Stel, je hebt net een lange relatie achter de rug en een dokter geeft jou de mogelijkheid om je ex-geliefde helemaal te vergeten. Niet langer enkele uren per dag hysterisch huilen met zielige muziek op de achtergrond, geen slapeloze nachten meer, geen drang tot het iedere minuut checken van zijn of haar facebookpagina, geen pijn als je ex een nieuwe vriend of vriendin heeft en je eetlust zal op wonderbaarlijke wijze weer terugkeren. Kortom, je zult verder kunnen gaan met je leven alsof er niets is gebeurd. Je zult je ex volledig vergeten en het zal zijn alsof je diegene zelfs nog nooit hebt ontmoet. Er is alleen één nadeel: je zult ook de goede herinneringen moeten inleveren. Zou jij het er voor over hebben? Read the rest of this entry »

Charlotte (Scarlett Johansson) is een jonge blonde meid die net klaar is met haar studie filosofie en samen met haar man is afgereisd naar Tokyo. Vanwege zijn werk als fotograaf is haar man echter de hele dag op pad, waardoor zij haar dagen eenzaam en nagellakkend op haar hotelkamer slijt. Uitkijkend over de skyline van Tokyo, denkt ze na over haar leven. Is dit wel wat ze wil? Steeds haar man achterna reizen en zo haar studie filosofie weggooien? Wie is ze eigenlijk?
Read the rest of this entry »

Iedereen weet dat de vrouwelijke adel in Europa tijdens de 17e, 18e en 19e potsierlijke jurken en hoeden droegen. Jurken die voorzien waren van zulke strakke korsetten dat de vrouw amper kon ademen en hoeden die er door alle tierelantijntjes uitzagen als gebakjes. Of nouja, eigenlijk leek heel de vrouw wel op één gigantisch gebakje. Tegenwoordig dragen we dat soort dingen alleen nog maar op feestjes en verkiezen we in het dagelijks leven de comfort boven een strak korset (een uitzondering daargelaten). Een vrouw die een broek draagt vinden wij doodnormaal en al die tierelantijntjes op kleding laten we ook vaker achterwege.

Maar in de tijd dat Coco Chanel begon met haar mode (begin 20e eeuw) was dit niet zo vanzelfsprekend. Coco was iemand die voor haar tijd een zeer vooruitstrevende kijk had op mode. Coco begreep dat je om sexy te zijn niet per se je vormen hoeft te laten zien of stukken huid, maar het juist heel elegant, sexy en uitdagend kan zijn als er wat aan de verbeelding wordt overgelaten. Kleding moest tevens fijn zitten en je moest je er vooral vrij in kunnen bewegen. Kortom: voor die tijd een hele nieuwe filosofie wat mode betreft! Uiteindelijk heeft zij dan ook een zeer grote rol gespeeld in hoe de damesmode er vandaag de dag uitziet. Maar dit alles ging niet zonder slag of stoot en ze had een bewogen leven. Reden genoeg dus om er een prachtige film van te maken.
Read the rest of this entry »

The Virgin Suicides stond bij mij al een tijdje hoog op mijn “kijk”-verlanglijstje. Geregisseerd door Sofia Coppola, bij mij bekend als de regiseusse van Lost in Translation, moest dit wel een goeie film zijn. En wat blijkt? Dat is het ook zeker!

The Virgin Suicides draait om vijf zussen in een conservatief stadje in het Amerika van de jaren zeventig. Op een dag pleegt het jongste zusje zelfmoord, wat er voor zorgt dat het hele gezin én het dorp op z”n kop komt te staan. Aan de hand van de herinneringen van vijf jongens uit het dorp wordt het verhaal verteld. Na al die jaren idoliseren de jongens de meisjes nog steeds en kunnen ze hen maar niet vergeten.

Read the rest of this entry »

Iedereen die mij een beetje kent, die weet dat ik een echte filmliefhebber ben. Blockbusters, comedies, echte meidenfilms, dramas, het maakt mij allemaal niets uit. Maar het liefst kijk ik toch wel naar de zogenaamde arthouse films, of juist de films die niet iedereen meteen zou kijken. Juist dáár zijn de juwelen te vinden. En vaak komt het voor dat die films Spaans zijn, of Frans. Van Japanse films had ik nog geen sushi gegeten (oke, flauw), maar na mijn vorige film ervaring kan ik toch wel zeggen dat ik eens wat meer Japanse films op ga zoeken.

Read the rest of this entry »

We blijven na An Education in de jaren zestig, met deze prachtige film over de homoseksuele professor George. In het regiedebuut van Tom Ford (die mode-ontwerper ja) volgen we de laatste dag van deze professor, die na het overlijden van zijn partner, met wie hij zestien jaar samen was, het leven niet meer ziet zitten. Klinkt misschien een tikkeltje cliché, maar geloof me, dat is het niet. Ik durf zelfs te zeggen dat dit misschien wel een van de beste films is die ik in jaren heb gezien! Na afloop was ik er stil van en de film heeft me echt geraakt. ‘Ja’, denk je vast, ‘ jij komt iedere week weer met een film die we gezien moeten hebben, en op jouw aanraden heb ik al heel wat minuutjes van mijn leven verspild met het kijken naar saaie films. Wat maakt deze nou zo speciaal?’ Hier 3 redenen waarom je deze film gezien moet hebben.
Read the rest of this entry »

Een van de eerste dingen die mij gevraagd werd aan het begin van mijn studie geschiedenis, was welke tijdsperiode of onderdeel van de geschiedenis ik het leukst vond. Natuurlijk wist ik ook toen al wat ik interessant vond, maar ten overstaan van academici en je nieuwe studiegenoten is het wel een tikkeltje beschamend om toe te geven dat je verliefd bent op kostuumdrama’s. In plaats daarvan zei ik dat ik vooral geïnteresseerd ben in vroeg moderne geschiedenis en literatuurgeschiedenis. Waarmee ik eigenlijk niet gelogen heb, want verhalen zoals die van Marie Antoinette en Georgiana van Devonshire speelden zich inderdaad af in de tijd die wij nu kenmerken als vroeg modern. En Jane Austen schreef ook over vrouwen die in diezelfde tijdsperiode leefden.
Read the rest of this entry »

Het is 1961, Europa is herstellende van de Tweede Wereldoorlog, je bent een zestienjarig meisje en zult binnenkort van school gaan. In Groot-Brittannië, het land waar je woont, gaan de meeste vrouwen slechts naar de universiteit om daar een man aan de haak te slaan en mocht je toch aan het werk willen na je studie, dan wordt je waarschijnlijk lerares of ambtenaar, om je de rest van je leven net zo ellendig te voelen als tijdens je studie. Waarom zou je dan überhaupt nog gaan studeren? Dat is de vraag die Jenny zichzelf heel terecht stelt, wanneer ze als zestienjarig meisje voor de misschien wel belangrijkste keuze van haar leven komt te staan. Al jaren wordt ze door haar vader klaargestoomd om naar Oxford te kunnen gaan, maar is dat eigenlijk wel wat ze wil?

Read the rest of this entry »

Ben jij niet gecharmeerd van de oud engelse pittoreske landschappen, oud engelse beleefdheid, kledij en muziek, Keira Knightley en/of Matthew Macfadyen en komt romantiek je neus uit? Dan is deze remake van Pride and Prejudice, van het boek van Jane Austen, geen film voor jou! Kun jij wel helemaal verliefd worden op al deze dingen, dan kan ik je deze film met een prachtige hoofdrol van Keira Knightley zeker aanraden.
Read the rest of this entry »

Drew (Orlando Bloom) is een grote vette loser. Het is gewoon zo! Hij heeft het bedrijf waar hij werkte miljarden dollars gekost, enkel en alleen om een mislukte schoen. En tsjah, miljarden dollars verliezen dat vergeet je niet zo maar. Hij zet zijn hele hebben en houden op straat en besluit zichzelf van het leven te beroven. Net op het moment dat hij een mes tussen zijn ribben wil steken (iets dat hij op een zeer originele manier uit wil voeren) gaat echter zijn telefoon. En ja, je had het kunnen voorspellen: hij neemt de telefoon op! Hij ontvangt verschrikkelijk nieuws dat hem even al zijn zorgen doet vergeten. Zijn vader is overleden toen deze op bezoek was bij familie in (je raadt het al) Elizabethtown en Drew’’s moeder en zus vragen hem om het lichaam van hun vader op te halen. Drew besluit zijn zelfmoordplan nog even uit te stellen en stapt op het vliegtuig.
Read the rest of this entry »

Iedereen die ooit verliefd is geweest kent het wel: die pijnlijke onzekerheid die aan een (eventuele) relatie vooraf gaat. Vind hij mij net zo leuk als ik hem vind? Wil hij wat met mij? En ondertussen heb je gevoelens waarvan je niet eens wist dat je ze kon hebben. Je kunt nergens anders meer aan denken, je bent verliefd op zelfs de kleinste details aan hem en het enige wat je wil is constant bij hem zijn.

Read the rest of this entry »

Tegenwoordig leren wij onze kinderen dat de DDR donkere kanten kende. Het wordt in lesboeken gekenmerkt als een corrupt bolwerk dat beheerst werd door de Stasi en een land dat ver achterliep op het Westen. Het is algemeen bekend dat het leven in de DDR toentertijd dan ook niet makkelijk was; er heerste veel armoede en corruptie. Toch zijn er vandaag de dag nog mensen die terugverlangen naar die DDR-tijd. Een verlangen dat de mooie naam ostalgie heeft gekregen (“Ost” komt van Oosten en “algie” van nostalgie). Wolfgang Becker, afgestudeerd in Duitslandstudies en historicus, koos dit verlangen als thema voor zijn film “Goodbye Lenin”, met als resultaat een interessante film waarin op komische doch doeltreffende wijze het contrast wordt laten zien tussen het westerse kapitalisme en de zogenaamd “goede tijd” van de DDR. Dat ik het woord “zogenaamd” gebruik is niet voor niets; “Goodbye Lenin” is een prachtige film voor ostalgisten, maar het dwingt hen tevens om over hun ideaalbeeld van de DDR na te denken.
Read the rest of this entry »

Toen ik van de week Madagascar aan het kijken was en ik het welbekende muziekje hoorde met bijbehorende scène (al ging het hier niet om rozenbladeren maar om biefstukken en rolde er niet een prachtig meisje in maar een leeuw), bedacht ik me dat iedereen de film American Beauty eens zou moeten zien. Is het niet omdat er in hedendaagse films soms verwijzingen zitten naar deze “klassieker” (want zo mag je ‘m toch al wel noemen vind ik) dan is het wel omdat het gewoon een briljante film is. Het heeft vijf Oscars in de wacht gesleept en dat is op zich toch best apart gezien het type film. Het is geen blockbuster, geen enorme tranentrekker, er staat geen aap in te brullen en er zinkt ook geen schip. In plaats daarvan is het een donkere komedie en gaat het “gewoon” over het Amerikaanse leven in een slaperige sub-urb.
Read the rest of this entry »

Bij het lezen van de beschrijving van deze film trok ik een wenkbrauw omhoog. Een film over een man die alleen zijn linkerooglid nog kan bewegen? Dat kan niet veel boeiends zijn! Toch besloot ik naar de film te gaan. Niet alleen vanwege de geweldige kritieken en oscarnominatie, maar ook vanwege het feit dat het een waargebeurd verhaal is.
Read the rest of this entry »

Na het zien van Tokyo Sonata ben ik stiekem een klein beetje verliefd geworden op Japanse films. Juist die totaal verschillende cultuur, mooie landschap, dat lekkere eten en dat leuke taaltje spreken me zo aan. Toen ik vorige week in het film-krantje zag dat Departures draaide in de Zevenskoop, besloot ik dan ook een vriendinnetje te bellen om te vragen of ze mee ging. De film had een Oscar gewonnen, dus dat moest wel goed zijn dachten we. En we hebben echt zo geen spijt dat we gegaan zijn!
Read the rest of this entry »

• ABOUT ashleylynn.nl
• FAQ frequently asked questions
• LINKS daily visits