Na drie maanden vakantie gehad te hebben, begon voor mij vandaag het nieuwe collegejaar. Om half zeven ging mijn wekker en om negen uur zat ik voor het eerst weer in de collegebanken. Dat klinkt alsof het me heel makkelijk af ging, maar helaas… Een goed begin van het nieuwe schooljaar zat er voor mij niet in. Toen ik vanmorgen vol goede moed op mijn fiets wilde springen bleek namelijk dat iemand ‘m vannacht heeft gestolen en dus moest ik lopen naar de bus, wat natuurlijk geen ramp is, maar wel wat extra tijd kost. Als gevolg zat ik in een iets latere en overvolle bus, stapte ik noodgedwongen in de overvolle spitstrein en was ik op het nippertje op tijd voor mijn eerste college.

(Mijn fiets mag dan wel weg zijn, maar ik weiger het te zien als iets negatiefs. Als ik in The Secret zou geloven, dan zou ik dit over mezelf hebben afgeroepen (blijkbaar heb ik gedachten het universum in gezonden dat ik mijn fiets zat was), maar in plaats daarvan zou ik willen geloven dat een ánder mijn fiets over zichzelf heeft afgeroepen. Het was namelijk zo’n slechte fiets, dat ik eigenlijk altijd heb geloofd dat al zou er een bordje “gratis” om heen hangen, iedereen ‘m nog zou laten staan. Blijkbaar niet! Maar dief, het is je gegund hoor. )

Ik laat me echter niet ontmoedigen! Ondanks dit kleine minpuntje vond ik het een geslaagde dag en heb ik helemaal zin om weer te beginnen. Ik ben echt van plan om me op mijn studie te gaan concentreren en tot dusver klinken de vakken ontzettend interessant! Op de woensdag volg ik een vak over de wonderjaren 1989-1991 (val van de muur – val van Sovjet) en morgen heb ik mijn eerste college over Joegoslavië. Daar weet ik echt niets vanaf, dus ik ben heel erg benieuwd of het wat is!

Hopelijk ga ik dit jaar ook eigenlijk ontdekken wat ik nou echt leuk vind om te onderzoeken. Dat het moderne geschiedenis is wat ik het interessants vind, daar ben ik inmiddels wel over uit. Maar wordt het culturele geschiedenis, politieke geschiedenis of misschien toch sociale geschiedenis? Het is wel fijn dat de vakken je daar heel erg vrij in laten. Zo mag ik bij het vak over de wonderjaren een onderzoek doen naar schrijvers uit die tijd, maar ik mag bijvoorbeeld ook de internationale betrekkingen van die tijd onder de loep nemen. Er is alleen zoveel leuks! Moeilijk om te kiezen… Volgend semester ga ik echter al aan mijn bachelorscriptie beginnen, dus dan is het wel handig om me te oriënteren.

Ook moet ik binnenkort maar eens op zoek naar een bijbaantje (gaat toch wat moeizaam helaas…) en ook een afspraak met de studieadviseur moet echt gemaakt worden om nou eindelijk eens te beslissen wat ik met mijn vierde jaar wil. Ga ik een extra minor doen, ga ik een semester naar het buitenland of ga ik een semester werken/stage lopen? Genoeg te doen dus dit jaar en mijn agenda staat dan ook al goed vol! :-) Ik heb er echt zin in!

Als je in de grote stad woont en je eigenlijk de rust en ruimte van een Noord-Hollands dorp gewend bent, dan kan al dat beton je nog wel eens aanvliegen. Wat was ik dan ook blij toen we hier in de buurt al dat groen ontdekten! Er blijkt hier in de buurt gewoon een heerlijk rustig en ruim park te zijn, dat ideaal is voor zomerse dagen. Vandaag scheen de zon en dus we hebben we heerlijk heel de dag in het gras langs het water op een kleedje genoten van de nazomer.

Ipod, boekje, Moleskine, zon, fotocamera… fijn! Het was zo stil in het park, het is gewoon moeilijk te geloven dat het midden in een woonwijk ligt. Terwijl Joost in zijn filosofisch boek aan het lezen was (Schopenhauer, voor de liefhebbers onder jullie) en me daar af en toe iets over uit probeerde te leggen, lag ik heerlijk in het zonnetje naar mijn muziek te luisteren. Het was de allerlaatste dag van onze zomervakantie (al moet ik officieel pas woensdag beginnen, sst) en ook al ga ik de zomer verschrikkelijk missen, dit was toch een hele mooie manier van afscheid nemen.

Ik had ook de portretlens meegenomen en aangezien Joost altijd een beetje moe wordt van die camera in zijn gezicht (wat ik me overigens heel goed kan voorstellen), hebben we de rollen eens omgedraaid. Ik zag niet zoveel, omdat ik geen lenzen in had en voor de foto geen zonnebril op wilde, dus op heel veel foto’s kijk ik nogal wazig. Gelukkig zijn er ook een paar wel goed gelukt en ook al had ik liever zelf foto’s gemaakt van iemand anders, toch ben ik wel blij met het resultaat! Op de “about” pagina staat nog een foto en misschien post ik er binnenkort nog wel een paar.

Zucht, wat een heerlijk weekend. Morgen komt Kim! Wordt vast gezellig :-)

Voor sommige mensen is het dagelijkse kost, maar ik vind het ontmoeten van iemand die je alleen via internet “kent” nog altijd heel erg spannend. Hoe zou ze klinken, hoe zou ze zijn, hoe zou ze bewegen, wat zou ze zeggen en vooral, zal het klikken? Niets vervelender dan een ontmoeting waarbij er om de twee minuten een ongemakkelijke stilte valt.

Nathalie bleek echter alles te zijn wat ze op internet ook is en eigenlijk nog veel leuker, omdat je haar nu kunt horen praten en ziet bewegen. Ik kan nu een heel stukje gaan typen waar ze van zou gaan blozen, maar laat ik het maar samenvatten: wat is zij een leuke meid! Echt zo spontaan, open en volwassen. Ik kan niet anders zeggen dan ze een gevoel van bewondering oproept en hoewel ik weet dat het creepy klinkt, is het toch zo, haha.

Het was heerlijk om naar haar verhalen te luisteren en het was bovenal gewoon heel erg gezellig. We begonnen in het DE cafe met koffie en eindigden bij ons thuis met pasta, rode wijn en kaarslicht. Wat mij betreft de perfecte afsluiting van een leuke dag! Helaas zijn we vergeten een foto van ons samen te maken (maar jullie geloven ons wel, toch? ;-)).

Volgende week woensdag beginnen mijn colleges weer en dit zijn dus de laatste dagen waarop ik helemaal niets zou kunnen doen. Als ik zou willen dan. In plaats daarvan ben ik eigenlijk alles een beetje in orde aan het maken, juist omdat ik daar vanaf volgende week waarschijnlijk wat minder aan toe kom. De kast is nu helemaal fatsoenlijk ingeruimd (beter zo, toch?), de kamer is he-le-maal schoon en vanmiddag ga ik de laatste studiebenodigdheden halen (wat waarschijnlijk wel een tijdje gaat duren, want ik hou van office supplies!).

Daarnaast ben ik bezig met het in orde maken van onze studeerhoek (haha, ja wij hebben geen studeerkamer, maar een hoek). Een paar weken geleden hebben we twee bureautjes aangeschaft en wat planken opgehangen, wat dan door moet gaan voor onze studeerhoek. Het is echt heel leuk geworden (al zeg ik het zelf), maar dat planken zijn nog leeg! Dat kan natuurlijk niet. Dus daar ben ik mee bezig en ik neem mijn taak heel serieus, haha. Foto’s volgen!

Have a great friday!

PS Ik laat expres niet de hele kast zien, want dan krijgen jullie medelijden met Joost, hihi. (Maar hij zegt zelf dat hij aan één plankje genoeg heeft hoor! Haha, echt!)

Stel, je hebt net een lange relatie achter de rug en een dokter geeft jou de mogelijkheid om je ex-geliefde helemaal te vergeten. Niet langer enkele uren per dag hysterisch huilen met zielige muziek op de achtergrond, geen slapeloze nachten meer, geen drang tot het iedere minuut checken van zijn of haar facebookpagina, geen pijn als je ex een nieuwe vriend of vriendin heeft en je eetlust zal op wonderbaarlijke wijze weer terugkeren. Kortom, je zult verder kunnen gaan met je leven alsof er niets is gebeurd. Je zult je ex volledig vergeten en het zal zijn alsof je diegene zelfs nog nooit hebt ontmoet. Er is alleen één nadeel: je zult ook de goede herinneringen moeten inleveren. Zou jij het er voor over hebben?

In The Enternal Sunshine of the Spotless Mind wordt Joel (Jim Carey) met die keus geconfronteerd als hij er achter komt dat zijn ex-vriendin Clementine (Kate Winslet) hem vlak na hun break-up uit haar leven heeft laten wissen. Net zo impulsief als zij altijd was, besluit hij daarom uit pure wanhoop ook maar voor de procedure te kiezen. Hij voelt zich bedrogen en wil Clementine, net zoals zij dat met hem heeft gedaan, zo snel mogelijk vergeten. Hij staat er echter niet bij stil dat hij ook zijn goede herinneringen in zal moeten leveren en komt daar pas achter als het eigenlijk al te laat is.

Wat volgt is een film waarin Joel met man en macht probeert zijn herinneringen aan Clementine vast te houden. Niet alleen de goede, maar ook de slechte herinneringen zijn hem opeens kostbaar. We zien ze als ze ruzie maken, we zien ze als ze vrijen, we zien ze alledaagse dingen doen en we zien ze tijdens hun meest gelukkige momenten. Koste wat kost probeert Joel de herinneringen te verbergen, zodat de dokter ze niet kan vinden. Maar zal het werken? Of zal het de dokter lukken om zijn taak te volbrengen en zo Joel volledig Clementine te doen vergeten? En zoja, is dat dan ook meteen het einde van hun relatie of is hun samenzijn onvermijdelijk?

Het heerlijke aan deze film vind ik vooral de karakters en hun relaties. Kate Winslet speelt een psycho bitch (ik kan er gewoon geen betere omschrijving voor vinden) en Jim Carey speelt zijn zeer ingetogen rol als Joel met verve. Voor deze film zijn de rollen eens omgedraaid en speelt Jim niet zoals gewoonlijk the crazy one, maar is die eer helemaal aan Kate. Wat mij betreft zijn ze perfect gecast en ze spelen het gekke stel dan ook met heel veel overtuiging. Clementine en Joel dagen elkaar uit en halen het slechtste in elkaar naar boven, maar zijn bovenal heel erg schattig samen.

Daarnaast is het een heel origineel verhaal, blijf je geboeid (al is het alleen al door Clementine haar steeds veranderende haarkleur), heeft het een goede soundtrack (voor mij toch vaak wel een vereiste) en zet het je aan het denken. Mocht je hebben overwogen om op de vraag in de inleiding ja te antwoorden, dan denk je er na het zien van deze film misschien wel iets anders over! Want is een spotless mind wel altijd zo zonnig?

Vivian: I would have stayed for two thousand.
Edward Lewis: I would have paid four.

Wat blijft dit toch een heerlijk leuke film. Die scène waarin ze teruggaat naar de winkel waar eerst niemand haar wilde helpen: priceless! En Julia Roberts is gewoon gorgeous in deze film met haar prachtige rode krullen.

Kijk, hij staat! Onze nieuwe kast! Op de kop getikt bij de kringloop, geschuurd, geverfd en vervolgens gelakt. Wat een werk! Maar wat mij betreft was het al het werk helemaal waard. Het is precies geworden wat ik zocht en ik ben er dan ook super blij mee. (Eigenlijk staat hij er al een paar weekjes, maar het was er nog niet van gekomen om er een foto van te maken.)

Met een nieuwe kast komt ook het opnieuw indelen om de hoek kijken. En het klinkt zo makkelijk om je kast in te ruimen, maar ik ben er achter gekomen dat het eigenlijk heel lastig is. Wat moet waar, moet het hangen of liggen en bovenal: wat doe ik weg en wat voor kledingstuk blijft? Ik dacht dat doe ik wel even, maar niets is minder waar. Halverwege was ik dan ook gestopt, dus de tweede plank is nog wat rommelig, haha ;-)

Jum, niets lekkerders dan de dag beginnen met een verse cappuccino en crackers met kaas! (die laatsten staan overigens niet op de foto)

Wat vinden jullie van de nieuwe ontbijtbordjes? Ik was vorige week bij de Ikea met een vriendinnetje om een bank voor haar studentenhuis te halen en aangezien er in de koopjeshoek wel drie versies van haar bank stonden en we dus even op haar vader moesten wachten die ons met de auto op kwam halen (koopjes uit de koopjeshoek moet je namelijk meteen meenemen), hebben we daar heel wat tijd doorgebracht. Ik dook daarom ook nog even de koopjeshoek in en natuurlijk, ook al had ik niets nodig, je kunt de Ikea niet verlaten zonder iets gekocht te hebben. Bij mij werden het de ontbijtbordjes.

Maar, (en ja, nu komt het punt waar iedere man waarschijnlijk met z’n ogen rolt en zegt: waarom moet je dat er toch altijd bij vertellen? Nou, gewoon! Dat vinden vrouwen leuk, om te vertellen dat ze een koopje hebben gescoord!) ze waren maar E1,50 per stuk! Zo, dat moest ik toch even kwijt. En ik vind ze schattig.

In de rubriek Lovely Girls wijd ik om de zoveel tijd een hele post aan een zogenaamde lovely girl. Zij is iemand die inspireert, iemand die het verdient om in de spotlights te staan en iemand waar je (als je er voor openstaat) misschien wel iets van kan leren. Kortom: het is iemand die ik bewonder. Deze keer is het de beurt aan Gwendolyn. We kennen haar natuurlijk allemaal van haar schattige en inspirerende blog pretty.nu, waar ze haar creaties tentoonstelt en haar leven met ons deelt. En zo niet, ga dan snel kijken! ;-)

Toen ik Gwendolyn voor het eerst ontmoette was haar lengte het eerste dat me aan haar opviel. Van de foto’s heb ik nooit kunnen afleiden dat ze in het echte leven twee koppen boven me uit zou torenen en ik was dan ook enigszins verbaasd! (Hoe vaak zal ze dat al wel niet hebben moeten horen?) Verder zag ze er echter precies zo uit als op de foto’s: donkerblond halflang haar, mooie bruine ogen en een super schattige kledingstijl. En ze was ook precies zoals ik had verwacht! Lief, bescheiden, maar als ze eenmaal op dreef is kan ze ook veel babbelen. Het klikte eigenlijk meteen en we hebben (samen met Kim) dan ook al een paar gezellige middagen gehad.

Helaas woont Gwendolyn in het Belgische Kortrijk, wat net iets te ver reizen is om even snel af te spreken. In plaats van haar de vragen te stellen in een gezellig cafeetje met een kopje koffie voor ons neus, stuurde ik haar daarom een mailtje, vol met vragen over haar blog, haar creativiteit en inspiratiebronnen, haar leven en haar toekomstplannen. En het mocht even duren, maar uiteindelijk kreeg ik een mail terug van wel twee A4tjes! Wauw! Ze heeft mijn vragen uitstekend beantwoord en ik kan dan ook niet wachten om haar antwoorden met jullie te delen.

De Ipad-hoes die Gwendolyn een tijdje geleden in elkaar freubelde.

Creativiteit
Een van de redenen waarom de bezoekers blijven terugkomen op pretty.nu is ongetwijfeld de originaliteit en creativiteit. Die spatten daadwerkelijk van Gwendolyn’s blogpagina’s af! Van Ipad-hoesjes, kledingstukken en accessories tot agenda-covers, ze maakt het allemaal zelf. Die creativiteit zat er bij Gwendolyn al vroeg in. “Als kind had ik al liever knutselpakketjes dan echt speelgoed”. Rond haar achtste volgde ze lessen op de tekenacademie, toen ze elf was maakte ze het liefst kralenkettinkjes (die ze vooral leuk vond om te maken, wat resulteerde in een enorme doos vol nooit gedragen kettinkjes) en toen ze de naaimachine van haar grootmoeder erfde kreeg ze er een nieuwe hobby bij: naaien. “Ik weet nog dat ik het altijd zo fascinerend vond om gewoon naar haar te staren terwijl ze aan het werk was. Volgens mij kon ze echt alles maken, van kleding tot linnen, van poppetjes tot andere decoratie en waarschijnlijk nog veel meer.”

De naaimachine was intussen al zo oud dat hij het maar een paar weekjes heeft volgehouden. Gelukkig kreeg Gwendolyn van haar andere oma voor haar communie een nieuwe. Die stond echter de eerste vijf jaar vooral in de kast, totdat Gwendolyn de website Etsy.com ontdekte. “Ik stond versteld van de leuke dingen die ik eigenlijk ook zelf kon maken! Sindsdien staat het ding weer in de living en maak ik af en toe weer eens iets, wat vlotter en vlotter gaat.” De resultaten daarvan hebben we op haar blog kunnen zien en zo te zien gaat het al goed! Hoe cute is bovenstaande ipad-hoes?

Over haar blog
Op haar dertiende ontdekte Gwendolyn de leuke kanten van het internet: fashion, beauty website’s en blogs. “Het begon met divided.nl ( oude webblog van Monique van Loon red.), waar ik toen elke dag op keek en verslaafd aan was. En toen ontdekte ik blogs zoals de jouwe, van Eline, Mascha en Annemerel.” Rond haar veertiende begon ze zelf ook te bloggen. Zelf herinnert ze zich dat ze niets boeiends te vertellen had en ze nog helemaal geen eigen stijl had. “Maar ik vond het wel leuk en het fascineerde me! Er is op internet altijd wel iets nieuws te ontdekken. Een blog die je uit nieuwsgierigheid één keertje leest, om dan de rest van de avond zoet te zijn met archieven. Als een blog zo’n effect op me kan hebben, wil het genoeg zeggen!” Toch kreeg Gwendolyn, ondanks dat ze zelf misschien vond dat ze niets boeiends te vertellen had, al snel bezoekers die juist háár archieven gingen doorpluizen. Inmiddels heeft ze gemiddeld zeshonderd trouwe bezoekers per dag!

De website die Gwendolyn ontwierp voor een soepmerk tijdens een schoolopdracht. Ze heeft het voor een groot deel zelf geschilderd en daarna ingescand.

Opleiding
Met het plezier in bloggen lag het misschien voor de hand om Taal-en Letterkunde te gaan studeren of Journalistiek, maar na wat meeloopdagen op de universiteit besefte ze dat haar hart heel ergens anders lag. “Ik weet nog goed dat we voor Engels een boekverslag moesten maken en dat moesten inkleden in een krantje. En tsja, het leukste van al vond ik natuurlijk het ontwerpproces van dat krantje.” Nu volgt ze de vrij nieuwe opleiding Devine, waar ze opgeleid wordt tot allround webdesigner en waar ze al haar creativiteit in kwijt kan. “Ik ging naar één info-avond en was meteen verkocht!”

De opleiding bestaat voor 50% uit ontwerpen en 50% uit programmeren. Ontwerpen is hetgeen dat Gwendolyn het meest ligt. Het liefst gaat ze aan de slag met illustrator of gewoon met pen en papier, om het vervolgens in te scannen en er in photoshop mee verder te gaan. En dat ze goed is in wat ze doet blijkt wel uit de nominaties die ze met haar ontwerpen heeft behaald. Met een zelf ontworpen trailerwebsite van Pride and Prejudice is ze zelfs in de halve finale geraakt van de Adobe Design Achievement Awards! Helaas heeft ze niet gewonnen, maar dat ze opvalt in designland is een feit!

Inspiratie
Waar haalt ze al die inspiratie vandaan? Het internet is een belangrijke bron. Website’s als ffffound.com en Apartment Therapy zijn favoriet. Haar feedreader staat vol met soortgelijke websites. Daarnaast laat ze zich inspireren door andere mensen. “Ik heb van tijd tot tijd wel eens mensen waar ik naar opkijk (denk aan Elsie van A Beautiful Mess) maar dat is altijd in vlagen en gaat na een tijdje vanzelf weer over”. En dat heeft ze eigenlijk met alles. “Als ik iets nieuws heb ontdekt kan ik daar een aantal dagen of weken volledig in opgaan, om het vervolgens helemaal zat ze te zijn en er geen aandacht meer aan te schenken. Ik ben altijd wel een beetje op zoek naar The Next Best Thing.” De dingen die haar echter altijd weten te inspireren zijn muziek en haar vriendje. “Hij komt zelf altijd aanzetten met leuke ideeën, en omdat hij zelf zoveel ambitie heeft werkt dat ontzettend aanstekelijk!”

De meeste ideeën stromen binnen tijdens het academiejaar, wanneer ze er eigenlijk amper tijd voor heeft. “Ik ben eigenlijk altijd wel bezig met ideeën verzinnen voor nieuwe projecten. Soms zijn ze leuk en schrijf ik ze op (en zo heb ik wat Moleskine schriftjes vol), maar soms slaan ze natuurlijk nergens op.” Deze vakantie heeft ze gelukkig tijd om aan wat eigen projecten te werken in plaats van schoolopdrachten. Ze vindt het echter soms lastig om aan iets te beginnen. “Ik denk dat ik vaak teveel schrik heb dat een project gaat mislukken, terwijl het juist goed is dat er af en toe een keertje iets mislukt, want zo leer je van je fouten en kun je het de volgende keer beter doen”.

De Toekomst
Inmiddels spelen het internet, design en social media een hele grote rol in het leven van Gwendolyn. Toch weet ze niet of ze later daadwerkelijk bij een multimediabedrijf aan de slag wilt. “Wat ik in onze sector super jammer vind is dat het werk vaak onderschat wordt. Klanten denken dat een website heus niet zoveel geld kost, maar vaak zit er nog zoveel meer achter dan wat je te zien krijgt in je browser en lopen de kosten op die manier hoog op. Je kan iemand met gemak duidelijk maken dat een flatscreen TV van 50 inch hoogstwaarschijnlijk meer kost dan eentje van 30 inch, maar bij websites lukt dat helaas niet zo goed.”

Ze speelt dan ook met het idee om misschien een master te doen in print design of helemaal opnieuw te beginnen en voor binnenhuis design te kiezen. Het is iets wat goed te combineren valt. “Het lijkt me heerlijk om bijvoorbeeld de gevel en de binnenkant van winkels en eethuisjes te ontwerpen en daar een volledige huisstijl voor te bedenken!” Voorlopig maakt ze echter eerst haar Devine opleiding af en daarna ziet ze wel verder.

Gwendolyn zit in ieder geval vol ambitie! Haar dromen? Het liefst wil ze ooit een boek publiceren. “Gewoon een boek vol inspiratie en leuks om naar te kijken en dat ik dan van begin tot einde zelf ontwerpen heb. Lijkt me zo leuk!” Ook het idee van een online-shop spreekt haar aan. Wat ze zou verkopen weet ze nog niet, maar de droom is er. Een gezinnetje wil ze wel, maar ze wil eerst alle mogelijke kansen grijpen en dingen doen die ze zélf leuk vindt. “Ooit ga ik een goede moeder zijn, maar nu nog niet. Als het ooit zover is lijkt het me wel leuk om van thuis uit te werken en een kamertje te bombarderen tot Home Office. Maar ik wil in ieder geval nooit spijt hebben dat ik kansen heb laten schieten”.

Lessons learned
Het is een les die ze graag aan haar lezers mee geeft. “Verspil geen tijd aan denken wat je had kunnen doen, maar niet gedaan hebt en doe het gewoon! Jij bent de belangrijkste persoon in je leven en het is nooit te laat om nieuwe leuke dingen te ontdekken, laat nooit iemand je dromen in de weg staan!” En vooral: “Gun anderen hun geluk en succes. Ik zie zo vaak dat meisjes elkaar niets gunnen en alleen maar jaloersig kunnen reageren, en dat is zo’n zonde. Je moet je eigen geluk opzoeken en beseffen dat je iemand anders een tikje gelukkiger kan maken door af en toe iets leuks te zeggen.”

Of ze voor altijd door gaat met bloggen? Er lezen steeds meer mensen mee en persoonlijke dingen kan ze er dan ook voor haar gevoel steeds minder kwijt. “Tegenwoordig is daar Twitter voor en dat bevalt me wel. Jammer, maar zo gaat het nu eenmaal met alles! Een paar jaar geleden was bloggen hét van het, nu sta je nergens zonder een twitter account, en wie weet wat er de komende vijf jaar nog allemaal bij komt.” Gelukkig voor ons is Gwendolyn voorlopig wel van plan om er mee door te gaan. “Of ik het voor altijd ga doen weet ik niet, maar voorlopig toch wel. Ik ben geen schrijftalent, maar ik vind het altijd leuk om foto’s te tonen aan anderen, projecten die afgewerkt zijn te laten zien en gewoon om te vertellen waar ik mee bezig ben”.

Dat ze nog geen idee heeft waar ze over een paar deccenia staat, dat vindt ze verder wel prima zo. Ze probeert zoveel mogelijk met de dag te leven en alles eruit te halen wat er in zit. Wat er daarna komt, dat ziet ze dan wel weer. “Soms moet je gewoon risico’s nemen en er vertrouwen in hebben dat alles uiteindelijk wel weer goed komt en je er in de eerste plaats van geleerd hebt! En weet je wat, dan heb je op je 70ste tenminste nog eens wat te vertellen aan je kleinkinderen, haha!”

De volgende in de rij voor Lovely Girl? Gwendolyn nomineerde haar al (“Ik heb haar een aantal weken geleden ontmoet en ik vind haar ontzettend lief en inspirerend! Ik denk dat ze nog veel meer in petto heeft!”) en toevallig had ik haar ook in mijn hoofd. Dus Nathalie, houd je mailbox in de gaten! ;)

Mijn huisgenootje hield gisteren haar verjaardagsfeestje en kreeg bovenstaande deodorant als cadeautje. Omdat ze zelf niet tegen alcohol kan, vroeg ze (toen iedereen weg was natuurlijk) of ik ‘m wilde hebben. Waarschijnlijk ga ik het ook niet gebruiken (ben te verknocht aan mijn Nivea), maar alleen voor de sier is het al leuk! Is het spuitbusje niet cute?

(En voor degenen die ook zo’n schattig spuitbusje willen: het is een deodorant van Vogue.)