De Meg Ryan Trifecta

Vandaag bereikte ik een zeer belangrijke mijlpaal in het leven van een vijfentwintigjarige moderne vrouw: ik voltooide de Meg Ryan Trifecta. De wat? De Meg Ryan Trifecta: de collectie van drie films die Nora Ephron eind jaren tachtig/ begin jaren negentig schreef met, uiteraard, Meg Ryan in de hoofdrol. Daar is blijkbaar een naam voor! Wist ik veel.

You’ve got Mail (1998) en Sleepless in Seattle (1993) kende ik al, maar het heeft tot vanmiddag geduurd voordat ik ook eindelijk When Harry Met Sally (1989) aan het lijstje kon toevoegen. Na het zien van de film besloot ik eens op onderzoek uit te gaan en ik deed dat natuurlijk op de manier zoals de moderne vrouw dat tegenwoordig doet: via het internet. Niet alleen ontdekte ik dat het dus blijkbaar de Meg Ryan Trifecta heet, maar ook dat nog heel veel anderen samen met mij dezelfde warme nostalgische gevoelens koesterden voor deze romantische films.

Zo’n specifieke naam lijkt op het eerste gezicht natuurlijk wat overdreven (ik ga overigens even onopvallend voorbij aan het schokkende feit dat het vijfentwintig jaar geduurd heeft voordat ik When Harry Met Sally had gezien), maar wie alle drie deze films heeft gezien, weet dat het niet voor niets zo’n begrip is geworden. Deze drie films lijken namelijk een soort magische uitwerking te hebben, waarbij je tijdens het kijken bijna onvermijdelijk door een soort van gevoel van nostalgisch verlangen gevangen wordt.



Waar het nou precies aan ligt, dat is nog lastig samen te vatten. De verhaallijnen zijn immers niet echt baanbrekend. Alle drie de films gaan over een jonge hardwerkende vrouw (met een paar gekke trekjes), die, al weet ze dat zelf nog niet, op zoek is naar de liefde in een Amerikaanse stad (voornamelijk New York). De kapsels van Meg en haar beroepen wisselen per film. Zo is ze bijvoorbeeld een journaliste, met een pittige blonde bob, of eigenaresse van een schattig boekenwinkeltje en de voorloper van het “momager” kapsel (it’s a thing, kijk maar). Haar uiterlijk mag dan wat veranderen, maar verder blijft ze toch vooral hetzelfde quirky personage.

Hetzelfde geldt voor haar mannelijke tegenspeler: een ietwat cynische nuchtere man, die vooral heel heel meningen lijkt te hebben. In When Harry Met Sally is dit Billy Cristal en in de twee andere films speelt Tom Hanks de love interest. Ik ben er nog niet helemaal over uit wie nou leuker is. Billy vond ik eerst een beetje vreemd en onaantrekkelijk, maar gek genoeg was ik toch wel blij toen ze dan eindelijk een keertje gingen zoenen. Ja, dikke spoiler, maar hallo, het is Nora Ephron, queen van de romantische komedie, dus die kon je zien aankomen. De films zijn namelijk ontzéttend voorspelbaar.

Toch mis ik nu Microsoft DOS. Nooit echt mee gewerkt, maar desalniettemin mis ik het. En zo’n groot grijs dik beeldscherm en een toetsenbord dat bij gebruik klinkt alsof je heel. erg. boos. een brief naar de klantenservice van een chipsmerk aan het schrijven bent, omdat maar de helft van de chipszak vol zat. En waar is die goeie ouwe tijd, waarin je uren met elkaar aan de telefoon hing (i.p.v. de whatsapp) en je nog oprecht blij werd als je een e-mailtje kreeg? Het is toch eigenlijk knap, dat in You’ve Got Mail de elektronische post tot iets magisch verheven wordt. Ik hoef helemaal geen handgeschreven brief, laat lekker zitten, ik wil gewoon weer zo’n lange gezellige mail ontvangen! Ook wil ik door New York lopen, in de herfstzon. Casettebandjes luisteren en de kerstboom optuigen. Zucht, wat zo’n warme filter over filmbeelden wel niet met je kan doen.

Nouja, goed, wat ik eigenlijk probeer te zeggen: dit zijn fijne films. Als de Hollandse zomer weer eens tegenvalt, zet dan bijvoorbeeld When Harry Met Sally eens op en waan je even, heel nostalgisch, in een internetloos New York. Kun je de Meg Ryan Trifecta ook weer van je lijstje afstrepen ;-)

Liefs!

You might also like...

This entry was posted in 90's child, blah blah, cinema, daily musings and tagged , , , , , , , . Bookmark the permalink.

7 Responses to De Meg Ryan Trifecta

  1. nettelie says:

    jaaaaa! Elk jaar in september kijk ik de Trifecta. Al deze films zijn me zo dierbaar geworden in de loop der tijd. Ik kan hele dialogen meepraten, maar zwijmel nog steeds weg alsof het de eerste keer is bij elke zoen. Ik hou echt van de jonge Meg Ryan. (Heb je haar nu gezien?! je-zas…) En de reden dat ik de films altijd in september kijk laat zich natuurlijk wel raden. Newly-sharpened pencils & scotch tape. <3 (ps Ik reageer weinig de laatste tijd, maar ik lees je nog trouw!)

    ReplyReply

    [Reply]

  2. nettelie says:

    (trouwens, ongeveer alles van Nora Ephron is LOVELY. Ik kan haar films letterlijk honderd keer kijken.)

    ReplyReply

    [Reply]

  3. sammie says:

    Ik vind Meg Ryan zo’n leuke actrice :) You’ve got mail is ook zo’n leuke film! Ik weet niet zeker of ik de andere 2 gezien heb.. Als het pest weer is ga ik er is voor zitten :)

    ReplyReply

    [Reply]

  4. Fleur says:

    Haha heerlijk dat je me even mee terug neemt naar vroeger toen ik deze films voor het eerst zag. Heb you’ve got mail redelijk recent nog een keer gezien maar de rest is echt al lang geleden. Inderdaad erg fijne films waarbij je helemaal verlangt naar die oude tijd. We hebben windows dos dan misschien niet heel bewust meegemaakt, ik kan me nog wel herinneren dat ik moest inbellen om op internet te kunnen ;).

    ReplyReply

    [Reply]

  5. Linda says:

    Hier had ik nog nóóit van gehoord. Afgelopen week was ‘You’ve got mail’ toevallig op tv en ik heb de film voor de duizendste keer gekeken, haha. De andere twee films heb ik nog niet gezien. Ga ik onthouden voor een regenachtige dag :)

    ReplyReply

    [Reply]

  6. Louise says:

    Haha ik wist helemaal niet dat het een Trifecta was! Ik heb de films wel gezien, maar ik durf niet meer te zeggen wanneer ik de Trifecta heb voltooid :’)

    ReplyReply

    [Reply]

    Ashley

    Haha, ja dit is blijkbaar serious business hoor!

    ReplyReply

    [Reply]

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *