4 oktober

Hier in Den Helder stormt het (vogels schuilen in de kozijnen) en terwijl de wind tegen het raam slaat en ik het warme water over me heen laat lopen, zingt Chris Martin over kerstlichtjes en problemen die hij weg wenst. Ik denk er over na om een tweet te schrijven over het zingen van kerstliedjes onder de douche in oktober en om daarbij een plaatje van die man met de “no regrats” tatoeage te plaatsen. Die tweet komt er niet. Zo grappig was het immers niet.

Ontbijten doe ik met drie crackers, kaas en zelfgemaakte bramenjam. De bramen plukte ik twee maanden geleden op de vesting in de late zomerzon. Thuis waste ik mijn paarse handen. Ik weet nog hoe ik de bramen onderdompelde in een bak met zout water en de beestjes langzaam boven kwamen drijven. Vijf minuten later voelde ik me zo slecht dat ik de jam niet af kon maken en in plaats daarvan als een zombie op de bank ging zitten. Mijn vriend zal de jam koken wanneer hij terug is van vakantie.

Iedere ochtend krijgt mijn Earl Grey thee een rare grijze kleur door de scheut amandelmelk, maar de smaak is lekker en het maakt me blij.

Tijdens het ontbijt kijk ik een filmpje van Jonna Jinton en vraag ik me af wanneer ik weer naar het prachtige Zweden mag. (Wat ironisch is, want de meeste dagen durf ik nog niet eens echt weg van huis).

Mijn kin vandaag ziet er uit zoals op mijn veertiende, toen ik met een veel te zware rugzak rondliep en in de pauze mijn Harry Potter boek las (no regrats). Dat krijg je er van als je weer met de pil bent begonnen, maar zoals ik tegen mezelf blijf zeggen: even doorbijten.

Gisteren was een fijne dag: ‘s ochtends sprak ik af met Tara in de stad, waar ik zonder paniek thee dronk, een taartje at en we gezellig bijkletsten over haar weekend Londen en onze ideeën voor nieuwe projecten. Na afloop deed ik boodschappen en kocht ik een trui bij de H&M. Eenmaal thuis was ik blij dat ik een leuke ochtend had gehad en het niet voelde alsof ik er de hele dag van moest bijkomen. Vooruitgang, toch?

Mijn nieuwe grijze trui heeft zulke lange mouwen dat je nog maar net de knokkels van mijn vingers ziet en de zilveren glinsterende steentjes van mijn ringen slechts af en toe tevoorschijn komen. De trui is niet alleen lekker warm, maar is met z’n lange mouwen vooral perfect om mijn handen in te wikkelen en als ik in mezelf het woordje “knus” zo’n tien keer herhaal, dan ga ik het vanzelf geloven.

Ook kwam gisteren mijn bestelling binnen. Hoewel ik bij studiofotografie altijd aan een bepaald soort foto’s moet denken waar ik niet zo van houd, leek het me toch leuk om eens wat dingen te proberen. Er bestaat namelijk ook heel veel mooie studiofotografie en bovendien is het erg handig als je niet altijd afhankelijk hoeft te zijn van het weer. In Den Helder stormt het namelijk nogal vaak. Dus ik bestelde een softbox en een extra statief, voor mijn reflectiescherm. Ben benieuwd of ik daar wat mooie dingen mee kan gaan maken. Dat ik dit schrijf, geeft me een fijn gevoel. Om te weten dat er ook nog dingen zijn waar ik enthousiast van word.

(Deze foto van m’n zusje maakte ik deze zomer zonder reflectiescherm, want die had ik toen nog niet. Toch vind ik het een mooie foto :))

Ik ga nog een kopje thee zetten. Bedankt voor jullie lieve berichtjes!

Liefs,
Ash

You might also like...

This entry was posted in daily musings. Bookmark the permalink.

4 Responses to 4 oktober

  1. Merle says:

    Wat een goeie post, zo eerlijk en open. Het maakt me blij dat je je klein geluk vindt in de dingen die je blij maken. Het is belangrijk om bewust te worden van dat soort dingen, heb ik zelf gemerkt. Overigens ken ik jou en je blog nog niet lang, maar je schrijfstijl en eerlijkheid geeft me het gevoel alsof ik al een tijdje je vriendin ben. Dankjewel voor die goeie sfeer, ik kijk uit naar meer fijne artikelen!

    ReplyReply

    [Reply]

  2. Hedwig says:

    Wat een supermooi stukje Ash, heel open en herkenbaar dat anderen ook zo denken zoals ik zeg maar in mijn eigen dagboek schrijf. Ik denk (hoop?) dat je blog absoluut niet dood is, zolang het voor jou goed voelt om dit soort stukjes van je af te tikken moet je het denk ik gewoon blijven doen. Nouja, ik ken je eigenlijk niet en laat ook eigenlijk nooit reacties achter, maar wilde even zeggen dat ik je blog dus volg en heel erg waardeer en altijd op afstand ‘meeleef’ (klinkt dat eng, sorry dan!) met je leven en hoe het gaat. Liefs, Hedwig

    ReplyReply

    [Reply]

  3. Bregje says:

    Ik vind het heel knap dat je zo open bent, maar wat ik misschien nog wel knapper is de manier waarop je het opschrijft. Je hebt echt talent. Je moet vooral geen blogs posten wanneer je daar zelf helemaal geen zin in heb (duh), maar blijf alsjeblieft schrijven. Al is het maar voor jezelf.

    Golven die weer over je hoofd slaan en je weer een stukje de verkeerde kant op lijken te voeren, bodemloze oceanen aan tranen en het gevoel weer terug bij af te zijn, maar dat is niet zo. Uiteindelijk kom je er wel. Babystapjes, maar je komt er. Tot die tijd dus wel aub blijven schrijven en foto’s maken, want dat zijn twee dingen waarbij je echt niet aan jezelf hoeft te twijfelen. Wat je maakt is prachtig.

    ReplyReply

    [Reply]

  4. Robin says:

    Hee Ash! Wat een mooie blog. Heel mooi geschreven en herkenbaar ook. Eerst fantaseerde ik ook altijd over weggaan (op vakantie) terwijl ik het eigenlijk niet durfde en dan gaf dat buikpijn, laatst had ik zo’n zelfde ‘heimwee’ naar op reis gaan en voelde het ineens heel goed. Things change! xx

    ReplyReply

    [Reply]

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *