Vier boekentips (fictie)

Blijkbaar is het vandaag #Bookshopday, dus mocht je nog een excuus zoeken om een boek te kopen, bij deze! Zelf heb ik me op vakantie deze zomer al helemaal uitgeleefd en kwam ik thuis met een enorme stapel boeken (voornamelijk tweedehands overigens- hoera voor charity shops en winkeltjes met boeken tot aan het plafond). Ik heb ze nog lang niet allemaal uit, maar deze vier wilde ik alvast met jullie delen.

The Girls – Emma Cline

Dit boek was volgens mij vorig jaar jaar een echte zomerhit en iedereen en z’n moeder heeft het vast al gelezen, maar mocht je het nog niet kennen, dan wilde ik het toch nog even aanraden. Dit is zo’n boek dat perfect is om te lezen in de zon of als je zelf gewoon een beetje behoefte hebt aan het idee van de zomer. The Girls gaat over Evie Boyd en hoe zij als tiener in de jaren zestig volledig in de ban raakt van een groep meisjes die later (zo blijkt al snel) onderdeel van een sekte blijken te zijn. Langzaam maar zeker kom je er achter wat voor vreselijks er gebeurd is en wat voor impact dit nog altijd heeft op Evie, die inmiddels volwassen is en haar leven op orde probeert te krijgen. De schrijfster weet precies te vangen hoe het is om een onzekere tiener te zijn en hoe Evie tot haar keuzes komt. Niet op de cliché manier van “kijk hoe dom tienermeisjes zijn”! Nee, juist de complexiteit van het worden van een vrouw en alles wat daarbij komt kijken wordt hier heel mooi beschreven. Ik vond het echt een fijn boek, met veel herkenning (van vroeger uiteraard, inmiddels voel ik me geen 14 jarige meer, haha).

Commonwealth – Ann Patchett

Nog zo’n boek dat zich (deels) afspeelt onder de warme Amerikaanse zon. Commonwealth begint op een doopfeest van Franny Keating in het zonnige Zuid-Californië, waar toevallig een romance ontstaat tussen Bert Cousins en haar moeder Beverly. Beiden zijn al getrouwd, maar besluiten hun levens en dat van hun gezinnen om te gooien. De kinderen, waaronder Franny, groeien met elkaar op en hebben een bijzondere band, maar je komt er al snel achter dat er iets gebeurd is wat nog altijd op hun geweten drukt. Franny vertelt dat verhaal op een dag aan haar vriend, die het besluit te gebruiken voor zijn boek. De families worden gedwongen om hun verleden op die manier onder ogen te komen. Een beetje drama, hier en daar grappig, maar vooral heel treffend en “menselijk” (bij gebrek aan een beter woord).

How To Stop Time – Matt Haig

How To Stop Time gaat over Tom Hazard, een man met een geheim waardoor hij al eeuwen op de vlucht is. Hij wordt namelijk véél langzamer oud dan de gewone mens. Klinkt misschien heerlijk, dat je zeeën van tijd hebt, maar Tom is eenzaam. Hij moet om de zoveel jaar verhuizen, zodat mensen niet achterdochtig worden, en heeft daardoor geen waardevolle vriendschappen of relaties. Klinkt het boek deprimerend? Nee, dat valt zeker mee hoor! Wat Matt Haig doet is knap, want hij weet het zo te schrijven dat je juist heel veel waardering krijgt voor het leven en de eindigheid daarvan. Meer ga ik niet verklappen :)

Het boek wordt trouwens verfilmd (als ik het goed heb met Benedict Cumberbatch in de hoofdrol) en ik hoop zó dat ze bij de verfilming niet vervallen in een soort The DaVinci Code/makkelijk scoren tactiek. In plaats daarvan hoop ik dat ze de essentie van Tom en zijn menselijke relaties weten te vatten, want dat heeft Matt Haig echt prachtig gedaan. Veel mooie wijsheden en herkenbare scènes, en daardoor is dit boek veel meer dan slechts een verhaal over een man die maar niet ouder wordt.

A Hundred Years of Solitude – Gabriel García Márquez

Dit boek kocht ik in Edinburgh, in een heel klein winkeltje dat tot aan de nok toe gevuld was met boeken. Hemels! Ik betaalde vier pond en dat vond ik echt een prima bedrag voor zo’n klassieker. Gabriel García Márquez won in 1982 de Nobelprijs voor de Literatuur en hoewel dat natuurlijk niet automatisch wil zeggen dat iemand ook briljant kan schrijven (is immers best subjectief, zou ik zeggen), vond ik dit echt een heerlijk boek. Het eerste woord dat bij me opkomt na het lezen van dat boek is “rijk”. Hij kan in twee zinnen een heel verhaal vertellen en dat vind ik echt héél knap. One Hundred Years of Solitude vertelt de geschiedenis van de familie Buendías, stichters van het Zuid-Amerikaanse dorpje Macondo. Met de familie en het dorp gebeurt echt VAN ALLES. Sommige dingen zijn volkomen absurd (en zelfs surrealistisch, bijna magisch), maar anderen vallen weer typisch onder de noemer “alledaagse familieperikelen”. De namen van de verschillende personages zijn soms wat lastig uit elkaar te houden, maar het is het absoluut waard (en als je geluk hebt dan heeft jouw editie ook een stamboom voor in het boek staan).

Jij iets fantastisch gelezen deze zomer? Boekentips zijn altijd welkom!
Liefs,
Ash

Posted in books, daily musings | 7 Comments


4 oktober

Hier in Den Helder stormt het (vogels schuilen in de kozijnen) en terwijl de wind tegen het raam slaat en ik het warme water over me heen laat lopen, zingt Chris Martin over kerstlichtjes en problemen die hij weg wenst. Ik denk er over na om een tweet te schrijven over het zingen van kerstliedjes onder de douche in oktober en om daarbij een plaatje van die man met de “no regrats” tatoeage te plaatsen. Die tweet komt er niet. Zo grappig was het immers niet.

Ontbijten doe ik met drie crackers, kaas en zelfgemaakte bramenjam. De bramen plukte ik twee maanden geleden op de vesting in de late zomerzon. Thuis waste ik mijn paarse handen. Ik weet nog hoe ik de bramen onderdompelde in een bak met zout water en de beestjes langzaam boven kwamen drijven. Vijf minuten later voelde ik me zo slecht dat ik de jam niet af kon maken en in plaats daarvan als een zombie op de bank ging zitten. Mijn vriend zal de jam koken wanneer hij terug is van vakantie.

Iedere ochtend krijgt mijn Earl Grey thee een rare grijze kleur door de scheut amandelmelk, maar de smaak is lekker en het maakt me blij.

Tijdens het ontbijt kijk ik een filmpje van Jonna Jinton en vraag ik me af wanneer ik weer naar het prachtige Zweden mag. (Wat ironisch is, want de meeste dagen durf ik nog niet eens echt weg van huis).

Mijn kin vandaag ziet er uit zoals op mijn veertiende, toen ik met een veel te zware rugzak rondliep en in de pauze mijn Harry Potter boek las (no regrats). Dat krijg je er van als je weer met de pil bent begonnen, maar zoals ik tegen mezelf blijf zeggen: even doorbijten.

Gisteren was een fijne dag: ‘s ochtends sprak ik af met Tara in de stad, waar ik zonder paniek thee dronk, een taartje at en we gezellig bijkletsten over haar weekend Londen en onze ideeën voor nieuwe projecten. Na afloop deed ik boodschappen en kocht ik een trui bij de H&M. Eenmaal thuis was ik blij dat ik een leuke ochtend had gehad en het niet voelde alsof ik er de hele dag van moest bijkomen. Vooruitgang, toch?

Mijn nieuwe grijze trui heeft zulke lange mouwen dat je nog maar net de knokkels van mijn vingers ziet en de zilveren glinsterende steentjes van mijn ringen slechts af en toe tevoorschijn komen. De trui is niet alleen lekker warm, maar is met z’n lange mouwen vooral perfect om mijn handen in te wikkelen en als ik in mezelf het woordje “knus” zo’n tien keer herhaal, dan ga ik het vanzelf geloven.

Ook kwam gisteren mijn bestelling binnen. Hoewel ik bij studiofotografie altijd aan een bepaald soort foto’s moet denken waar ik niet zo van houd, leek het me toch leuk om eens wat dingen te proberen. Er bestaat namelijk ook heel veel mooie studiofotografie en bovendien is het erg handig als je niet altijd afhankelijk hoeft te zijn van het weer. In Den Helder stormt het namelijk nogal vaak. Dus ik bestelde een softbox en een extra statief, voor mijn reflectiescherm. Ben benieuwd of ik daar wat mooie dingen mee kan gaan maken. Dat ik dit schrijf, geeft me een fijn gevoel. Om te weten dat er ook nog dingen zijn waar ik enthousiast van word.

(Deze foto van m’n zusje maakte ik deze zomer zonder reflectiescherm, want die had ik toen nog niet. Toch vind ik het een mooie foto :))

Ik ga nog een kopje thee zetten. Bedankt voor jullie lieve berichtjes!

Liefs,
Ash

Posted in daily musings | 4 Comments


1 oktober

Hi, hallo, is er zomaar weer een maand voorbij. Ik ben weer eens op het punt dat ik eigenlijk te lang heb gewacht om een bericht te typen en nu weet ik niet waar ik moet beginnen. En of ik überhaupt weer eens moet beginnen. Is mijn blog niet gewoon dood? Moet ik niet gewoon toegeven dat het mooi is geweest? Dat ik niet mezelf kan zijn online en al mijn ellende niet online wil gooien en er daarom maar beter mee kan kappen? Dat voelt alleen ook niet helemaal ok. Schrijven doe ik hier al héél wat jaren (ik begon 16(!) jaar geleden een blog) en de ene maand wat meer dan de ander, maar het is en blijft een creatief project en misschien ook wel een deel van mij? Toch? Of past het niet meer bij mij? Moet ik er een slotje opgooien? Voelt ook gek.

Het nare van een depressie/burn-out/algehele mentale dip (of hoe je het ook wilt noemen) is dat je, als je er maar lang genoeg in zit, niet meer weet wie je echt bent en wat je leuk vindt. Of je überhaupt nog dingen leuk vindt. Of je nog dingen kunt en of je ooit dat ellendige lamlendige gevoel van je af zult kunnen schudden en je energie kunt inzetten voor iets leuks (in plaats van zoiets simpels als het nemen van een douche of op z’n minst iets proberen te eten).

Zoals ik een tijdje geleden schreef probeer ik in mijn meest nare periodes niets te schrijven. Het wordt immers al snel ongezellig en niet behulpzaam. Ik sta daar nog steeds achter, maar begin me wel steeds meer te beseffen dat het niet per se altijd de juiste oplossing is. Ook als je je slecht voelt kunt je immers schrijven en delen… zolang je geen ellenlange tirades afsteekt over de kutheid van het leven (daar heeft immers niemand wat aan) en ruimte laat voor licht. Als ik mezelf accepteer als iemand met ups en downs, dan kunnen anderen dat vast ook. Toch?

Dus, hier ben ik, gewoon zoals ik ben. Hoe ik ben verschilt per moment en dat probeer ik te accepteren. En hoe ik me nu voel kan over een maand heel anders zijn. In de tussentijd pruts ik lekker door. Huil ik veel, zit ik soms te stuiteren van de stress op de bank, maar zit ik soms ook helemaal zen op m’n yogamat, moet ik vaak lachen met mijn vriend, loop ik langs het water, halen we hout bij de Praxis voor ons eettafel project, kijk ik vaak tussen m’n vingers door naar Game Of Thrones, drink ik veel kopjes thee, haal ik diep adem, eet ik taartjes, zie ik het soms TOTAAL niet meer zitten en ervaar ik ook sprankjes hoop. Dat is ok.

Misschien denk je: Ash, ging het niet juist een stuk beter met je, na je “dip” van vorig jaar? Jawel. Ik heb veel gehad aan therapie en heb me een tijdje vrij normaal gevoeld. Maar als ik echt kritisch kijk, dan had ik sinds vorig jaar eigenlijk te weinig veranderd en ben ik weer in dezelfde valkuilen getrapt. Langzaam maar zeker ben ik vorige maand weer op dat punt gekomen dat ik niet meer kon slapen, niet meer kon eten… alleen maar kon huilen en panikeren.

Op dit moment neem ik vooral veel rust, mediteer/yoga ik veel, probeer ik fijne dingen te doen als dat lukt, zoveel mogelijk te eten als ik ook maar een beetje trek heb, positief te denken, het te accepteren als ik me minder voel en mezelf vooral de tijd te geven (en ik sta ook weer op de wachtlijst voor therapie – no worries). Ook heb ik ontslag genomen, iets dat ik eigenlijk al een tijdje wilde doen, omdat het werk niet meer bij me paste en ik graag wat nieuws wil. Hopelijk gaat dat ook echt lukken als ik me weer wat beter voel. (Zo heb ik voor volgend jaar een bruiloft geboekt!!! Als fotografe! ZO SPANNEND! En gaaf!).

Verder heb ik dan ook niet fantastisch advies voor jullie ofzo, sorry! Ik modder maar wat aan en hoop dat langzaam maar zeker wat dingen weer op hun plaats gaan vallen. De ene dag gaat het weer wat beter en lukt het me om echt wat te doen. Sommige dagen kom ik niet verder dan douchen en de supermarkt om de hoek, maar dat is ook ok. Kleine stapjes.

Ik weet nog niet hoeveel ik van dat proces ga delen, maar ik wil wel graag weer méér schrijven.  Het is allemaal niet influencerwaardig en ik ben ook geen Mulisch ofzo, maar wat maakt het uit. Dit ben ik nu eenmaal, dit is mijn dagboek en als je het leuk vindt om mee te lezen dan ben je van harte welkom. ♥

Let’s do this.

Liefs,
Ash

Posted in blah blah, daily musings | 10 Comments


Vijf

Vijf: de rubriek waarin ik vijf leuke dingen met jullie deel, omdat ik van lijstjes houd en soms niet weet hoe ik anders zo’n lang verhaal aan elkaar moet breien, haha.

1. Nieuwe televisiekast

Oh, wat ben ik hier SUPER blij mee! Na al die jaren hebben we eindelijk een nieuwe televisiekast en nog wel het leukste vind ik dat mijn vriend ‘m helemaal zelf heeft gemaakt. Ja, echt! Ik vind dat dus echt super knap?! Het project heeft een paar maanden geduurd, af en toe ging hij er in het weekend eens mee aan de slag, maar het resultaat mag er dan ook zijn. Vorige week was het met het monteren van de knopjes dan eindelijk helemaal af. Het was het wachten absoluut waard! Heb ik al gezegd dat ik er super blij mee ben? (Let trouwens niet op de lelijke kabels onder het kastje, want die moeten we nog netjes wegwerken. Ook moet ik de deco bovenop de kast nog netjes maken, maar daar ben ik nog over aan het brainstormen).

2. Portfolio

Iets dat ook eindelijk af is: mijn portfoliowebsite. Goed, helemaal tevreden ben ik er nog niet mee, maar ik wist dat als ik daar op zou gaan wachten dat het nooooooit online zou komen, haha. Het werd tijd om gewoon iets online te hebben en dan maar beter iets dan niets. Nu alleen nog nieuwe visitekaartjes en dan heb ik dat allemaal weer geregeld. Begin september ga ik trouwens met een vriend mee om een bruiloft te fotograferen. Vooral om te kijken hoe dat gaat en of ik dat vaker zou willen gaan doen! Ik probeer nu echt te luisteren naar mijn gevoel en te doen wat ik leuk vind. Verder loopt het best lekker met de shoots en begin ik langzaam misschien zelfs een beetje te geloven dat ik hier een leuk inkomen mee zou kunnen verdienen…? Durf het bijna niet te typen! Wat ik eigenlijk ook niet durf te typen is dus dat ik mijn baan heb opgezegd… Misschien daar over later meer :)

HIER vind je in ieder geval mijn portfoliowebsite, HIER vind je mijn fotografie instagram en HIER vind je mijn facebookpagina. Liken niet verplicht uiteraard! Het is vooral handig als je het leuk vindt om m’n foto’s te zien.

3. Op mijn nachtkastje

Groot-Brittannië was een waar boekenwalhalla, ik heb er zoveel boeken gevonden! En daar heb ik niet eens veel geld voor uit hoeven geven. Ik kocht er onder andere dit boek van Ali Smith, dat al tijden op mijn good reads leeslijst stond. Ik was echt super blij toen ik deze vond in een charity shop! Over alle boeken die ik heb gekocht ga ik nog een video opnemen. Nu ik eindelijk mijn lader heb gevonden denk ik dat het dit weekend wel gaat lukken (het is maar goed dat ik geen youtube carrière ambieer, want dat was dan nu al enorm gefaald met al m’n filmproblemen, haha).

4. Kantoortje

Nu we laminaat hebben gelegd in het kleine kamertje is het gelijk zoveel opgeknapt. Het voelt veel lichter, schoner en eigenlijk zit ik er nu veel liever. De kamer doet nu dienst als kantoor/kleedkamer/make-upkamer/yogaruimte én meditatieruimte. Volgens mij zou Ikea trots zijn op onze multifunctionaliteit. Mocht je je afvragen waar die gordijnen voor zijn: die zijn dus voor het maken van een yoga en/of meditatiehoek. Als ik die gordijnen dichtdoe, een kaars aansteek en de lampjes aandoe, dan voelt de kamer een stuk knusser en gezelliger. M’n yogamat past ook precies. Ook heb ik een abonnement genomen op de app headspace. De gratis tien meditaties vond ik altijd al super fijn, maar ik merkte dat ik behoefte had aan meer, dus ik heb de opbrengsten van mijn overuren van vorige maand besteed aan een (voor mij) goed doel. Ik laat weten of het wat is!

5. Muziek

Als je al een tijdje meeleest dan weet je dat ik ENORM fan ben van Stevie Nicks. Maar dan ook echt, heel héél erg fan. Dat het bijna een beetje gênant wordt eigenlijk. Sinds ik ontdekte dat Lana Del Rey en Stevie Nicks samen een liedje hebben opgenomen draai ik dan ook weinig anders meer. Haha, sorry not sorry! Het nummer heet Beautiful People Beautiful Problems en staat op Lana’s nieuwste album Lust For Life. Het nummer kan ik niet vinden op youtube, maar het staat wel op spotify.

Verder gaat alles hier z’n gang. Mijn vriend zit op dit moment voor twee weken in Noord-Zweden, waar hij aan het hiken is met vrienden. Ik ben vooral weer veel aandacht aan het besteden aan mijn gezondheid (dat blijft een aandachtspuntje) en zat vanmiddag lekker op een terrasje met Tara. Zolang de zon schijnt is de vakantie nog niet voorbij! Kijken hoe lang we dat relaxte gevoel kunnen vasthouden.

Liefs!
Ash

Posted in daily musings, vijf | 5 Comments


Boekreview: Hope and Help for your Nerves

Disclaimer: deze post schrijf ik voor mensen met een angst- en/of paniekstoornis. Als je “gezond” bent, dan heb je waarschijnlijk niet zoveel aan dit boek (lucky you! :) )

Als je een angst- of paniekstoornis hebt, dan kan het voelen alsof het NOOIT meer over gaat. Misschien heb je nog niet de diagnose van een angststoornis gekregen of ben je juist al wat verder in je therapie, maar hoe dan ook, je kent vast het gevoel dat je je voor altijd zo vreselijk zult voelen. Ik heb dat sommige dagen ook. Laat ik eerlijk zijn: vanochtend had ik sinds tijden weer een zware paniekaanval en zag ik het echt niet zitten. Wanneer komt hier een einde aan? Alsjeblieft? Ik voel me nog steeds niet helemaal ok, maar ben afleiding gaan zoeken en hopelijk knap ik dan wat op.

Eigenlijk heb ik de regel dat ik NIET schrijf wanneer ik me zo voel. Ik weet immers dat “ik” dan tegen mezelf lieg en dingen denk die niet kloppen. Niemand zal er mee geholpen zijn en beter zal ik me er ook niet door voelen. Want natuurlijk komt er een einde aan dit gevoel! Dit is tijdelijk! En je kunt er ECHT iets aan doen! Hoe vaak mijn hoofd op dit moment ook zegt dat het niet zo is. Vandaag wilde ik echter toch iets schrijven, want ik wil heel graag een boek met jullie delen waar ik zo ontzettend veel aan heb gehad en waarvan ik hoop dat het op z’n minst misschien één van jullie ook zal helpen. Ik pak het er er nog steeds bij als ik me zo voel. Het is een klein Engelstalig boekje, geschreven in de jaren zeventig en heet “Hope and Help for your Nerves” van Dr. Claire Weekes. Ik kocht het voor een paar euro via thebookdepository.com.

Nu heb ik niet heel veel andere boeken gelezen over dit onderwerp, maar ik kan wel vertellen waarom ik juist dit boek zo fijn vond en waarom het me zo heeft geholpen. Het boek is geschreven door dokter Claire Weekes, een vrouw die gespecialiseerd is/was op het gebied van het behandelen van angststoornissen/paniekstoornissen/depressies. Ze schrijft het boek ook vanuit dat perspectief: alsof ze tegen een patiënt aan het praten is. Wat mij erg aanspreekt is dat het lijkt alsof ze je écht begrijpt en dat ze ook meteen zegt waar het op staat. Ze toont begrip, maar is daarnaast van de tough love. Iets wat bij mij erg goed hielp om de situatie te normaliseren en tevens grip te krijgen op wat er allemaal met me gebeurde. Voor m’n gevoel werd het wat gerationaliseerd en daardoor kreeg ik ook het gevoel dat ik er daadwerkelijk iets aan kan doen. Want dat schrijft Dr. Weekes heel duidelijk: je kunt hier vanaf komen, dat kun je helemaal zelf, maar je moet er alleen wat geduld voor hebben.

Het boek bestaat uit 29 korte hoofdstukken, waarin ze onder andere schrijft over hoe zo’n denkpatroon van een angst/paniekstoornis kan ontstaan en wat die “nerves” en stress met je lijf doen. Hierbij haalt ze wetenschappelijke onderzoeken aan en deelt ze anekdotes over haar patiënten. Het boek is absoluut geen droge kost, maar juist super fijn geschreven en het leest lekker weg. Ook geeft ze hele duidelijke tips over hoe je vervolgens zelf aan de slag kunt. Ik heb flink wat stukken onderstreept in mijn boek!

Het enige nadeel van dit boekje is misschien dat het geschreven is in de jaren zeventig en dat daardoor sommige situaties wat ouderwets zijn, haha. Zoals het stuk over huisvrouwen en echtgenoten die vinden dat ze zich niet zo moet aanstellen en maar gewoon weer achter het fornuis moet gaan staan. Althans, voor mij voelde dat nogal achterhaald. Maar even goed kon ik uit die stukken nog lessen halen, dus echt storend vond ik dat niet. Ook is er voor zover ik weet geen vertaling te vinden, dus mocht jouw Engels niet zo top zijn, dan weet ik niet of het je gaat helpen.

boek3

De belangrijkste lessen die ik uit dit boekje heb gehaald: 1. je kunt hier ECHT van genezen en dan maakt het niet uit hoe lang je het al hebt (echt niet!). Dat wil niet zeggen dat je nooit meer in paniekaanval hebt of je zo rot zult voelen, maar wel dat je er mee om kunt gaan en dat je weer verder zult kunnen met je normale leven. 2. Dat ik met mijn gedachten er voor kan zorgen dat een gespannen lijf niet per se hoeft te betekenen dat ik een paniekaanval krijg. In het begin werd ik van het minste of geringste al paniekerig, maar nu weet ik dat een verhoogde hartslag of even een golf van paniek ook gewoon mijn lichaam kan zijn dat ergens kort op reageert. Dat het spanning is en dat ik met een ademhalingsoefening al een flink deel van die spanning kan oplossen. 3. JE BENT NIET ALLEEN. En dat voel je je soms wel, want hoe erg en eenzaam is het om dan zo opgesloten te zitten in je hoofd (zo voelt het bij mij althans)? Blegh. Maar je bent niet alleen. Er zijn heel veel mensen die hier ook meer hebben geworsteld of dat nog steeds doen. En zij kunnen helpen. Nog los van natuurlijk alle artsen en therapeuten!

Dus, mocht jij worstelen met een paniek- of angststoornis, vind je het fijn om te lezen en lijkt het je fijn om naast je therapie (waarvan ik heel erg hoop dat je die krijgt <3 of op z’n minst een andere vorm van hulp) een boek te hebben met daarin wat handvaten om met je stoornis om te gaan? Dan kan ik je dit boek van harte aanbevelen.

Als je nog vragen hebt, let me know! Take care!
Liefs x
Ash

Posted in books | Leave a comment


Ye Alright lov’?

Haha, het klinkt nu net alsof ik maanden ben weggeweest, maar eigenlijk waren het nog geen twee weken. Het voelt echter wel veel langer! En tegelijkertijd voelt het alsof ik niet ben weggeweest. Ken je dat? Best een gek gevoel.

Nouja, hier ben ik dan weer, terug van m’n vakantie in Groot-Brittannië. Echt uitgerust ben ik niet, maar het was wel heel erg leuk! Begin dit jaar twijfelden we even of we toch niet gewoon weer naar Zweden moesten gaan, maar ik ben blij dat we dit jaar eens voor iets anders hebben gekozen. Prachtige natuur, super vriendelijke mensen, schattige dorpjes, lekker eten en ook héél veel tweedehandszaakjes met boeken. I’m in love! De vakantie begon wat stressvol door autopech (en daardoor een gemiste ferry), maar gelukkig is na tweede dagen alles goedgekomen en konden we uiteindelijk wel een beetje ontspannen.

In die elf dagen heb ik ook onwijs veel foto’s gemaakt, dus er komt zeker nog een blogpost aan met tips voor The Lake District/Schotland. Bij deze wil ik ook de mensen bedanken die mij hebben gemaild met tips of tips hebben achtergelaten op m’n blog. Super lief en we hebben er zeker gebruik van gemaakt! :)

Vandaag begint voor mij gewoon de werkweek weer. Best wel vreemd hoor, want mijn vriend werkt in het onderwijs, dus hij is nog helemaal in vakantiemodus met al die vrije dagen. Bij ons in huis voelt het dan ook echt nog als vakantie. Ach, stiekem ook helemaal niet vervelend, want het is best fijn om een beetje relaxt op te starten in plaats van met volle vaart. Ik ben vandaag op m’n gemak naar de bibliotheek gegaan om wat mails te beantwoorden en een opdracht af te maken. Ook wilde ik nog even een blogje typen (bij deze dus). Morgen start ik weer op m’n werk en daarnaast ben ik bezig met m’n (online) portfolio. Gaat tráág, echt! Poeh.

Verder beginnen bij mij de “einde zomervakantie kriebels” zich te manifesteren. Je weet wel, dat gevoel dat je altijd had aan het eind van de zomervakantie bij het begin van een nieuwe schooljaar, helemaal klaar voor nieuwe uitdagingen en nieuwe dingen. Ik weet alleen nog niet zo goed hoe ik daar vorm aan moet gaan geven. Me inschrijven voor een cursus of sport? M’n blog een nieuwe lay-out geven? Een kamer in huis herinrichten? Eindelijk beginnen met die creatieve projecten die in m’n achterhoofd zweven? Ik heb zin in een verandering, maar zo makkelijk vind ik het nog niet!

Heb jij nog spannende/nieuwe plannen voor komend jaar?
Liefs! x

Posted in daily musings | 6 Comments


Reading round-up! (boeken die ik gelezen heb in mei/juni/juli)

De afgelopen maanden heb ik weer aardig veel gelezen (stiekem érg bevredigend om bij m’n goodreads challenge te zien dat ik “on track” ben, haha #noshame) en de meeste boeken waren ook nog eens de moeite waard. Er is maar één boek dat ik afraad en de rest zou ik zo weer lezen. Mocht je nog op zoek zijn naar boekentips voor de zomer, dan zit hier misschien wel wat voor je tussen.

The Handmaid’s Tale – Margeret Atwood
Als je dit boek nog niet gelezen hebt: WHAT ARE YOU WAITING FOR? Echt, dit boek MOET je lezen. Ik snap eigenlijk niet waarom ik het bij mij zo lang geduurd heeft? Het past namelijk helemaal in mijn straatje. Het verhaal gaat over June, die na een coup gedwongen wordt om in de nieuwe Republiek Gilead een dienstmaagd te zijn. Ze wordt eigendom van Fred, een Commander in de nieuwe regering en krijgt daardoor de naam Offred. Eens per maand vindt er een ceremonie plaats waarbij de Commander haar moet proberen te bezwangeren. Voor de machtswisseling had ze een “normaal” leven, maar nu het geboortecijfer gedaald is, telt alleen nog haar vruchtbaarheid. Klinkt eng? Ja, dat is het ook!

Thema’s in dit boek zijn (uiteraard) feminisme, maar ook democratie, macht, modernisme, angst, propaganda, totalitarisme, tja, wat eigenlijk niet? Het is geschreven in 1985, maar laat je daar niet door afschrikken, want het is nu misschien wel relevanter dan ooit (helaas). O ja, en zodra je het boek gelezen hebt moet je ook absoluut de serie gaan kijken. Ze hebben een groot deel van het boek aangehouden, maar ze hebben daarnaast zóveel toegevoegd. Dat hebben ze perfect gedaan. Echt, als je deze zomer één serie kijkt, laat het dan deze zijn!

Ik ben Pelgrim – Terry Hayes
Dit boek zag ik liggen in de (hoe kan het ook anders) kringloop en ergens kon ik mij herinneren dat iemand het me ooit had aangeraden, dus voor die 1 euro belandde hij in mijn mandje. Zoek jij nog een spannende thriller, met een klein sausje geschiedenis + international affairs? Dan is dit wat voor jou. Op het boek is ook genoeg aan te merken (serieus, wéér zo’n super getalenteerde rijke man als hoofdpersonage die o  zo ~mysterieus~ is), maar dit boek moet je dan ook niet lezen voor de interessante personages of als je geráákt wil worden. Het is een no nonsense misdaadthriller voor op de badhanddoek (denk aan de boeken van Dan Brown, maar dan misschien nét iets intelligenter).

Veronika Decides to Die – Paul Coelho

Iedereen kent Coelho zijn populairste boek, De Alchemist, denk ik wel. Dat boek vond ik niet zo héél fantastisch (ja sorry, ik weet dat het zijn populairste boek is, maar het was iets teveel één grote metafoor voor mij), maar toen ik de achterflap van Veronica decides to Die las kon ik het toch niet laten om ‘m te kopen. Gelukkig maar, want dit boek vond ik wél goed! Niet zo’n boek dat je voor altijd bijblijft, maar het leest wel lekker weg. En het is minder voorspelbaar dan ik dacht.

Het verhaal gaat over Veronika, een 24 jarige vrouw die diep ongelukkig is en besluit zichzelf van het leven te beroven. Dat gaat mis en ze wordt wakker in een ziekenhuis, waar ze te horen krijgt dat ze nog maar een paar dagen te leven heeft. Meer ga ik niet verklappen!

De consequenties – Niña Weijers 
De Consequenties gaat over een jonge kunstenares, Minnie Panis, uit Amsterdam. Haar leven benadert ze als een soort van performance art en het boek begint als zij midden in één van haar projecten zit. Langzaam komen we meer te weten over dat kunstproject en over wie Minnie eigenlijk is.

Het boek van Niña Weijers wilde ik héél graag héél leuk vinden, want ik geniet van ieder stukje dat ze schrijft in De Groene Amsterdammer, maar toch was ik niet helemaal overtuigd. Sommige passages vond ik treffend, ontroerend soms, maar al met al vond ik weinig aansluiting bij de personages in haar roman. Kan aan mij liggen natuurlijk, maar ik vond het toch jammer, want bij haar stukjes in De Groene Amsterdammer heb ik juist het tegenovergestelde gevoel. Alsof we in dezelfde belevingswereld zitten zeg maar. Ehm, klinkt dat logisch? Nouja, wat ik bedoel: soms kom je iemand tegen waarbij je VOELT dat je op dezelfde golflengte zit en elkaar helemaal begrijpt, zonder al te veel woorden te hoeven gebruiken. Dat heb ik als ik haar stukjes lees. Bij dit boek had ik dat helaas niet. Evengoed heb ik het met plezier gelezen (voornamelijk het eerste deel), maar ik denk dat mijn verwachtingen te hoog waren.

De Informanten – Juan Gabriel Vásquez.
Over dit boek schreef ik al kort iets in mijn dagboek van vorige week. Dit was zo’n boek waar ik helemaal in zat en dat ik eigenlijk niet kon wegleggen. Love it when that happens ♥

Een boek over (o.a.) de Duitse immigranten in Colombia, die daar tijdens of na de Tweede Wereldoorlog naartoe zijn gegaan en na de oorlog op zwarte lijsten belandden mits ze konden bewijzen geen enkele band te hebben met nazi’s. Echt zo’n stukje geschiedenis waar ik amper iets vanaf wist en dat dan gegoten in een mooi en boeiend verhaal. Vásquez schrijft heerlijk! Ik ga zeker meer van hem lezen. Had het boek min of meer in een opwelling gekocht (lag op de uitverkooptafel bij een Bruna voor een paar euro) en het was echt een aangename verrassing. Tip!

Heeft iemand al eens iets anders van hem gelezen en zo ja, heb je een aanrader voor me?

Dwerg aan de Winkel – Anita Augustin
Dit is het enige boek dat ik niet volledig heb gelezen en dat komt niet vaak voor. Halverwege ben ik naar het einde gebladerd (ik was wel benieuwd hoe het af zou lopen namelijk) en toen kwam ik tot de conclusie dat het een goed idee was geweest om er mee te stoppen. Ik vond het eerlijk gezegd helemaal niets en dit boek zit daarom alweer in de bak die klaar staat voor de kringloop (gelukkig heb ik er zelf ook niet de volle prijs voor betaald). Ik ga niet eens uitleggen waar het over gaat, want dat vind ik niet de moeite waard, haha.

I Remember Nothing: and Other Reflections – Nora Epron
Een schattig boekje met essays van Nora Ephron, schrijfster en filmmaker van onder andere Sleepless in Seatle (en die andere films van de Meg Ryan Trifecta). Niet heel bijzonder, maar wel leuk. Het is een dun boekje en leest lekker weg. Ideaal voor als je niet al te zware kost wilt lezen en fan bent van haar films.

The Course of Love – Alain de Botton
The Course of Love is geen roman en geen zelfhulpboek, maar eigenlijk iets wat er tussenin zit. De schrijver, filosoof Alain de Botton, beschrijft in dit boek het leven en de relatie van Rabih en Kirsten. We lezen hoe ze elkaar ontmoeten, hoe ze gaan samenwonen, kinderen krijgen en hoe uiteindelijk ook zij tegen de verschillende uitdagingen aanlopen binnen hun huwelijk. De Botton observeert en geeft daarnaast “advies” over de liefde en langdurige relaties. Ik vond het een fijn boek, dat lekker weg las. Vind je het interessant om te lezen over de liefde, maar ben je niet zo van de zelfhulpboeken, dan is dit boek iets voor jou.

♥ ♥ ♥

Jep, normaal maak ik een filmpje, maar op de een of andere manier wilde het deze keer echt niet lukken. De eerste keer was de accu van m’n camera opeens leeg, de tweede keer ging de overbuurman z’n auto stofzuigen (oftewel: herrie) en de derde keer kwam ik maar niet uit m’n woorden en raakte ik zo gefrustreerd dat ik er na vier takes mee gestopt ben. Doordat ik nu wat meer uren werk heb ik sowieso minder dagen de mogelijkheid om te filmen, dat is ook iets wat ik nog even moet plannen. Ook heeft mijn camera de gewoonte om opeens na dertig seconden te stoppen met filmen. Héél irritant. Als iemand tips heeft, GRAAG. Anders moet ik misschien maar eens met m’n telefoon proberen te filmen, wie weet lost dat wat op. Kortom, dit keer even geen filmpje, maar ik hoop er na mijn vakantie wel weer een te maken! Zo, zijn jullie ook weer op de hoogte ;) (Nina, ik heb je reactie dus wel gezien hoor!)

Liefs,
Ash

Posted in books | 7 Comments