Category Archives: dramaqueen

Gezever op de zondag (over bloggen enzo)

Nee, hier volgt geen overpeinzing in de zin van “ik heb vakantie gehad en heb eindelijk heeeel hard na kunnen denken wat alles voor mij beteeeeeekend en omg, ik ben zo diep en nu gaat er zus en zo gebeuren”. Wel wil ik even een kort berichtje achterlaten met een verhaaltje. Ik zat (zit eigenlijk) op de bank en bedacht me: oja, ik moet eens even gaan kijken of m’n blog nog leeft. Gooide wat spam weg (300 berichtjes, hallllooo, kan het even), bladerde wat door mijn voorpagina (wie doet dit nog meer? Kijken of alles er nog steeds mooi uitziet enzo? En dan denken, oh wat leuk! nee, alleen ik? ok), verbaasde me weer eens over het fenomeen “blog” en opeens viel er een soort van denkbeeldig kwartje.

De laatste tijd krijg ik af en toe een berichtje met ongeveer dezelfde strekking: “wat is jouw leven leuk en mooi en perfect en ik ben eigenlijk wel een beetje jaloers”. Als je jouw berichtje hierin herkent, voel je dan niet rot of opgelaten of aangesproken ofzo, want dat is niet mijn bedoeling! Zulke berichtjes zou ik namelijk ook best kunnen achterlaten bij een ander, maar omdat ik super slecht ben in reacties achterlaten komt dat er eigenlijk nooit van, haha. Ik denk dat heel veel mensen zich er eigenlijk wel in beetje herkennen. Bijna iedereen heeft toch wel eens na het doorbladeren van een instagramfeed of blog gedacht: WAUW, wat mooi en wat is zijn of haar leven leuk, ik wil dit ook! Daar is ook helemaal niets mis mee denk ik, want vaak kun je er ook een heleboel positieve inspiratie uithalen. Helaas krijgt het soms ook wel eens een negatieve wending (bij mij althans) en dan ben ik een beetje jaloers en vind ik m’n eigen leven opeens helemaal niet zo leuk meer. Nee? Weer alleen ik?

Nouja, dat is verder ook eigenlijk niet het punt wat ik wil maken. Iedereen weet natuurlijk wel dat (veel) mensen  vooral de leuke en mooie dingen op internet zetten en dat zelfs de meest fabulous blogger ook gewoon suffe dingen moet doen (zoals je oren wassen enzo, vind ik echt suf namelijk, maarja he). En dat mijn leven niet perfect is, dat lijkt me ook nogal overbodig om te melden. De strekking van dit stuk is dan ook absoluut NIET “mijn leven is inderdaad geweeeeeeldig, maar niet getreurd onwetende mensjes, jullie leven kan ook geweldig zijn!”. Nogmaals, dat is niet mijn boodschap. Waar ik het wel over wil hebben, is dat ik mezelf begon af te vragen waarom ik daar nou eigenlijk aan mee deed. Je kunt misschien denken: jeetje mens, waar maak jij je toch allemaal druk om? Maar ik vind dat met zelfreflectie helemaal niets mis is en dat doe ik op alle vlakken van mijn leven, dus daar hoort dit ook gewoon bij.

Waarom doe ik er aan mee? Waarom blog ik/documenteer ik zoveel? Simpel. Omdat ik het a) leuk vind en er b) heel veel voor mezelf uit haal. Als ik er over nadenk zorgen mijn blog en plezier in fotograferen (dat gaat toch een beetje hand in hand) er voor dat ik extra opensta voor mooie dingen en kanten van het leven. Dat klinkt een beetje zweverig, maar het is heel simpel. Bijvoorbeeld: als ik ergens ben dan kijk ik om me heen, sta ik open voor nieuwe indrukken en ga ik op zoek naar mooie plaatjes om te fotograferen. Kleurcombinaties, mooie mensen (in de breedste zin van het woord), nieuwe ervaringen… Dit gaat inmiddels eigenlijk onbewust. Zo zie ik een heleboel moois, wat ik dan vervolgens vastleg of niet (want soms dan heb ik geen zin om een foto te maken of ben ik m’n camera vergeten). Maar gezien heb ik het dan in ieder geval wel. Dit vervolgens in een blogpost fabriceren vind ik echt héél erg leuk. Zo heb ik voor mezelf een naslagwerk en vaak reageren mensen met tips voor nog meer mooie dingen. Dat vind ik echt zo gaaf!

Zie ik dit alleen omdat ik blog en fotografeer? Nee, natuurlijk niet, want er zijn vast nog veel meer mensen die dit allemaal ervaren, maar het niet vastleggen. Toch is het in mijn geval wel zo dat ik er op deze manier bewuster mee bezig ben en er wat langer bij stil sta. Ik deel de mooie kanten van mijn leven, NIET om op te scheppen of om een onecht beeld te creëren (want het is immers gewoon allemaal echt), maar omdat ik juist de mooie kanten graag wil vastleggen en wil delen/uitwisselen.

Als ik dan ook één boodschap mee mag geven, dan is dat op dit moment: sta open voor alle mooie dingen in je leven. Daarmee wil ik niet zeggen dat je je af moet sluiten voor de nare of slechte kanten, want die horen er helaas nou eenmaal ook bij, maar wel dat het leven an sich heel veel mooie kanten heeft. En dat je die, als je daar voor openstaat, ook echt gaat zien en ervaren. Worden daarmee de minder leuke kanten van je leven minder vervelend? Ik denk het niet (weet het eigenlijk wel zeker, want dat er iemand dood is blijft gewoon super k..), maar het maakt de rest allicht een stukje leuker. En bovendien is er met die mindere kanten ook niets mis. De 100happydays challenge vind ik bijvoorbeeld een leuk idee om de positieve kanten van je leven te benadrukken, maar soms heb ik ook wel eens een rotdag en dan denk ik: laat me lekker. Dan heb ik geen zin om geforceerd aan iets leuks te gaan zitten denken of geforceerd iets moois te gaan zoeken. En dat is ook helemaal prima. Maar de rest van de tijd ben ik me graag bewust van alle mooie dingen! Een dagboek (online of offline) kan je daarbij zeker helpen als je dit proces wat bewuster in gang wilt zetten.

Tot slot wil ik nog even deze documentaire van Derren Brown met jullie delen, The Secret Of Luck (klik voor de link naar de docu). Derren is een Britse illusionist die theatershows doet, maar ook documentaires maakt enzovoorts. Normaal niet mijn ding, maar Derren is anders, want hij komt er openlijk voor uit dat alles wat hij doet bestaat uit mind-tricks. In bovenstaande aflevering gaat hij naar een dorpje en laat hij een gerucht ontstaan over een standbeeld in het dorp dat geluk zou brengen als je het aanraakt. Wat er vervolgens in het dorp gebeurd is heel erg bijzonder! Sowieso zijn al zijn shows echt aanraders als je van dit genre houdt! Apocalyps bijvoorbeeld, wauw…

Fijne zondag! En bedankt voor al jullie leuke reacties op mijn post over Zweden :)

Liefs,
Ash

PS enkele laatste toevoegingen: ik geloof niet in het principe dat je nare dingen aantrekt en dat het dus je eigen schuld zou zijn als je iets naars overkomt. het leven is maakbaar, maar tot op zekere hoogte. ook is het niet mijn bedoeling om tegen mensen met een depressie te zeggen: kijk gewoon eens naar de mooie kanten joh. Zo simpel zijn die dingen immers niet. wilde ik nog even gezegd hebben, voor het geval er discussie over zou ontstaan :)

Posted in blah blah, daily musings, dramaqueen | 17 Comments


Under the weather

Hi! How are you?

It’s been a bit quiet around here and I just wanted to let you know that it’s because I’ve been feeling a bit under the weather. I had to get two of my wisdom teeth removed the past week (or molars as some would call them) and one side of my face now feels like a big fat truck drove straight into it. Most people told me it was going to be fine, so I went in being rather optimistic. BUT, when I entered the room, the surgeon took a look at my x-ray, shook his head and said, WELL, this is going to be a tough one! All while making a bloated face and shaking his hands near his cheeks, miming for them to get bigger. So nice to hear… AHEM. He even let me choose which side I wanted him to start on first. Instead I just shook my head in fear and said: well, whatever you think is best (YOU JUST TOLD ME THIS WAS GOING TO BE AWFUL, JUSTGETTHISOVERWITH).

I’m not going to sugarcoat it: it was rather awful. The upper-right one? Out of my mouth in less than 10 seconds. The lower-right one? They had to cut it in three parts and it felt like they removed it with one of these god-awful things. The most fun part?! In less than a month the other two have to be removed as well! GASP!!!

As you can see they have yet to remove my dramatic streak.

Ha, just kidding, I’m fine. But the part about the truck is true, it still hurts like a mo-fo. Here are a few things that helped me through this boring week (because I’m vain like that and I didn’t feel like going outside looking like a russian guinea-pig that’s been hoarding for winter-time and wasn’t even smart enough to use both cheeks)

Hope you are all well!
xx

Posted in blah blah, daily musings, dramaqueen, gilmore girls, granny hobby, nonsensical references | 11 Comments


Hearts hearts hearts (cheer me up edition)

Ugh, let me just be honest with you, I’m not feeling that well lately. Maybe it’s the greyness outside? I’ve been busy with school and there is also some not so cheery family stuff. On top of that I’m unproductive and even when I do manage to do something, I hate everything I write and every picture I take. FRUSTRATING. I’ll probably laugh about this in a week (fingers crossed), but right now it feels utterly frustrating. How did I suddenly become 16 again?! THERE ARE PEOPLE DYING IN SYRIA YOU KNOW, get a grip.

To snap myself out of this (or at least try), I decided to think about the things I loved the past few weeks. Here they are.

(more…)

Posted in daily musings, dramaqueen | 15 Comments


A walk in the woods


I know this looks a bit creepy, so let me just clarify: we did not eat duck for dinner that day.



Last weekend we packed all of our stuff again and moved out of the house. Now we are living with my boyfriends parents, in a house that is (luckily) so big that everyone can still be comfortable. We even have our own place up in the attic, with our couch, books, television and our recordplayer. Ever since we heard we had to move out, we have been contemplating what our next move will be, which will likely take place in two or three months. In the mean time it’s so nice to have a place to crash when you’re still figuring things out and for that I’m very grateful.

The decision process is a constant battle between the exciting (but loud) city with new opportunities and our quiet and beautiful hometown, close to sea, were we feel so at home with friends and family. I remember when I was sixteen, sitting in my bedroom, dreaming about getting out. To explore the world. And believe me, I still want to! But I have done the living in the city part and… well, I’m not so sure anymore if that is what I want to do for the next year. The rest of the world will always be there, ready to be explored, right?

Decisions, decisions… I (we) have never been good with those. Especially this one is turning out to be a little bit more difficult for us. And when you look at the above pictures (I took them two days ago during one of our walks)… can you really blame me?

Posted in blah blah, daily musings, dramaqueen, photography | 3 Comments




Transition


A photo I took when I was 16 (!). Feels really appropriate right now. (I also tried it in black and white, but it made it look like I was dead, lol. A little bit too sinister for my taste.)

When I look around me I’m surrounded by boxes. Boxes filled with all of my (our) earthly belongings, of which I did not know I had so many (note to self: do not buy anymore cute cups!!!) and filled with even more memories. When I decided to quit my job and we decided to move back to our hometown (ehm, yes it was in consensus you guys, I promise), I did not exactly know what it meant. I saw it as a way of “going back” and getting some peace of mind, if only for a few months. No longer an expensive monthly rent to pay and finally an end to almost four years of going back and forth. During these four years we always kept visiting our family or wanted to simply unwind during our weekends in our small town, which meant a lot of living out of our suitcases.

Now I see these boxes and I feel that it’s about more than that. When I think about the past four years I just see one big blur and I realize that I need this break before I’ll start something new in the fall. My parents’ divorce, my studies, the jobs I’ve had, the people I’ve met, the trips, me living abroad… it all happened in four years. Only four. It feels like a thousand. And I’ve changed so much. Now I no longer see this as a way of going back. I see this is a way of going forward, as a transition. I want to spend more time with my family, be there for my sister, have cozy nights with my friends, be more creative with photography and other stuff (I love to cook!) and just “live”. I no longer want to have the feeling I don’t have time for anything. I no longer want to keep running.

Anyway, before I have to make a whole new category for this post because a simple “dramaqueen” is no longer sufficient enough (and I haven’t even talked about my amazing boyfriend yet!!!! Can you imagine), let me get to the practical side of things: I’m moving this weekend and after that I’ll probably will not have a internet-connection at home for at least two weeks. I know myself, so I’ll probably find ways to go online anyway (crossing my fingers for an unsecured wireless connection in the area as we speak…), but yes… while I do not have the illusion that the world will stop turning without a blogpost from me, I just wanted to let you know about it and explain the silence around here (if there is any).

On a second note: I’m thinking about moving to blogger, but it turns out to be a bit more challenging than I thought… I’ll keep you posted.

Take care ❤ (and a big thank you! – I don’t say this often enough, but I appreciate every single one of you)

Posted in daily musings, dramaqueen | 31 Comments


The troubles of journalling

Some people think blogging is a foolish thing. Writing about yourself on the internet and sharing you life with complete strangers?! They have a point of course. Why not use a regular journal, just for your own eyes to see? Well, I started a journal today (just with regular pen & paper) and I must say: I’ve never felt more self-concious about anything. Am I the only one who thinks it’s a bit weird? First, I’m contemplating what to write for about ten minutes and then, when I’m finally ready to write on that blank paper, I get crazy and feel like I’m about to ruin EVERYTHING. Like that beautiful blank paper. And like I can never take it back. Sure, I can take out the ruined page, but that journal will NEVER BE PERFECT AGAIN. Instead it will be tainted with crazy thoughts and me babbling about… well, what exactly?

So yes, I started a journal today. I went into town and bought one. I started the mental proces (staring at the blank page) and googled a bit on “how to journal” (I love me some wikihow). But I’m still not ready to put pen to paper.

Do you have a journal? What do you write about? And HOW on earth did you get started?

Posted in daily musings, dramaqueen | 16 Comments


About being invested in fictional ~love~

In this post I shall open up about my embarrassing investment in fictional couples and discuss this concept a bit further, so if:

a) you are a sane person (or)
b) you want to be able to still think of ME as a sane person

you should probably skip this post (here are some cute kittens for you to look at). If you’ve decided to read on: welcome. Now, let’s talk.

It all started when a disturbing piece of news reached my delicate ears: one of the male lead-characters in one of my favorite British detectives decided to leave the show and do something less productive with his life (I’ll admit I’m a bit biased, but come on). Yes, I’m talking about Tom Ward a.k.a “heartthrob Harry” Cunningham of the hit-show Silent Witness. For more than ten years he played this character and for five of them, the writers built up a storyline around him and the female-lead Nikki. Of course the show was not about them, but eh, for me it kind of was. And now he is just gone. All this without even shooting a final episode! I’ve already lost my reputation by referencing a Celine Dion song in one of my previous posts, so I’ll just go ahead and say it: I’m sad! FIVE YEARS PEOPLE. And we did not even get a kiss! Sigh.

I realise I’m probably a bit more invested in this fictional relationship than I should. Maybe it means my mother dropped me on the head when I was a baby or that I shouldn’t have been allowed to watch soap operas as a kid. But is it wrong? Fact is, getting invested in fictional relationships is one of my many guilty pleasures. I did it with Ron and Hermione, I cried when Jim & Pam FINALLY got married (Jim looking into the camera just after they got married on the boat – TEARS ALL OVER), I’m still rooting for Chuck and Blair, I pined for Bob and Charlotte and I really wanted Luke and Lorelai to be together. Why do I “invest” in these relationships? Because it is fun! One problem though, is that it’s only fun for as long as it lasts. When an actor decides to leave a show or when a book comes to an end, the stories are gone and you’re the one left with all the feelings you “invested”.

Fortunately for “us people”, there is something like the internet! After finding out about Harry and doing a quick google-session, I came to the conclusion that I’m not the only one with these kind of feelings. If you have a favorite pairing, just try searching them on youtube. Chances are there is a video out there with a compilation of their “best moments”, all accompanied by a very dramatic soundtrack (turns out “Far Away” by Nickelback is a favorite of many and most of Miley Cyrus’ songs are PERFECT for this). Watch and marvel! Apparantly there are even people who decide to write (or rewrite) about their favorite fictional couples themselves. Thousands of stories about this magical world, all written by fans. I’ll admit I once spent a whole afternoon reading a Harry Potter fanfiction about Draco and Hermoine, which was suprisingly good (and perfectly PG13)! Because I should note that I DO draw the line at weird fanfiction or drawings. No disturbing sex scenes s’il vous plaît! If I wanted that I would just buy 30 shades of grey. I’m weird, but not THAT weird. (Yes, that does exist, my innocent grashopper. After all, it’s still the internet. If you want nightmares, take a look at this.) (hey, I warned you)

Oh well. I’ll probably miss my favorite couple when the new season of Silent Witness starts and yes, I’ll be a bit sad and therefore will replay this youtube video a few times, but I’ll be fine. As long as I don’t cry myself to sleep over it every night, I don’t consider it to be an unhealthy thing nor a “wrong investment”. It may suprise you after reading this post, but I am realistic enough to acknowledge my loss and move on ;-) (eventually)

Did your mother drop you as a baby? I.e. do you have a fictional couple in which you “invest”?

Posted in daily musings, dramaqueen, nonsensical references, pop pop pop, tv | 9 Comments