Dagboek 18 mei 2017

Laat ik maar meteen met de deur in huis vallen: ik weet niet zo goed wat ik met mijn blog aan moet en ik worstel met wat ik er wel of niet op wil zetten. Ik zou het heerlijk vinden om hier m’n hart uit te kunnen storen a la Lena Dunham, but let’s be real, ik schrijf lang niet zo grappig of treffend en ben me al heel wat jaren geleden meer gaan focussen op beeld dan op tekst. O ja, en dan hebben we natuurlijk nog het feit dat je nooit weet wie er mee leest en die constante stem in mijn achterhoofd: ‘who cares, dramaqueen?’. Op de een of andere manier lijken sommige dingen als ze eenmaal op papier staan een stuk trivialer en white girl problem, dan in je hoofd. Ik weet niet hoe goed hoe ik oprecht kan overkomen en niet gewoon als een suffe zeursok :’) Ik zou graag meer willen schrijven, maar het lukt me nog niet echt! Als iemand tips heeft, dan hoor ik ze graag!

Goed, genoeg hier over, voor nu ga ik toch gewoon een dagboekje er op zetten. Het is alweer even geleden, dus dit wordt weer een lange update! Komt ‘ie!

Hoe het met mij gaat
Inmiddels begeef ik me sinds twee maanden weer een beetje onder de mensen (ik heb zaterdagavond laat zelfs een drankje gedaan in de stad (!), daar had ik zin in (!), wie ben ik (!?)) en hoewel ik wel een beetje bang ben voor een terugval, probeer ik er zoveel mogelijk van te genieten. Voor wie nu pas “in tuned”: vorig jaar juni kwam ik thuis te zitten met een burn-out, depressie en angst- en paniekklachten. Bijna een jaar verder, na heel hard werken, therapie en veel dieptepunten, gaat het gelukkig weer een stuk beter met me. Natuurlijk ben ik er niet helemaal vanaf (was het maar zo), maar ik durf weer dingen en hang wat minder Thea de kluizenares uit. Dat de lente in de lucht hangt en de dagen weer langer en zonniger worden, helpt ook een heleboel. Ik voel meer weer een stuk energieker en over het algemeen vrolijker. Om nog even een open deur in te trappen: daar ben ik dus heel blij mee. Als je heel lang iets anders gewend bent geweest, dan neem je zoiets absoluut niet meer voor lief. Het voelt super om weer aan het leven mee te kunnen doen!

Wat ik ook heerlijk vind is dat ik merk dat ik weer dingen voel. Dat klinkt vast een beetje gestoord voor de geestelijk gezonde mensen onder ons, maar ik weet niet zo goed hoe ik het anders moet verwoorden. Toen ik me zo slecht voelde en veel angstaanvallen had, durfde ik eigenlijk NIETS te voelen. Als je depressief bent dan voel je sowieso al vrij weinig (alles voelt grijs), maar die angstklachten zorgden ervoor dat ik ook nog eens bang was om wel dingen te voelen, want wat nou als ik dan ANGST zou voelen. Beter om dan gewoon maar niets te voelen (hey, ik zeg niet dat het logisch is, maar zo ervaarde ik dat). Nu ik me beter voel lijkt alles letterlijk en figuurlijk weer wat meer kleur te hebben. Ik kan soms intens blij zijn om iets heel kleins (zo vind ik het echt heerlijk dat het overal weer zo groen is!) en in vergelijking tot vorig jaar, ben ik me veel bewuster van de seizoenswisseling. Soms heb ik wel eens een paniekmoment als ik dan heel veel emotie voel, maar over het algemeen probeer ik dat juist als iets positiefs te zien en er van te genieten.

Achteraf gezien verbaas ik me er over hoe ik de afgelopen jaren zoveel dingen heb gedaan die tegen mijn gevoel in gingen en ook helemaal niet zijn zoals ik mijn leven zou willen leiden. Jezelf afsluiten, want dan ben je minder kwetsbaar. Zo min mogelijk willen voelen, want dat is veel veiliger. Wantrouwig zijn voor mensen en ze op een afstand houden. Hahaha, god dit klinkt allemaal echt als een slecht jaren negentig emo-nummer (volgens mij heb ik nog ergens een zwarte leren armband met van die spikes liggen, misschien moet ik die maar weer eens uit de kast halen, lol). Dat soort dingen zijn natuurlijk niet vanzelf gebeurd, maar ik voel me er niet prettig bij om dat allemaal online te gaan beschrijven. Dat begrijpen jullie vast. In therapie en gedurende het afgelopen jaar heb ik gelukkig veel dingen een plek kunnen geven en het heeft oprecht (!) mijn leven veranderd. Voor sommige dingen kun je niet weg blijven lopen! Mocht jij er (ook) nog midden in zitten: het komt goed. Echt.

Nouja, hoe dan ook, ik ben zo blij dat ik me inmiddels steeds meer mezelf begin te voelen, meer zoals ik tien jaar geleden was en eigenlijk ook meer zoals de persoon die ik wil zijn. Open, positief en levenslustig. Als het aan mij ligt ga ik dat me nooit meer laten afpakken. En verder blijf ik ook lekker cynisch hoor, sommige dingen moet je niet willen veranderen, hahaha. Laten we niet doen alsof het leven constant confetti en de aww-subreddit is. Soms is het kut en dat mág ook.

Wat ik heb gedaan

Ook heb ik voor mezelf wat (voorlopige) beslissingen genomen en dat heeft voor zowel ruimte gezorgd in mijn hoofd. Voorlopig blijf ik lekker werken bij mijn huidige baan (waar ik vanaf juni het dubbele aantal uren kan werken) en de tijd die overblijft ga ik gebruiken om 1) dingen te doen die IK belangrijk en leuk vind en 2) mensen zo gek te krijgen dat ze me in willen huren als fotograaf. Dat laatste is het afgelopen jaar op een heel laag pitje komen te staan, want ja, als je de deur niet uit durft te gaan, dan gaat foto’s maken nogal lastig, maar nu ga ik het proberen. Ik geef mezelf de ruimte om te falen (misschien moet ik over 1 of 2 jaar toch een “normale” baan gaan zoeken), maar voor nu voelt dit goed. Ken je dat, dat je met iets bezig bent en je gewoon niet door hebt dat de tijd voorbij vliegt? Dat heb ik met fotograferen! Ik krijg er zoveel energie van! Ik vertel aan iedereen met een glimlach wat mijn plannen zijn en dat voelt fantastisch! Eh, niet dat ik op straat mensen aanklamp om ze mijn levensplannen te verkondigen trouwens, maar de twintigers onder ons weten dat je gemiddeld 3 keer per dag de vraag krijgt van “wat doe jij nou zoal?”, dus nu heb ik daar een leuker antwoord op. En ook al ga ik misschien falen, dan heb ik het in ieder geval geprobeerd.

(dit vertel ik overigens zo heel makkelijk nu, maar ik twijfel nog iedere dag aan mijn eigen kunnen hoor! Is het niet gewoon en heel dom plan? Dat soort dingen.)

De afgelopen maand heb ik dus vooral heel veel gefotografeerd. Ik start rustig op, want ik wil voorkomen dat ik weer aan mezelf voorbij loop en hier voel ik me het best bij. Het is super leuk om te merken dat er zoveel mensen zijn die willen helpen trouwens! “Vroeger” durfde ik eigenlijk niet echt te vragen om hulp, of überhaupt aan te geven wat ik graag zou willen, maar nu ik dat de laatste tijd wel probeer te doen gaat er echt een wereld voor me open. Waarschijnlijk lees je dit en denk je: ja eh, kom je daar nu pas achter?! Nou, ja dus! Nu vraag ik soms gewoon om wat ik wil en HOE LEUK is het als je dan een ja krijgt? Nog even een cliché hoor: wat gaan er dan ook veel deuren open! Mensen die ik eigenlijk al tijden eens zou willen fotograferen vraag ik het nu gewoon en de meesten zeggen nog ja ook. Als ik een idee heb voor een creatief project dan ga ik kijken hoe ik dat kan realiseren, in plaats van denken: nee joh, veel te dom, slaat nergens op, gaat niet lukken. Mocht jij jezelf wel eens betrappen op zulke gedachten, dan geef ik je bij deze het advies: ga het gewoon eens proberen! Maak een plan, vraag om hulp en ga het doen. Misschien “mislukt” het (mij ook zo vaak gebeurd), maar je had er tenminste wel plezier in. En wie weet wat voor moois er uit kan komen!

De afgelopen weken maakte ik dus héél wat foto’s. Ik ben geen Peter Lindbergh, maar hey, je moet ergens beginnen! Tijdens ons weekendje Zeeland, reden we (mijn nichtje, zusje, J. en ik) op een zondagochtend naar een landweggetje, waar mijn nichtje in een door mij geknutseld jurkje voor me heeft geposeerd. Bij terugkomst heb ik gevraagd of ze ook nog even voor de garagedeur wilde poseren en die vind ik ook leuk geworden.

Dat weekend brachten we ook een bezoek aan Kim, die nu nog maar een halfuurtje van de grens verwijderd woont. Laat ik eerlijk zijn: ik mis haar HEEL ERG en vind het stiekem heel stom dat ze helemaal in België woont. Wie gaat daar nou wonen?! We zijn ruim acht jaar verder en ik blijf het zeggen. Haha, nee hoor. Het was heel fijn om te zien dat het zo goed met haar gaat en ze lekker een eigen plekje heeft gevonden. Dat ze gelukkig is maakt mij ook super blij natuurlijk. Ze wilde ook nog wel even voor mij poseren, yes! Ze wilde graag een nieuwe profielfoto, dus dat kwam goed uit.

Behind the scenes ;)

Dit muurtje vonden we vlakbij haar huis. Halverwege de fotosessie liep haar buurman nog langs, die een bloem plukte van de struik boven haar hoofd en aan haar gaf. Die heb ik vervolgens gebruikt voor een aantal foto’s. Kwam goed uit! We moesten wel wat opschieten, want de zon ging al bijna onder, maar het is gelukt.

Eenmaal terug in Den Helder heb ik op een avond afgesproken met mijn buurmeisje van vroeger, Renée. De dag daarvoor was ik al even met een vriend op stap geweest om een mooie locatie te zoeken en ik was echt super blij om te ontdekken dat er niet eens zo ver van mijn huis al een mooie locatie was! Dat scheelde toch weer een flink stuk fietsen richting de duinen. Het was een leuke uitdaging om weer een beetje te experimenteren en ze was ook totaal niet verlegen, dus dat maakte het sowieso al gezellig. Ik moet nog een groot deel van de foto’s uitzoeken, maar ik was best tevreden! Veel onscherp (mijn schuld uiteraard, niet die van m’n model), maar ik weet nu wel wat ik kan doen om dat de volgende keer te voorkomen.

O ja, en ik heb ook nog wat foto’s gemaakt met Anke en Chris! We hadden afgesproken om een middag te gaan shooten, maar dat werd uiteindelijk slechts een kwartiertje, haha. Balen, maar even goed ben ik wel blij met de foto’s. Ze zijn zo vrolijk! Binnenkort hebben we weer afgesproken en dan ga ik eens kijken of we een mooie bruidsshoot/verlovingsshoot kunnen doen. Ze zijn overigens al getrouwd. Al die jaren geleden fotografeerde ik hun bruiloft, wat echt een helse klus was voor zo’n beginner als ik, haha. Vorige maand heb ik besteed aan het uitzoeken van de foto’s (dat hebben we toen nooit echt gedaan) en heb ik een selectie gemaakt voor in een boek. Het was een verrassing en ze waren er echt super blij mee. Stiekem vond ik het zelf ook erg leuk om de foto’s eens echt in handen te hebben in plaats van op een scherm. En ach, het waren misschien geen PERFECTE foto’s, toch gaven ze wel een hele leuke indruk van die mooie dag.

Op dit moment ben ik aan het nadenken over een volgende shoot. Tara is binnenkort klaar met haar studie en dat betekent (naast dat ik natuurlijk super trots op haar ben voor het halen van haar bachelor) dat ze hoogstwaarschijnlijk lekker veel tijd heeft om voor mij model te gaan staan. Er zijn nog veel dingen die ik wil proberen en vooral ook wat meer dan “vrouw in jurk in de natuur”. Liever nog vertel ik een verhaal. Klinkt dat pretentieus? Haha, ja beetje wel toch. Overigens is dat geen kritiek op de foto’s die ik tot nu toe heb gemaakt (of een sneer naar mijn modellen :) ), want van iedere foto leer je zo veel. Het is vooral bedoeld om voor mezelf voor ogen te houden wat ik wil zeggen/bereiken met foto’s. Het liefst probeer ik zo goed mogelijk de sfeer vast te leggen, een moment te bevriezen. Dat ik tot nu toe vooral vrouwen heb gefotografeerd is omdat ik vrouwen mooi en sterk en krachtig en kwetsbaar tegelijk vind. Als iemand tegen mij zegt dat ze blij zijn met een foto van zichzelf, omdat ze zichzelf er mooi op vinden staan en ook als zichzelf, dan is dat echt zo’n mooi compliment! Iemand iets laten voelen met mijn foto’s, dat zou echt mijn droom zijn (dit vind ik stiekem wel heel eng om op te schrijven, want ik weet natuurlijk totaal niet of dit me ooit gaat lukken, haha).

Mocht je het trouwens leuk vinden om een beetje in de gaten te houden wat ik zoal fotografeer, dan kun je me volgen op instagram via het account @ashleylynnfotografie. Natuurlijk blijf ik hier wel veel posten en ook ben ik bezig met het vernieuwen van m’n online portfolio, maar instagram update ik (hopelijk) wat vaker, haha.

Wat mij bezighoudt


Vorig jaar in Zweden

Het vraagstuk van de afgelopen week is onze zomervakantie. We (ik en mijn vriend dus) zijn bezig met het bedenken waar we naartoe willen in de zomer. Is natuurlijk echt een luxeprobleem en zo ervaren we het ook precies hoor. We weten gewoon niet wat we moeten kiezen, want alles lijkt ons leuk! Toch weer naar Zweden? Of doen we dat met Oud & Nieuw? Of naar Noorwegen, of liever naar Groot-Brittannië? Of toch liever naar de zon? Zoveel keus! Nu we wat meer inkomen hebben na onze eeuwige-studenten-fase is zo goedkoop mogelijk ook niet echt een prioriteit meer, dus we kunnen best eens wat verder weg. Het liefst met de auto of desnoods (ha, dit is pas privilege, desnoods) een huurauto op bestemming! Hebben jullie al zomerplannen?

Wat mij natuurlijk ook bezighoudt zijn alle gebeurtenissen in de VS. Iedere ochtend is het weer raak met een of andere bizarre nieuwswending. Tara en ik zijn al een impeachment party aan het plannen! ;-)

Waar ik naar kijk
Wat televisie betreft heb ik Riverdale gekeken, waarvan ik nog steeds niet helemaal besloten heb wat ik er van moet vinden. Sommige afleveringen en stukjes waren een beetje té High School Musical, maar daarentegen waren er ook heel wat shots super gaaf gefilmd. Ook leuk: al die “oude” bekende acteurs, die de ouders spelen van de jongeren. Hoi Amick Madchen (Twin Peaks), Molly Ringwald (Pretty in Pink, The Breakfast Club) en Luke Perry (902010).

O ja, ik keek ook weer eens de film Sense and Sensibility met Emma Thompson, Alan Rickman (snif), Kate Winslet en Hugh Grant. Mocht je die nog niet gezien hebben en kijk je graag naar kostuumdrama’s, dan is dat toch wel een dikke aanrader. Kijk daarna dan ook gelijk de speech die Emma Thompson gaf op de Oscars toen ze hier een Oscar voor won. Emma <3

Op youtube heb ik me de hele maand april vermaakt met de videos van Daniel J. Layton. Hij uploadde iedere dag een filmpje en normaal ben ik dat halverwege de maand meestal wel zat, maar zijn videos zijn lekker kort en altijd grappig. Tippppp!

Waar ik naar luister
Al jaren sluit ik deze posts op dezelfde manier af: met een muziekje. Eerlijk gezegd heb ik niet veel nieuwe muziek geluisterd (wat muziek betreft ben ik een gewoontedier), dus ik deel weer even een liedje dat ik misschien al eens eerder heb gedeeld. Verder luister ik veel Patti Smith!

Thanks for reading Liefs x

You might also like...

This entry was posted in daily musings. Bookmark the permalink.

15 Responses to Dagboek 18 mei 2017

  1. Joëlle says:

    Haha, die impeachment illustratie is echt fantastisch

    ReplyReply

    [Reply]

    Ashley

    Thanks, haha. Kon het niet laten!

    ReplyReply

    [Reply]

  2. Linda says:

    Wat maak je toch práchtige foto’s (en mede daarom heb ik je een PB op Instagram gestuurd, hoop dat je die wil lezen!) X

    ReplyReply

    [Reply]

  3. Rosanne says:

    Wauw, wat een mooie, inspirerende post, ondanks de tegenslagen. Deels ook erg herkenbaar :) Ik duim voor een mooie toekomst voor jou, dat je dromen mogen uitkomen.

    ReplyReply

    [Reply]

    Ashley

    Wat lief, dankjewel Rosanne! Geheel wederzijds natuurlijk :)

    ReplyReply

    [Reply]

  4. Bregje says:

    You rock. Ik vind je foto’s prachtig en ook nog eens dat je goed op weg bent (nu je een fotograaf-instagram hebt kun je eigenlijk niet meer terug). Het sporadisch wat schrijven vind ik ook leuk want daardoor zijn je stukjes lekker lang en mooi, dus gewoon niet teveel aan denken en gaan met de fotografeerbanaan, je website loopt wel. Overigens ben je wel de Lena Dunham van de lage landen, dus als daarover schrijven je wel leuk lijkt, moet je dat maar als volgende uitdaging aangaan. Had ik al gezegd dat ik het gaaf vind dat je je fotograafdroom achterna gaat? Goed, dat dus. Liefs,

    ReplyReply

    [Reply]

    Ashley

    Liefs terug! *gaat met d’r fotografeerbanaan*

    ReplyReply

    [Reply]

  5. Karlijn says:

    Wat schrijf jij toch van Ashley. En het klinkt helemaal niet raar om weer dingen te voelen, maar goed ik ben ook niet helemaal geestelijk gezond dus misschien herken ik het gewoon ;) En zonder zo’n irritant iemand te zijn die zegt dat ik alles herken of een tante (of wie dan ook heb) met dezelfde problemen, ik herken toch echt veel van je gedachtes en gevoelens en ook al zijn die vaak niet fijn, het is toch ergens ook fijn om te weten dat je niet de enige bent (vind ik dan he).
    Super om te zien dat je weer bezig bent met fotograferen en meer op pad bent, zo goed! Ik hoop dat je ook een beetje trots bent op jezelf! X

    ReplyReply

    [Reply]

    Ashley

    Eigenlijk nooit Karlijn! Is echt iets waar ik wel aan moet gaan werken, want eigenlijk mag iedereen toch trots op zichzelf zijn :) Goed dat je het zegt. Dankjewel voor je berichtje! xx

    ReplyReply

    [Reply]

  6. Roos says:

    Wat een prachtige foto’s maak je! Ik vind ze nu al perfect – iedereen heeft z’n eigen stijl toch en deze foto’s zijn heel authentiek!

    Wat betreft je zomer vakantie, ik kan je Groot-Britannie zeker aanraden! Op ongeveer 1.5 uur van Londen heb je de Cotswolds, dat is een stukje platteland met heel mooie dorpjes, prachtig wandelen, veel groen en goede pubs. Ik denk dat je dat heel leuk zou vinden! Ook de Engelse kust is prachtig! Londen is onwijs druk, maar je bent heel snel in rustigere plekken en dan heeft de UK zo veel te bieden. Het weer is niet super, maar verder kan ik het je zeker aanraden!

    ReplyReply

    [Reply]

    Ashley

    De Cotswolds lijken me echt prachtig! Voor nu hebben we voor Schotland gekozen. Als het bevalt gaan we misschien volgende keer wel naar Zuid-Engeland, who knows. En voor het weer ga ik eigenlijk nooit op vakantie, haha, ik ben Zweden gewend! Dankjewel voor je berichtje en je complimenten! :)

    ReplyReply

    [Reply]

  7. Karlijn says:

    Eigenlijk vind ik dat jij veel meer comments verdient, maar vaak weet ik niet zo goed wat ik moet schrijven. Ik wilde je vooral even vertellen dat je in ieder geval 1 iemand heel erg helpt met je stukjes over je angsten/depressie, ik vind het zo fijn om te lezen hoe jij daar mee omgaat en dat je na elke val weer op weet te krabbelen! Hoe je probeert te genieten van kleine dingen en blij wordt van mensen en dingen om je heen. Inspirerend <3 dankjewel daarvoor.
    Misschien helpt het bij het maken van een keuze wat betreft het wel of niet dingen online zetten?

    Liefs en onthoud dat je echt zo ontzettend sterk bent! Het gaat ongetwijfeld nog wel even moeilijk blijven af en toe, maar jij kan het allemaal aan!! liefs x

    ReplyReply

    [Reply]

    Ashley

    Hoi Karlijn! Veel of weinig comments, het maakt mij nooit uit, ik heb liever 1 hele fijne comment (zoals die van jou), dan 100 comments met “omg, love you, check out my blog!!” ;) haha. Maar goed, dat je bedoelde je vast niet. Ik waardeer in ieder geval iedere comment! :) En zeker zoals die van jou. Fijn om te lezen dat je met mijn schrijfsels iets kunt! Take care en dankjewel voor je berichtje :) xx

    ReplyReply

    [Reply]

  8. Ines says:

    Je blogt echt geweldig en ik herken een paar dingen van mijzelf :-) Heel erg leuk trouwens: die fotografie account, ga ik meteen volgen want je foto’s zijn altijd zo prachtig!

    ReplyReply

    [Reply]

    Ashley

    Lief Ines, dankjewel! :) :)

    ReplyReply

    [Reply]

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *