Daily Archives: October 1, 2017

1 oktober

Hi, hallo, is er zomaar weer een maand voorbij. Ik ben weer eens op het punt dat ik eigenlijk te lang heb gewacht om een bericht te typen en nu weet ik niet waar ik moet beginnen. En of ik überhaupt weer eens moet beginnen. Is mijn blog niet gewoon dood? Moet ik niet gewoon toegeven dat het mooi is geweest? Dat ik niet mezelf kan zijn online en al mijn ellende niet online wil gooien en er daarom maar beter mee kan kappen? Dat voelt alleen ook niet helemaal ok. Schrijven doe ik hier al héél wat jaren (ik begon 16(!) jaar geleden een blog) en de ene maand wat meer dan de ander, maar het is en blijft een creatief project en misschien ook wel een deel van mij? Toch? Of past het niet meer bij mij? Moet ik er een slotje opgooien? Voelt ook gek.

Het nare van een depressie/burn-out/algehele mentale dip (of hoe je het ook wilt noemen) is dat je, als je er maar lang genoeg in zit, niet meer weet wie je echt bent en wat je leuk vindt. Of je überhaupt nog dingen leuk vindt. Of je nog dingen kunt en of je ooit dat ellendige lamlendige gevoel van je af zult kunnen schudden en je energie kunt inzetten voor iets leuks (in plaats van zoiets simpels als het nemen van een douche of op z’n minst iets proberen te eten).

Zoals ik een tijdje geleden schreef probeer ik in mijn meest nare periodes niets te schrijven. Het wordt immers al snel ongezellig en niet behulpzaam. Ik sta daar nog steeds achter, maar begin me wel steeds meer te beseffen dat het niet per se altijd de juiste oplossing is. Ook als je je slecht voelt kunt je immers schrijven en delen… zolang je geen ellenlange tirades afsteekt over de kutheid van het leven (daar heeft immers niemand wat aan) en ruimte laat voor licht. Als ik mezelf accepteer als iemand met ups en downs, dan kunnen anderen dat vast ook. Toch?

Dus, hier ben ik, gewoon zoals ik ben. Hoe ik ben verschilt per moment en dat probeer ik te accepteren. En hoe ik me nu voel kan over een maand heel anders zijn. In de tussentijd pruts ik lekker door. Huil ik veel, zit ik soms te stuiteren van de stress op de bank, maar zit ik soms ook helemaal zen op m’n yogamat, moet ik vaak lachen met mijn vriend, loop ik langs het water, halen we hout bij de Praxis voor ons eettafel project, kijk ik vaak tussen m’n vingers door naar Game Of Thrones, drink ik veel kopjes thee, haal ik diep adem, eet ik taartjes, zie ik het soms TOTAAL niet meer zitten en ervaar ik ook sprankjes hoop. Dat is ok.

Misschien denk je: Ash, ging het niet juist een stuk beter met je, na je “dip” van vorig jaar? Jawel. Ik heb veel gehad aan therapie en heb me een tijdje vrij normaal gevoeld. Maar als ik echt kritisch kijk, dan had ik sinds vorig jaar eigenlijk te weinig veranderd en ben ik weer in dezelfde valkuilen getrapt. Langzaam maar zeker ben ik vorige maand weer op dat punt gekomen dat ik niet meer kon slapen, niet meer kon eten… alleen maar kon huilen en panikeren.

Op dit moment neem ik vooral veel rust, mediteer/yoga ik veel, probeer ik fijne dingen te doen als dat lukt, zoveel mogelijk te eten als ik ook maar een beetje trek heb, positief te denken, het te accepteren als ik me minder voel en mezelf vooral de tijd te geven (en ik sta ook weer op de wachtlijst voor therapie – no worries). Ook heb ik ontslag genomen, iets dat ik eigenlijk al een tijdje wilde doen, omdat het werk niet meer bij me paste en ik graag wat nieuws wil. Hopelijk gaat dat ook echt lukken als ik me weer wat beter voel. (Zo heb ik voor volgend jaar een bruiloft geboekt!!! Als fotografe! ZO SPANNEND! En gaaf!).

Verder heb ik dan ook niet fantastisch advies voor jullie ofzo, sorry! Ik modder maar wat aan en hoop dat langzaam maar zeker wat dingen weer op hun plaats gaan vallen. De ene dag gaat het weer wat beter en lukt het me om echt wat te doen. Sommige dagen kom ik niet verder dan douchen en de supermarkt om de hoek, maar dat is ook ok. Kleine stapjes.

Ik weet nog niet hoeveel ik van dat proces ga delen, maar ik wil wel graag weer méér schrijven.  Het is allemaal niet influencerwaardig en ik ben ook geen Mulisch ofzo, maar wat maakt het uit. Dit ben ik nu eenmaal, dit is mijn dagboek en als je het leuk vindt om mee te lezen dan ben je van harte welkom. ♥

Let’s do this.

Liefs,
Ash

Posted in blah blah, daily musings | 10 Comments