Author Archives: Ashley

Zadie Smith – On Beauty

zadie2

Het is altijd heel bijzonder hoe je met een onderwerp bezig kunt zijn en je er vervolgens van alles over lijkt tegen te komen. Daar is vast een mooie theorie voor, die het “wat toevallig!”-element volledig weet te elimineren. Het is misschien helemaal niet zo toevallig dat je bijvoorbeeld alleen maar verliefde stelletjes tegen lijkt te komen, wanneer je eigen relatie net voorbij is (eh, even een disclaimer, dit gaat niet over mezelf- ik had eerst een voorbeeld over zwangere vrouwen, maar dat was ook al wat ongeschikt, haha). Je bent er waarschijnlijk nogal mee bezig en dus valt het je gewoon op. In mijn geval begon het min of meer met de film “Dear White People” (écht een aanrader trouwens!), daarna kwam dit filmpje van Amandla Stenberg en toen kocht ik in de kringloop het boek “On Beauty”, geschreven door Zadie Smith.

Zadie Smith is een Britse schrijfster die al op vrij jonge leeftijd doorbrak met haar eerste roman “White Teeth”. Zo was ze 21 toen ze van een grote uitgeverij een voorschot kreeg om haar roman te schrijven en 24 toen het werd gepubliceerd in 2000. Ehm, hallo! Ik ben 25 en het enige wat ik heb uitgebracht zijn mijn blogstukjes. Ik vind het knap. Haar eerste roman werd ontzettend goed ontvangen en ze won meerdere literaire prijzen. Ik heb het zelf overigens nog niet gelezen, maar dat ga ik zeker doen.

Wel las ik tijdens mijn vakantie haar tweede roman: On Beauty (2005). Ik betaalde er maar één euro voor en wat ben ik blij dat ik het heb meegenomen, want die euro was het meer dan waard! On Beauty gaat over twee families die hele verschillende levens leiden, maar op de één of andere manier met elkaar verweven raken. Ik wil niet teveel weggeven van het verhaal, dus ik ga geen samenvatting geven, maar ik wil wel uitleggen waarom ik het lezen van dit boek de moeite waard vond:

Dit is geen boek met een ernstig wijzend vingertje. Smith laat je op een verrassende, grappige en interessante manier de etnische en culturele verschillen zien die er nog altijd heersen in de Westerse samenleving, óók op manieren en in delen van de maatschappij waar we het misschien niet zo snel meer verwachten. Dingen waar je misschien nog nooit bij hebt stilgestaan, omdat je dat wellicht nog nooit hebt moeten doen. Na het lezen van dit boek ben je je daar in ieder geval een stuk meer bewust van!

De karakters in dit boek zijn heel mooi uitgediept en dit zorgt er mede voor dat eigenlijk iedere lezer zich wel op één of andere manier met de personages kan identificeren. Hoewel ik mij als jonge blanke vrouw op het eerste gezicht niet lijk te kunnen identificeren met bijvoorbeeld Kiki, een Afro-Amerikaanse vrouw en moeder van drie kinderen, weet Smith haar een gelaagdheid te geven waardoor ik het gevoel heb dat uiteindelijk wel te kunnen. Zo kan ik mijzelf niet herkennen in de moeilijkheden die Kiki ondervindt vanwege haar huidskleur, ik heb dat als blanke vrouw immers zelf nooit meegemaakt, maar ik kan mij wel identificeren met de uitdagingen die haar geslacht met zich meebrengen. Kiki is niet haar huidskleur, Kiki is bovenal een mens en een vrouw (dit lijkt natuurlijk heel voor de hand liggend, maar je moet het als schrijfster maar dusdanig op papier krijgen…).

Smith laat je met haar verhaal verwonderen, maar ook vooral heel vaak lachen. Howard, de Britse blanke professor en de man van Kiki, is eigenlijk een wat tragisch-komisch personage. Ook hun zoon Jerome, die ondanks zijn zeer liberale en atheïstische opvoeding toch een fanatiek Christen wordt en zijn ouders soms op een grappige manier tot wanhoop drijft, zorgt voor een leuke dynamiek.

De situaties en verhalen die Smith schetst zijn allesbehalve zwart-wit, eenzijdig of kant en klaar. Ze wil dat je nadenkt over wat er gebeurt. Levi, de zoon van Kiki en Howard, wil zich graag identificeren met zijn “brothers from the hood”. Hij luistert naar rapmuziek en praat en kleedt zich op een bepaalde manier. Wanneer Levi naar beneden komt met een panty op zijn hoofd weet Howard niet wat hij met zijn zoon aan moet. Het is een rijk gezin uit een rijke buurt, hoe komt Levi erbij dat hij ook maar lijkt op die jongens uit de ghetto? Maar Levi wordt wel na gekeken en in de gaten gehouden wanneer hij door een overwegend blanke rijke suburb naar huis loopt. Is het vreemd dat hij zich daar daarom wel mee identificeert…?

Smith is heel goed in het beschrijven van treffende observaties en sommige delen in haar boek lijken interessante mini-essays op zichzelf te zijn. Haar teksten over de liefde, het huwelijk, schoonheid, gelukkig zijn, intelligentie, “vrouw zijn” en ouder worden zijn allemaal spot on. Tegelijkertijd laat ze je verwonderen, want hoewel het heel herkenbaar is, had je het misschien nog nooit zo bekeken. Of bijvoorbeeld het stukje over een personage dat naar een klassiek muziekstuk zit te kijken. Bij elke zin moet je lachen en denk je: JA! Dat ervaar ik ook zo!

Ik kan nog wel even doorgaan, maar eigenlijk wil ik gewoon zeggen dat ik dit boek echt kan aanbevelen. Ik ga het zeker aanraden en uitlenen aan vriendinnen! Inmiddels heeft Zadie trouwens ook weer een paar nieuwe romans op haar naam staan, o.a. NW. Heeft iemand dit al gelezen? Ik ga in ieder geval de kringloop in de gaten houden ;-)
Fijne zondag! Liefs!

Posted in books, daily musings, granny hobby | 4 Comments


Zeeland ♥

Zeeland associeer ik echt met vakantie en ik probeer het dan ook ieder jaar in de zomer een bezoekje te brengen. Dit keer konden we gelukkig nog een paar dagen vinden (vlak voordat J. aan zijn stage zou beginnen) en het was héérlijk! Hier in Den Helder hebben we uiteraard ook een strand, maar op de één of andere manier blijft het loopje naar het “eerste strand” in Breskens altijd speciaal. En het is natuurlijk ook heel fijn om bij familie te zijn!

♥ Lekker luieren op het strand met de Libelle’s van m’n oma die ze altijd voor me opspaart
♥ Snapchat-les krijgen van mijn nichtje Eline (die inmiddels ook niet echt meer een nichtJE is, maar toch ook al een hele dame wordt)
♥ Praten met m’n neef over bakken! Hij heeft trouwens een youtubekanaal waar hij bakvideo’s maakt. Als het je leuk lijkt dan moet je zeker een kijkje nemen! Helaas is het ons niet gelukt om een video op te nemen, maar hij heeft nu mijn camera even te leen en hij heeft een bakvideo met mijn moeder opgenomen, haha. Ik ben benieuwd ;-)
♥ De Visserijfeesten hebben we helaas gemist, maar gelukkig hingen de vlaggetjes er nog!

♥ De grapjes van mijn opa
♥ De ijsjes van de Plus (deze zijn berucht in de omgeving van het dorp… als je er ooit eentje hebt gehad, dan weet je waarom)
♥ De heeeeerlijke kookkunsten van mijn oma (de enige reden dat ik nog geen vegetariër ben is dat de gebakken visjes van mijn oma zo lekker zijn!)
♥ Eindelijk een beetje bruin worden

♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥

Zo, en nu is de vakantie écht voorbij! Al hoop ik stiekem nog wel een dagje naar het strand te kunnen… duimen ;)
Bedankt voor alle felicitaties trouwens! Super lief! xx

Posted in daily musings, travel | 8 Comments


Zweden 2015 ♥

Laat ik maar gewoon met de deur in huis vallen: ik ben officieel afgestudeerd! YES! De afgelopen weken controleerde ik ongeveer 50 keer per dag mijn e-mail (een ruwe schatting) en elke keer zuchtte ik dan weer even, want ikhadnogsteedsgeenmailverdorie. Toen we in de rij stonden bij de Zweedse supermarkt pakte ik zonder hoop mijn telefoon er nog eens bij en stond ik eigenlijk al klaar om weer te gaan zuchten, maar je raadt het vast al: ik had dus WEL mail. En het was goed nieuws van mijn scriptiebegeleider, want zowel hij en de tweede lezer hadden mijn scriptie met plezier gelezen en me een 7,5 gegeven! WAUW! Dat had ik écht niet verwacht. Ik was echt HEEL erg blij! En die jongen achter de kassa zich maar afvragen waarom ik zo enthousiast was over de Zweedse snoep die we net hadden gekocht, haha.

Waar ik mijn scriptie over geschreven heb? De titel was: ‘We zijn nu eenmaal een militaire stad. Het is niet anders.’ De invloed van de aanwezigheid van de Koninklijke Marine op de wederopbouw van de gemeente Den Helder in de periode 1950-1968. In mijn scriptie heb ik dus onderzocht wat de aanwezigheid van een militaire basis voor invloed heeft op stadsontwikkeling. Het was erg leuk en interessant om met zo’n onderwerp over mijn eigen stad aan de slag te gaan. Een mooie manier om mijn studietijd te beëindigen, om het maar even heel fatalistisch te beschrijven. En nu ben ik dus een Ma! Master of Arts. Zo noemen ze dat tegenwoordig. Beetje jammer dat het niet meer DOCTORANDUS is, want dat klinkt toch eigenlijk wel véél interessanter, maar vooruit, het is verder gelukkig hetzelfde ;-)

Na het ontvangen van mijn studieresultaat kon ik eigenlijk pas écht helemaal honderd procent genieten van onze vakantie. En ook al ben ik inmiddels alweer twee weken terug, toch wilde ik nog een stukje typen over Zweden! Met foto’s, uiteraard. En een gifje, want ik had nog geen tijd om een filmpje te maken. (more…)

Posted in daily musings, sweden, travel | 19 Comments


juni en een stukje juli

Yes, vakantie! EINDELIJK! Daar had ik echt zoveel zin in! Maar voordat we op vakantie gaan wilde ik nog even een (kort) dagboekstukje getypt hebben, want dat is er de afgelopen tijd niet echt van gekomen. Hier wat fotootjes van de afgelopen maand(en), plus wat filmtips! :)

Op 1 juni gingen J. en ik richting Amsterdam voor het concert van Fleetwood Mac. ‘s Middags aten we taart bij De Drie Graefjes en ‘s avonds gingen we langs bij mijn zusje (die een hele mooie versie van Emma had liggen). Het concert was trouwens weer fantastisch! Maar ik ben dan ook een beetje bevooroordeeld ;)

(more…)

Posted in daily musings | 6 Comments


De Meg Ryan Trifecta

Vandaag bereikte ik een zeer belangrijke mijlpaal in het leven van een vijfentwintigjarige moderne vrouw: ik voltooide de Meg Ryan Trifecta. De wat? De Meg Ryan Trifecta: de collectie van drie films die Nora Ephron eind jaren tachtig/ begin jaren negentig schreef met, uiteraard, Meg Ryan in de hoofdrol. Daar is blijkbaar een naam voor! Wist ik veel.

You’ve got Mail (1998) en Sleepless in Seattle (1993) kende ik al, maar het heeft tot vanmiddag geduurd voordat ik ook eindelijk When Harry Met Sally (1989) aan het lijstje kon toevoegen. Na het zien van de film besloot ik eens op onderzoek uit te gaan en ik deed dat natuurlijk op de manier zoals de moderne vrouw dat tegenwoordig doet: via het internet. Niet alleen ontdekte ik dat het dus blijkbaar de Meg Ryan Trifecta heet, maar ook dat nog heel veel anderen samen met mij dezelfde warme nostalgische gevoelens koesterden voor deze romantische films.

Zo’n specifieke naam lijkt op het eerste gezicht natuurlijk wat overdreven (ik ga overigens even onopvallend voorbij aan het schokkende feit dat het vijfentwintig jaar geduurd heeft voordat ik When Harry Met Sally had gezien), maar wie alle drie deze films heeft gezien, weet dat het niet voor niets zo’n begrip is geworden. Deze drie films lijken namelijk een soort magische uitwerking te hebben, waarbij je tijdens het kijken bijna onvermijdelijk door een soort van gevoel van nostalgisch verlangen gevangen wordt.



Waar het nou precies aan ligt, dat is nog lastig samen te vatten. De verhaallijnen zijn immers niet echt baanbrekend. Alle drie de films gaan over een jonge hardwerkende vrouw (met een paar gekke trekjes), die, al weet ze dat zelf nog niet, op zoek is naar de liefde in een Amerikaanse stad (voornamelijk New York). De kapsels van Meg en haar beroepen wisselen per film. Zo is ze bijvoorbeeld een journaliste, met een pittige blonde bob, of eigenaresse van een schattig boekenwinkeltje en de voorloper van het “momager” kapsel (it’s a thing, kijk maar). Haar uiterlijk mag dan wat veranderen, maar verder blijft ze toch vooral hetzelfde quirky personage.

Hetzelfde geldt voor haar mannelijke tegenspeler: een ietwat cynische nuchtere man, die vooral heel heel meningen lijkt te hebben. In When Harry Met Sally is dit Billy Cristal en in de twee andere films speelt Tom Hanks de love interest. Ik ben er nog niet helemaal over uit wie nou leuker is. Billy vond ik eerst een beetje vreemd en onaantrekkelijk, maar gek genoeg was ik toch wel blij toen ze dan eindelijk een keertje gingen zoenen. Ja, dikke spoiler, maar hallo, het is Nora Ephron, queen van de romantische komedie, dus die kon je zien aankomen. De films zijn namelijk ontzéttend voorspelbaar.

Toch mis ik nu Microsoft DOS. Nooit echt mee gewerkt, maar desalniettemin mis ik het. En zo’n groot grijs dik beeldscherm en een toetsenbord dat bij gebruik klinkt alsof je heel. erg. boos. een brief naar de klantenservice van een chipsmerk aan het schrijven bent, omdat maar de helft van de chipszak vol zat. En waar is die goeie ouwe tijd, waarin je uren met elkaar aan de telefoon hing (i.p.v. de whatsapp) en je nog oprecht blij werd als je een e-mailtje kreeg? Het is toch eigenlijk knap, dat in You’ve Got Mail de elektronische post tot iets magisch verheven wordt. Ik hoef helemaal geen handgeschreven brief, laat lekker zitten, ik wil gewoon weer zo’n lange gezellige mail ontvangen! Ook wil ik door New York lopen, in de herfstzon. Casettebandjes luisteren en de kerstboom optuigen. Zucht, wat zo’n warme filter over filmbeelden wel niet met je kan doen.

Nouja, goed, wat ik eigenlijk probeer te zeggen: dit zijn fijne films. Als de Hollandse zomer weer eens tegenvalt, zet dan bijvoorbeeld When Harry Met Sally eens op en waan je even, heel nostalgisch, in een internetloos New York. Kun je de Meg Ryan Trifecta ook weer van je lijstje afstrepen ;-)

Liefs!

Posted in 90's child, blah blah, cinema, daily musings | 7 Comments