Vijf foto’s (+ een liedje)

Als ik er tijd voor heb, dan probeer ik iedere dag minstens een halfuur tot een uur te wandelen. Langs het water, over de kade, door het groen, het maakt eigenlijk niets uit, als ik maar een frisse neus heb gehaald en heb bewogen. Gisteravond liepen we over een stukje dijk waar ze nog niet gemaaid hadden en tussen het hoge gras stond het er vól met deze bloemen. Volgens mij zijn het margrieten, maar ik weet het niet zeker. Ik kon het in ieder geval niet laten om er een paar te plukken!




Tussen het werken door ben ik (zoals ik in mijn vorige post schreef) druk bezig met het op orde maken van m’n portfolio en daardoor kom ik weer allerlei “oude” foto’s tegen, zoals deze van Tara. Ik vind ‘m echt prachtig! Of nouja, eigenlijk vind ik haar prachtig ;-) Als ik deze foto zie dan moet ik aan die avond denken, maar eigenlijk aan nog heel veel meer. Deze foto nam ik vorige zomer nadat we samen hadden gegeten op de dijk, langs het water. Hooguit vijf minuten hebben we foto’s gemaakt, maar dat bewijst voor mij des te meer dat het (in mijn geval) soms juist prima kan werken om een shoot niet helemaal van te voren te plannen, maar soms gewoon de camera er bij te pakken. Wat heb ik eigenlijk een geluk dat Tara dat totaal geen probleem vindt! Kom ik weer aan met m’n camera, haha.

Inmiddels heb ik ‘m ook op m’n nieuwe instagram-account gepost. Mocht je me nog niet volgen en wel nieuwsgierig zijn naar m’n foto’s (zowel oude en nieuwe), dan kun je me volgen via @ashleylynnfotografie. O ja, en je krijgt er gratis diepzinnige quotes bij, onder de foto’s! Wie wil dat nou niet! (haha, moet toch wat verzinnen)




Vorige week besloten mijn vriend en ik dat het misschien maar eens tijd werd om een vloer te gaan leggen in één van onze kamers. Het idee is om daar een logeerkamer/kantoor/studio van te maken en dan helpt het wel als er een wat gezelligere vloer ligt dan van dat rare grijze tapijt. Een bezoekje aan de bouwmarkt maakte duidelijk dat we met twee pakken extra ook onze slaapkamer zouden kunnen beleggen, dus we besloten er gewoon voor te gaan. Als je dan toch bezig bent hé? Vrijdagavond hebben we het samen in 1,5u gelegd (en daarna een welverdiend drankje gedronken in de plaatselijke bierbrouwerij). Viel hartstikke mee en ik vind het resultaat echt zo mooi! Plinten moeten nog komen, maar de kamer is al enorm opgeknapt. Nu nog een nieuwe lamp (over een tijdje, even sparen) en dan vind ik het een zeer geslaagde metamorfose. Het is niet groot, maar wel knus en gezellig en nu met dat witte laminaat voelt het al een stuk frisser en ruimer.




Bij de bibliotheek leende ik het boek “The Handmaiden’s Tale” van Margaret Atwood. In het Nederlands, dat wel, want ze hadden ‘m helaas niet in het Engels, maar ik vond de vertaling echt meer dan prima. Sowieso was het een erg goed boek, jeetje! Ik kwam dit artikel tegen (‘The Handmaid’s Tale has already come true – just not for white western women’) en dat heeft me wel wat bewuster gemaakt van hoe ik er wel of niet over moet denken/praten. Ik wilde eerst zeggen: wat eng, wat bizar (is het nog steeds overigens) en jeetje, stel je voor dat dit ECHT zou gebeuren?! Hoe ver zijn we er eigenlijk vanaf!? Dat is uiteraard geredeneerd van mijn eigen positie, want zoals dit artikel o.a. blootlegt: dit gebeurt al. Alleen gaat het op een iets andere manier, dat wel.

Los daarvan is het interessant boek om te lezen, zeker nu, met alle veranderingen in de wereld, een onder vuur liggende democratie, “alternative facts”, toenemende vreemdelingenhaat en de onderdrukking van minderheden. Ik gaf ‘m vijf sterren op goodreads en niet voor niets! Dus mocht je ‘m nog niet gelezen hebben, dan kan ik het boek echt heel erg aanraden.




Zaterdag was het héérlijk weer en dat was voor ons reden genoeg om al na drie planken te besluiten dat we helemaal geen zin hadden om die grote kamer ook te gaan beleggen met laminaat. Doei! In plaats daarvan trokken we de deur achter ons dicht, sprongen we in de auto en zijn we langs de kust richting Schoorl gereden, waar we gewandeld hebben en (natuurlijk) een ijsje hebben gegeten. Citroen met mango, mocht je het je afvragen ;-)



They say only the good die young, that just ain’t right



Wanneer er zoiets gebeurt zoals in Manchester, dan weet ik nooit goed óf ik wat moet zeggen. Gewoon maar een stukje bloggen zonder het te noemen voelt ook gek, maar tegelijkertijd, wie ben IK om er wat over te zeggen? Het gaat om de mensen die het hebben meegemaakt. Als ik dan toch iets zeg, dan dit: het is vreselijk wat er is gebeurd en ik leef mee met alle omgekomen mensen (zoveel kinderen :( ), overlevenden, nabestaanden en anderen die zijn geraakt door de aanslag. Hug your loved ones. <3

Liefs! x

You might also like...

This entry was posted in daily musings, vijf. Bookmark the permalink.

One Response to Vijf foto’s (+ een liedje)

  1. Daan says:

    Zo, ik krijg opeens spontaan zin in ijs!

    ReplyReply

    [Reply]

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *