor impact dit nog altijd heeft op Evie, die inmiddels volwassen is en haar leven op orde probeert te krijgen. De schrijfster weet precies te vangen hoe het is om een onzekere tiener te zijn en hoe Evie tot haar keuzes komt. Niet op de cliché manier van “kijk hoe dom tienermeisjes zijn”! Nee, juist de complexiteit van het worden van een vrouw en alles wat daarbij komt kijken wordt hier heel mooi beschreven. Ik vond het echt een fijn boek, met veel herkenning (van vroeger uiteraard, inmiddels voel ik me geen 14 jarige meer, haha).

Commonwealth – Ann Patchett

Nog zo’n boek dat zich (deels) afspeelt onder de warme Amerikaanse zon. Commonwealth begint op een doopfeest van Franny Keating in het zonnige Zuid-Californië, waar toevallig een romance ontstaat tussen Bert Cousins en haar moeder Beverly. Beiden zijn al getrouwd, maar besluiten hun levens en dat van hun gezinnen om te gooien. De kinderen, waaronder Franny, groeien met elkaar op en hebben een bijzondere band, maar je komt er al snel achter dat er iets gebeurd is wat nog altijd op hun geweten drukt. Franny vertelt dat verhaal op een dag aan haar vriend, die het besluit te gebruiken voor zijn boek. De families worden gedwongen om hun verleden op die manier onder ogen te komen. Een beetje drama, hier en daar grappig, maar vooral heel treffend en “menselijk” (bij gebrek aan een beter woord).

How To Stop Time – Matt Haig

How To Stop Time gaat over Tom Hazard, een man met een geheim waardoor hij al eeuwen op de vlucht is. Hij wordt namelijk véél langzamer oud dan de gewone mens. Klinkt misschien heerlijk, dat je zeeën van tijd hebt, maar Tom is eenzaam. Hij moet om de zoveel jaar verhuizen, zodat mensen niet achterdochtig worden, en heeft daardoor geen waardevolle vriendschappen of relaties. Klinkt het boek deprimerend? Nee, dat valt zeker mee hoor! Wat Matt Haig doet is knap, want hij weet het zo te schrijven dat je juist heel veel waardering krijgt voor het leven en de eindigheid daarvan. Meer ga ik niet verklappen :)

Het boek wordt trouwens verfilmd (als ik het goed heb met Benedict Cumberbatch in de hoofdrol) en ik hoop zó dat ze bij de verfilming niet vervallen in een soort The DaVinci Code/makkelijk scoren tactiek. In plaats daarvan hoop ik dat ze de essentie van Tom en zijn menselijke relaties weten te vatten, want dat heeft Matt Haig echt prachtig gedaan. Veel mooie wijsheden en herkenbare scènes, en daardoor is dit boek veel meer dan slechts een verhaal over een man die maar niet ouder wordt.

A Hundred Years of Solitude – Gabriel García Márquez

Dit boek kocht ik in Edinburgh, in een heel klein winkeltje dat tot aan de nok toe gevuld was met boeken. Hemels! Ik betaalde vier pond en dat vond ik echt een prima bedrag voor zo’n klassieker. Gabriel García Márquez won in 1982 de Nobelprijs voor de Literatuur en hoewel dat natuurlijk niet automatisch wil zeggen dat iemand ook briljant kan schrijven (is immers best subjectief, zou ik zeggen), vond ik dit echt een heerlijk boek. Het eerste woord dat bij me opkomt na het lezen van dat boek is “rijk”. Hij kan in twee zinnen een heel verhaal vertellen en dat vind ik echt héél knap. One Hundred Years of Solitude vertelt de geschiedenis van de familie Buendías, stichters van het Zuid-Amerikaanse dorpje Macondo. Met de familie en het dorp gebeurt echt VAN ALLES. Sommige dingen zijn volkomen absurd (en zelfs surrealistisch, bijna magisch), maar anderen vallen weer typisch onder de noemer “alledaagse familieperikelen”. De namen van de verschillende personages zijn soms wat lastig uit elkaar te houden, maar het is het absoluut waard (en als je geluk hebt dan heeft jouw editie ook een stamboom voor in het boek staan).

Jij iets fantastisch gelezen deze zomer? Boekentips zijn altijd welkom!
Liefs,
Ash

Posted in books, daily musings | 13 Comments


4 oktober

Hier in Den Helder stormt het (vogels schuilen in de kozijnen) en terwijl de wind tegen het raam slaat en ik het warme water over me heen laat lopen, zingt Chris Martin over kerstlichtjes en problemen die hij weg wenst. Ik denk er over na om een tweet te schrijven over het zingen van kerstliedjes onder de douche in oktober en om daarbij een plaatje van die man met de “no regrats” tatoeage te plaatsen. Die tweet komt er niet. Zo grappig was het immers niet.

Ontbijten doe ik met drie crackers, kaas en zelfgemaakte bramenjam. De bramen plukte ik twee maanden geleden op de vesting in de late zomerzon. Thuis waste ik mijn paarse handen. Ik weet nog hoe ik de bramen onderdompelde in een bak met zout water en de beestjes langzaam boven kwamen drijven. Vijf minuten later voelde ik me zo slecht dat ik de jam niet af kon maken en in plaats daarvan als een zombie op de bank ging zitten. Mijn vriend zal de jam koken wanneer hij terug is van vakantie.

Iedere ochtend krijgt mijn Earl Grey thee een rare grijze kleur door de scheut amandelmelk, maar de smaak is lekker en het maakt me blij.

Tijdens het ontbijt kijk ik een filmpje van Jonna Jinton en vraag ik me af wanneer ik weer naar het prachtige Zweden mag. (Wat ironisch is, want de meeste dagen durf ik nog niet eens echt weg van huis).

Mijn kin vandaag ziet er uit zoals op mijn veertiende, toen ik met een veel te zware rugzak rondliep en in de pauze mijn Harry Potter boek las (no regrats). Dat krijg je er van als je weer met de pil bent begonnen, maar zoals ik tegen mezelf blijf zeggen: even doorbijten.

Gisteren was een fijne dag: ‘s ochtends sprak ik af met Tara in de stad, waar ik zonder paniek thee dronk, een taartje at en we gezellig bijkletsten over haar weekend Londen en onze ideeën voor nieuwe projecten. Na afloop deed ik boodschappen en kocht ik een trui bij de H&M. Eenmaal thuis was ik blij dat ik een leuke ochtend had gehad en het niet voelde alsof ik er de hele dag van moest bijkomen. Vooruitgang, toch?

Mijn nieuwe grijze trui heeft zulke lange mouwen dat je nog maar net de knokkels van mijn vingers ziet en de zilveren glinsterende steentjes van mijn ringen slechts af en toe tevoorschijn komen. De trui is niet alleen lekker warm, maar is met z’n lange mouwen vooral perfect om mijn handen in te wikkelen en als ik in mezelf het woordje “knus” zo’n tien keer herhaal, dan ga ik het vanzelf geloven.

Ook kwam gisteren mijn bestelling binnen. Hoewel ik bij studiofotografie altijd aan een bepaald soort foto’s moet denken waar ik niet zo van houd, leek het me toch leuk om eens wat dingen te proberen. Er bestaat namelijk ook heel veel mooie studiofotografie en bovendien is het erg handig als je niet altijd afhankelijk hoeft te zijn van het weer. In Den Helder stormt het namelijk nogal vaak. Dus ik bestelde een softbox en een extra statief, voor mijn reflectiescherm. Ben benieuwd of ik daar wat mooie dingen mee kan gaan maken. Dat ik dit schrijf, geeft me een fijn gevoel. Om te weten dat er ook nog dingen zijn waar ik enthousiast van word.

(Deze foto van m’n zusje maakte ik deze zomer zonder reflectiescherm, want die had ik toen nog niet. Toch vind ik het een mooie foto :))

Ik ga nog een kopje thee zetten. Bedankt voor jullie lieve berichtjes!

Liefs,
Ash

Posted in daily musings | 8 Comments