Monthly Archives: October 2017

Wishlist (the material version)

Shoppen is absoluut niet mijn hobby, maar soms is het gewoon heel leuk om een verlanglijstje te maken en alvast te kunnen bedenken wat je met je volgende verdiende centjes wilt gaan doen (afgezien van de huur betalen natuurlijk). De dingen die op mijn wishlist staan kan ik zeker niet in 1x keer kopen en sommige komen er misschien helemaal niet van, maar dat maakt het niet minder leuk. Ik dacht, laat ik de wishlist eens delen, misschien doe jij dan ook inspiratie op voor jezelf of voor een ander.

1. Het boek ‘What Happened’ van Hillary Clinton Het boek van Hillary MOET ik natuurlijk lezen. Stiekem stel ik het een beetje uit, want ik vind het nogal confronterend. Ik geloof soms nog steeds niet dat Tr*mp president is… maar helaas… Het is de realiteit en ik ben best benieuwd wat Hillary er nou allemaal zelf van vindt. 2. Een warme trui Absoluut nog op mijn verlanglijstje: een lekker warme gebreide trui. In de winter draag ik weinig anders en mijn truien zijn nodig aan vervanging toe. Deze lichtroze vond ik schattig en is van de H&M. Ook wil ik graag nog een witte variant. 3. Chanel CC Cream Dit is zoiets dat op mijn lijstje staat, maar wat ik waarschijnlijk nooit ga kopen. Ik heb echter gelezen dat deze CC crème erg goed is, dus eigenlijk zoek ik iets soortgelijks, maar dan voor een fractie van de prijs. Ik zoek iets dat me een klein beetje kleur geeft, zodat ik er net iets frisser uit zie, en vooral hydraterend is (ik heb een erg droge huid). Tips zijn welkom! :) 4. Het album ‘Ruins’ van First Aid Kit Jaaaa, eindelijk, na jaren wachten komt First Aid Kit met een nieuw album! Wel pas in januari, dus we kunnen ‘m nog helemaal niet kopen, maar het vooruitzicht is al fijn. 5. Een melkopschuimer Eigenlijk droom ik stiekem al jaren van een kopje koffie in de ochtend met een lekkere schuimlaag, maar het is echt zo’n aanschaf die ik blijf uitstellen. Een elektrische opschuimer zou ik ook wel fijn vinden, maar ik vraag me toch af hoe lang zo’n ding meegaat. Bij deze moet je zelf nog wat inspanning verrichten voordat je melk opgeschuimd is, maar je kunt ‘m wel goed schoonmaken denk ik. 6. Het boek ‘The Bell Jar’ van Sylvia Plath Ook het boek van Sylvia Plath staat nog steeds op mijn verlanglijstje. Ik heb me rot gezocht op vakantie in Groot Brittannië, maar ik kon eigenlijk alleen een nieuwe versie vinden en het leek me juist leuk om het tweedehands aan te schaffen. Ik zet mijn zoektocht voort! 7. Douchegel ‘The Olive Branch’ van Lush Mijn zusje logeerde vorig weekend bij ons en ze nam natuurlijk haar hele beautystash mee (of op z’n minst een groot deel daarvan). Daar zat ook deze douchegel bij en hmmmmmm, wat ruikt deze lekker! Zodra m’n andere op is ga ik toch maar eens kijken of ik deze kan bestellen. 8. High Waisted vintage mom jeans Jup, ik ben een basic bitch, maar na het zien van soortgelijke jeans bij zowel m’n zusje als een paar vriendinnen wil ik ook zo’n leuke mom jeans! Op dit moment draag ik bijna iedere dag dezelfde spijkerbroek en die begint echt slijtplekken te vertonen, dus eigenlijk vind ik best dat ik een nieuwe mag kopen… Nu alleen nog kijken waar ik die kan scoren (ik bestel bijna nooit kleding online- die in bovenstaande collage is van Topshop).

Liefs,
Ash

Posted in daily musings | Tagged | 8 Comments


Vier filmtips

Hoi, daar ben ik weer eens en dit keer met vier fijne films die ik in de afgelopen weken zag. Sinds ik Netflix heb kijk ik eigenlijk voornamelijk nog naar series en schieten de films er vaak bij in. Een film kijk je immers niet eventjes tussendoor (althans, ik niet). Laatst was ik echter in een filmbui en keek ik er zo een paar in een week. Deze vier dus en ik vond ze zo leuk dat ik ze even wilde delen. Ideaal voor de steeds korter wordende dagen, BUT WHO AM I KIDDING, ik kijk ook wel eens een film als het buiten stralend weer is. Voel je vrij om ook een filmtip te delen in de reacties!

1. The Incredible Jessica James
Een komedie over daten in de moderne wereld en dan eens niet heel erg voorspelbaar? Yes please! Jessica woont in New York, waar ze op zoek is naar de liefde én haar grote doorbraak in de theaterwereld. Het lijkt haar allemaal niet mee te zitten. Haar relatie is over en ze krijgt de ene afwijzing na de ander van verschillende theaters. Ze is echter vastbesloten om het niet op te geven en blijft dus vooral brieven sturen en swipen op Tinder. Op een dag matcht ze met iemand die totaal haar type niet lijkt te zijn tijdens de eerste date, maar hmmm, er lijkt toch meer in te zitten… The Incredible Jessica James deed me hier en daar denken aan Master of None (een hele fijne Netflix-serie) en dat kwam vooral door de gevatte humor, het maatschappijkritische aspect, het feit dat het heel eigentijds is én natuurlijk doordat het hetzelfde decor heeft (New York dus). Mocht je die serie leuk vinden, dan denk ik dat je deze film ook fijn vindt!

2. Everybody Loves Somebody
Deze film is totaal niet herfstig, maar juist lekker zomers. In het begin moest ik even wennen aan de Spaanstalige scènes (niet dat ik iets tegen een andere taal heb natuurlijk, ik had alleen Engels verwacht), maar dat vond ik na een tijdje alleen maar leuk. In Everybody Loves Somebody volgen we Clara, een arts én eeuwig single. Ze heeft wel one night stands en mist helemaal geen man in haar leven, maar daar denkt haar familie anders over. Als ze op de bruiloft van haar ouders haar ex tegenkomt ontdekken we dat ze eigenlijk gewoon héél erg gekwetst is in het verleden en dat ze daardoor niet open staat voor de liefde. Beetje vervelend, want ze heeft een hele leuke collega en nu wil d’r ex haar ook nog eens terug… Gaat ze er weer voor of blijft ze toch liever zonder liefdesperikelen? Haar familie bemoeit zich overal lekker tegenaan (wat best wel grappig is) en ondertussen moet ze natuurlijk ook nog haar werk goed doen. Everybody Loves Somebody is een romcom, máár niet de standaard film die je zou verwachten. Echt een fijne film voor een gezellige zondagmiddag.

3. The Big Sick
Ik vind Zoe Kazan zo leuk! Toen ik zag dat ze in deze film speelde wilde ik ‘m gelijk zien. In The Big Sick speelt ze studente Emily, die eigenlijk helemaal niet op zoek is naar een relatie (zo zegt ze zelf), maar daar van terugkomt als ze de Pakistaanse stand-up comedian Kumail tegen het lijf loopt. Ze worden verliefd, maar er zijn wat beren op de weg. Ten eerste vinden de ouders van Kumail het heel belangrijk dat hij met een Pakistaanse vrouw trouwt. Hij besluit daarom maar niets tegen zijn ouders te zeggen, maar als Emily daarachter komt is ze daar niet blij mee. O ja, en dan gebeurt er ook nog iets anders vervelends: Emily wordt ziek en beland in een coma! The Big Sick is een waargebeurd verhaal over Kumail Nanjiani en zijn vrouw Emily Gordon. We weten dus eigenlijk al dat het goed gaat aflopen, maar dat maakt de film zeker niet minder leuk. Een hele grappige film over de liefde en familie.

4. Blue Jay
Ah, deze film… Zo lief. Echt, deze film heeft iets heel puurs en schattigs. Als je snel huilt bij films dan kun je hierbij alvast de tissues klaarzetten. Blue Jay gaat over twee mensen die elkaar na jaaaaaren weer eens tegenkomen in het dorpje waar ze beiden vandaan komen. Ze besluiten samen koffie te gaan drinken en eens gezellig bij te kletsen. Ze praten over hun huidige levens, maar natuurlijk komt ook hun gedeelde verleden ter sprake. Je merkt al snel dat ze een relatie hebben gehad en dat het niet goed afgelopen is… Wat is er gebeurd en wat brengt de toekomst? Blue Jay is geen ingewikkelde film met een plottwist of een hoge productiewaarde, maar vertelt een heel mooi verhaal en is juist heel sterk door zijn eenvoud. De gehele film is in zwart-wit en dat draagt echt bij aan de bijzondere sfeer. Een super mooie en lieve film <3 Echt een film waar je van gaat glimlachen.

(ook fijn: ze staan, afgezien van The Big Sick, allemaal op Netflix).

Liefs,
Ash

Posted in cinema, lists | Tagged , , | 13 Comments


Vier boekentips (fictie)

Blijkbaar is het vandaag #Bookshopday, dus mocht je nog een excuus zoeken om een boek te kopen, bij deze! Zelf heb ik me op vakantie deze zomer al helemaal uitgeleefd en kwam ik thuis met een enorme stapel boeken (voornamelijk tweedehands overigens- hoera voor charity shops en winkeltjes met boeken tot aan het plafond). Ik heb ze nog lang niet allemaal uit, maar deze vier wilde ik alvast met jullie delen.

The Girls – Emma Cline

Dit boek was volgens mij vorig jaar jaar een echte zomerhit en iedereen en z’n moeder heeft het vast al gelezen, maar mocht je het nog niet kennen, dan wilde ik het toch nog even aanraden. Dit is zo’n boek dat perfect is om te lezen in de zon of als je zelf gewoon een beetje behoefte hebt aan het idee van de zomer. The Girls gaat over Evie Boyd en hoe zij als tiener in de jaren zestig volledig in de ban raakt van een groep meisjes die later (zo blijkt al snel) onderdeel van een sekte blijken te zijn. Langzaam maar zeker kom je er achter wat voor vreselijks er gebeurd is en wat voor impact dit nog altijd heeft op Evie, die inmiddels volwassen is en haar leven op orde probeert te krijgen. De schrijfster weet precies te vangen hoe het is om een onzekere tiener te zijn en hoe Evie tot haar keuzes komt. Niet op de cliché manier van “kijk hoe dom tienermeisjes zijn”! Nee, juist de complexiteit van het worden van een vrouw en alles wat daarbij komt kijken wordt hier heel mooi beschreven. Ik vond het echt een fijn boek, met veel herkenning (van vroeger uiteraard, inmiddels voel ik me geen 14 jarige meer, haha).

Commonwealth – Ann Patchett

Nog zo’n boek dat zich (deels) afspeelt onder de warme Amerikaanse zon. Commonwealth begint op een doopfeest van Franny Keating in het zonnige Zuid-Californië, waar toevallig een romance ontstaat tussen Bert Cousins en haar moeder Beverly. Beiden zijn al getrouwd, maar besluiten hun levens en dat van hun gezinnen om te gooien. De kinderen, waaronder Franny, groeien met elkaar op en hebben een bijzondere band, maar je komt er al snel achter dat er iets gebeurd is wat nog altijd op hun geweten drukt. Franny vertelt dat verhaal op een dag aan haar vriend, die het besluit te gebruiken voor zijn boek. De families worden gedwongen om hun verleden op die manier onder ogen te komen. Een beetje drama, hier en daar grappig, maar vooral heel treffend en “menselijk” (bij gebrek aan een beter woord).

How To Stop Time – Matt Haig

How To Stop Time gaat over Tom Hazard, een man met een geheim waardoor hij al eeuwen op de vlucht is. Hij wordt namelijk véél langzamer oud dan de gewone mens. Klinkt misschien heerlijk, dat je zeeën van tijd hebt, maar Tom is eenzaam. Hij moet om de zoveel jaar verhuizen, zodat mensen niet achterdochtig worden, en heeft daardoor geen waardevolle vriendschappen of relaties. Klinkt het boek deprimerend? Nee, dat valt zeker mee hoor! Wat Matt Haig doet is knap, want hij weet het zo te schrijven dat je juist heel veel waardering krijgt voor het leven en de eindigheid daarvan. Meer ga ik niet verklappen :)

Het boek wordt trouwens verfilmd (als ik het goed heb met Benedict Cumberbatch in de hoofdrol) en ik hoop zó dat ze bij de verfilming niet vervallen in een soort The DaVinci Code/makkelijk scoren tactiek. In plaats daarvan hoop ik dat ze de essentie van Tom en zijn menselijke relaties weten te vatten, want dat heeft Matt Haig echt prachtig gedaan. Veel mooie wijsheden en herkenbare scènes, en daardoor is dit boek veel meer dan slechts een verhaal over een man die maar niet ouder wordt.

A Hundred Years of Solitude – Gabriel García Márquez

Dit boek kocht ik in Edinburgh, in een heel klein winkeltje dat tot aan de nok toe gevuld was met boeken. Hemels! Ik betaalde vier pond en dat vond ik echt een prima bedrag voor zo’n klassieker. Gabriel García Márquez won in 1982 de Nobelprijs voor de Literatuur en hoewel dat natuurlijk niet automatisch wil zeggen dat iemand ook briljant kan schrijven (is immers best subjectief, zou ik zeggen), vond ik dit echt een heerlijk boek. Het eerste woord dat bij me opkomt na het lezen van dat boek is “rijk”. Hij kan in twee zinnen een heel verhaal vertellen en dat vind ik echt héél knap. One Hundred Years of Solitude vertelt de geschiedenis van de familie Buendías, stichters van het Zuid-Amerikaanse dorpje Macondo. Met de familie en het dorp gebeurt echt VAN ALLES. Sommige dingen zijn volkomen absurd (en zelfs surrealistisch, bijna magisch), maar anderen vallen weer typisch onder de noemer “alledaagse familieperikelen”. De namen van de verschillende personages zijn soms wat lastig uit elkaar te houden, maar het is het absoluut waard (en als je geluk hebt dan heeft jouw editie ook een stamboom voor in het boek staan).

Jij iets fantastisch gelezen deze zomer? Boekentips zijn altijd welkom!
Liefs,
Ash

Posted in books, daily musings | 13 Comments


4 oktober

Hier in Den Helder stormt het (vogels schuilen in de kozijnen) en terwijl de wind tegen het raam slaat en ik het warme water over me heen laat lopen, zingt Chris Martin over kerstlichtjes en problemen die hij weg wenst. Ik denk er over na om een tweet te schrijven over het zingen van kerstliedjes onder de douche in oktober en om daarbij een plaatje van die man met de “no regrats” tatoeage te plaatsen. Die tweet komt er niet. Zo grappig was het immers niet.

Ontbijten doe ik met drie crackers, kaas en zelfgemaakte bramenjam. De bramen plukte ik twee maanden geleden op de vesting in de late zomerzon. Thuis waste ik mijn paarse handen. Ik weet nog hoe ik de bramen onderdompelde in een bak met zout water en de beestjes langzaam boven kwamen drijven. Vijf minuten later voelde ik me zo slecht dat ik de jam niet af kon maken en in plaats daarvan als een zombie op de bank ging zitten. Mijn vriend zal de jam koken wanneer hij terug is van vakantie.

Iedere ochtend krijgt mijn Earl Grey thee een rare grijze kleur door de scheut amandelmelk, maar de smaak is lekker en het maakt me blij.

Tijdens het ontbijt kijk ik een filmpje van Jonna Jinton en vraag ik me af wanneer ik weer naar het prachtige Zweden mag. (Wat ironisch is, want de meeste dagen durf ik nog niet eens echt weg van huis).

Mijn kin vandaag ziet er uit zoals op mijn veertiende, toen ik met een veel te zware rugzak rondliep en in de pauze mijn Harry Potter boek las (no regrats). Dat krijg je er van als je weer met de pil bent begonnen, maar zoals ik tegen mezelf blijf zeggen: even doorbijten.

Gisteren was een fijne dag: ‘s ochtends sprak ik af met Tara in de stad, waar ik zonder paniek thee dronk, een taartje at en we gezellig bijkletsten over haar weekend Londen en onze ideeën voor nieuwe projecten. Na afloop deed ik boodschappen en kocht ik een trui bij de H&M. Eenmaal thuis was ik blij dat ik een leuke ochtend had gehad en het niet voelde alsof ik er de hele dag van moest bijkomen. Vooruitgang, toch?

Mijn nieuwe grijze trui heeft zulke lange mouwen dat je nog maar net de knokkels van mijn vingers ziet en de zilveren glinsterende steentjes van mijn ringen slechts af en toe tevoorschijn komen. De trui is niet alleen lekker warm, maar is met z’n lange mouwen vooral perfect om mijn handen in te wikkelen en als ik in mezelf het woordje “knus” zo’n tien keer herhaal, dan ga ik het vanzelf geloven.

Ook kwam gisteren mijn bestelling binnen. Hoewel ik bij studiofotografie altijd aan een bepaald soort foto’s moet denken waar ik niet zo van houd, leek het me toch leuk om eens wat dingen te proberen. Er bestaat namelijk ook heel veel mooie studiofotografie en bovendien is het erg handig als je niet altijd afhankelijk hoeft te zijn van het weer. In Den Helder stormt het namelijk nogal vaak. Dus ik bestelde een softbox en een extra statief, voor mijn reflectiescherm. Ben benieuwd of ik daar wat mooie dingen mee kan gaan maken. Dat ik dit schrijf, geeft me een fijn gevoel. Om te weten dat er ook nog dingen zijn waar ik enthousiast van word.

(Deze foto van m’n zusje maakte ik deze zomer zonder reflectiescherm, want die had ik toen nog niet. Toch vind ik het een mooie foto :))

Ik ga nog een kopje thee zetten. Bedankt voor jullie lieve berichtjes!

Liefs,
Ash

Posted in daily musings | 8 Comments


1 oktober

Hi, hallo, is er zomaar weer een maand voorbij. Ik ben weer eens op het punt dat ik eigenlijk te lang heb gewacht om een bericht te typen en nu weet ik niet waar ik moet beginnen. En of ik überhaupt weer eens moet beginnen. Is mijn blog niet gewoon dood? Moet ik niet gewoon toegeven dat het mooi is geweest? Dat ik niet mezelf kan zijn online en al mijn ellende niet online wil gooien en er daarom maar beter mee kan kappen? Dat voelt alleen ook niet helemaal ok. Schrijven doe ik hier al héél wat jaren (ik begon 16(!) jaar geleden een blog) en de ene maand wat meer dan de ander, maar het is en blijft een creatief project en misschien ook wel een deel van mij? Toch? Of past het niet meer bij mij? Moet ik er een slotje opgooien? Voelt ook gek.

Het nare van een depressie/burn-out/algehele mentale dip (of hoe je het ook wilt noemen) is dat je, als je er maar lang genoeg in zit, niet meer weet wie je echt bent en wat je leuk vindt. Of je überhaupt nog dingen leuk vindt. Of je nog dingen kunt en of je ooit dat ellendige lamlendige gevoel van je af zult kunnen schudden en je energie kunt inzetten voor iets leuks (in plaats van zoiets simpels als het nemen van een douche of op z’n minst iets proberen te eten).

Zoals ik een tijdje geleden schreef probeer ik in mijn meest nare periodes niets te schrijven. Het wordt immers al snel ongezellig en niet behulpzaam. Ik sta daar nog steeds achter, maar begin me wel steeds meer te beseffen dat het niet per se altijd de juiste oplossing is. Ook als je je slecht voelt kunt je immers schrijven en delen… zolang je geen ellenlange tirades afsteekt over de kutheid van het leven (daar heeft immers niemand wat aan) en ruimte laat voor licht. Als ik mezelf accepteer als iemand met ups en downs, dan kunnen anderen dat vast ook. Toch?

Dus, hier ben ik, gewoon zoals ik ben. Hoe ik ben verschilt per moment en dat probeer ik te accepteren. En hoe ik me nu voel kan over een maand heel anders zijn. In de tussentijd pruts ik lekker door. Huil ik veel, zit ik soms te stuiteren van de stress op de bank, maar zit ik soms ook helemaal zen op m’n yogamat, moet ik vaak lachen met mijn vriend, loop ik langs het water, halen we hout bij de Praxis voor ons eettafel project, kijk ik vaak tussen m’n vingers door naar Game Of Thrones, drink ik veel kopjes thee, haal ik diep adem, eet ik taartjes, zie ik het soms TOTAAL niet meer zitten en ervaar ik ook sprankjes hoop. Dat is ok.

Misschien denk je: Ash, ging het niet juist een stuk beter met je, na je “dip” van vorig jaar? Jawel. Ik heb veel gehad aan therapie en heb me een tijdje vrij normaal gevoeld. Maar als ik echt kritisch kijk, dan had ik sinds vorig jaar eigenlijk te weinig veranderd en ben ik weer in dezelfde valkuilen getrapt. Langzaam maar zeker ben ik vorige maand weer op dat punt gekomen dat ik niet meer kon slapen, niet meer kon eten… alleen maar kon huilen en panikeren.

Op dit moment neem ik vooral veel rust, mediteer/yoga ik veel, probeer ik fijne dingen te doen als dat lukt, zoveel mogelijk te eten als ik ook maar een beetje trek heb, positief te denken, het te accepteren als ik me minder voel en mezelf vooral de tijd te geven (en ik sta ook weer op de wachtlijst voor therapie – no worries). Ook heb ik ontslag genomen, iets dat ik eigenlijk al een tijdje wilde doen, omdat het werk niet meer bij me paste en ik graag wat nieuws wil. Hopelijk gaat dat ook echt lukken als ik me weer wat beter voel. (Zo heb ik voor volgend jaar een bruiloft geboekt!!! Als fotografe! ZO SPANNEND! En gaaf!).

Verder heb ik dan ook niet fantastisch advies voor jullie ofzo, sorry! Ik modder maar wat aan en hoop dat langzaam maar zeker wat dingen weer op hun plaats gaan vallen. De ene dag gaat het weer wat beter en lukt het me om echt wat te doen. Sommige dagen kom ik niet verder dan douchen en de supermarkt om de hoek, maar dat is ook ok. Kleine stapjes.

Ik weet nog niet hoeveel ik van dat proces ga delen, maar ik wil wel graag weer méér schrijven.  Het is allemaal niet influencerwaardig en ik ben ook geen Mulisch ofzo, maar wat maakt het uit. Dit ben ik nu eenmaal, dit is mijn dagboek en als je het leuk vindt om mee te lezen dan ben je van harte welkom. ♥

Let’s do this.

Liefs,
Ash

Posted in blah blah, daily musings | 13 Comments