Category Archives: books

2 enkeltjes Japan, alstublieft

sputnikstrange

Is er iets fijners dan bij iemand op bezoek gaan en vervolgens thuiskomen met héél veel filmtips en misschien zelfs een stapeltje boeken? Ik denk het niet! Toen ik laatst bij mijn zusje was leende ze mij twee boeken die ik volgens haar absoluut moest lezen. Toevallig hadden ze allebei iets gemeen: het verhaal speelde zich (grotendeels) af in Japan én ze waren allebei geschreven door een Japanse schrijver. Dat beloofde veel goeds!
(more…)

Posted in books | Tagged , , , , , , | 5 Comments


Amber Tamblyn – Dark Sparkler

ambertamblyndarksparkler

De gedichtenbundel van Amber Tamblyn had ik al een tijdje in huis, maar ik had tot voor kort nog niet echt de tijd genomen om deze aandachtig te lezen. Vorige week kwam ik het tegen tijdens het uitpakken van de verhuisdozen en ik ben toen toch maar eens gaan bladeren. Dat is ook het idee van deze bundel. Je kunt het uiteraard in één ruk achter elkaar uitlezen, maar fijner is het om er af en toe eens een gedicht bij te pakken en je er helemaal in onder te dompelen.

(more…)

Posted in books, inspiration | Tagged , , | 3 Comments


Vijf (V)

1. Lush Soak ‘n Float

lushsoakandfloat

Zoals elke hippe twintiger ben ik dol op de Lush, want 1) alles ruikt heerlijk, 2) het wérkt, 3) de verpakkingen zijn cool en, misschien nog wel het belangrijkste, 4) het is ook nog eens cruelty free, dus er zijn geen arme diertjes de pineut geweest voor jouw lipgloss of gezichtsmaskertje. Godzijdank is de dichtstbijzijnde vestiging in Amsterdam, want anders was ik nu waarschijnlijk failliet! Maar, waar ik het over wilde hebben was mijn nieuwste aankoop (via de webshop trouwens): de shampoo “soak and float”. Ik heb al een tijdje last van wat ik denk dat psoriasis is op mijn hoofdhuid (en soms ook in mijn wenkbrauwen). Ik ben niet bij de dokter geweest, maar het schijnt in de familie te zitten en alle symptomen lijken er mee overeen te komen. Nu hoeft er voor mij niet zo nodig een labeltje op, maar het maakte het een stuk makkelijker om op zoek te gaan naar een goede shampoo. Ik had al van alles geprobeerd binnen mijn studentenbudget, maar nu heb ik na een google zoektocht tóch maar eens deze shampoo van de Lush besteld. Op internet heb ik er super veel goede recensies over gelezen en ik hoop héél erg dat het werkt, want ik ben inmiddels wel een beetje “at wits end”. Het doet zeer, jeukt en bloedt (eugh), dus ik wil er graag vanaf zijn!

Eerste indruk: de shampoo ruikt een beetje naar whiskey/haardvuur, schuimt goed en ik krijg er nog geen jeuk van, dus dat is hopelijk een goed teken. Ik houd jullie op de hoogte, want misschien help ik iemand anders er ook mee? (Mocht je zelf tips hebben trouwens: héél graag!)

2. Oslo

De reden waarom ik de afgelopen dagen niets heb gepost (en ok, ook een slechte timing + een beetje pech): ik was in Oslo! Mijn zusje studeert daar voor een semester en natuurlijk was dat een heel erg goed excuus om haar en Oslo een bezoekje te brengen. Ik vond het echt een onwijs leuke stad! Ik weet niet meer wie me wijs heeft geprobeerd te maken dat het er maar saai was, maar daar is echt niets van waar. Oslo is héérlijk Scandinavisch: gekleurde houten huisjes, koffie koffie koffie, taartjes, koud weer, leuke winkeltjes, vriendelijke mensen, schattige blauwe trams, gezellige straatjes, mooie natuur… Het moet gezegd worden, het is geen Zweden ;-), maar desalniettemin vond ik het echt héél erg leuk. Ik heb ook erg veel foto’s genomen trouwens, dus mocht je het leuk vinden om ze te zien, houd het hier dan een beetje in de gaten de komende dagen.

3. Det handlar om dig

Processed with VSCOcam with x1 preset

Vorig jaar zomer kocht ik in Zweden het boek van één van de bloggers die ik al een tijdje volg: Sandra Beijer. Er was slechts één probleem; het is geschreven in het Zweeds (duh) en dat van mij is een beetje roestig. Het lag dus al een tijdje op de plank, totdat ik het deze week er weer eens bij pakte. Een kop thee, een pen, schrift, google translate en een uur later en voordat ik het wist was ik drie bladzijden verder. Dat gaat snel. Ok, niet dus, maar het is een makkelijke en leuke manier om een beetje Zweeds te leren.

(more…)

Posted in books, daily musings, vijf | 6 Comments


Vijf (IV)

duinen1

1 ☞  Vorige week zaterdag had ik opeens zin om te gaan fotograferen, want het was echt een prachtige dag. Ik had van te voren wel wat losse ideeën (voornamelijk de herfstkleuren proberen vast te leggen), maar verder wist ik het eigenlijk nog niet zo goed. Bij gebrek aan een model nam ik in ieder geval mijn statief mee en gelukkig was J. zo vriendelijk om af en toe even op het sluiterknopje te drukken ;-) Er zitten best wat goed gelukte foto’s tussen, al zijn ze eigenlijk heel anders geworden dan wat ik in gedachten had. Misschien post ik ze nog wel. (PS. ja, ik had het best fris in mijn jurk en ik heb ook een prachtige foto van mezelf op een duin terwijl mijn jurk omhoog waait,- hoooooi blote billen. Gelukkig kon ik daarna gewoon weer m’n spijkerbroek aan ;-))

vraaghetaandebliksem

2 ☞  De afgelopen week las ik Vraag het aan de bliksem, van Carmien Michels. Op de achterkant staat dat ze ook geboren is in 1990 (net als ik)… Helemaal niet intimiderend… Zit ik hier een beetje stukjes te typen en zij schrijft gewoon een heel boek, haha. Nouja, ik las deze week dus haar nieuwste boek, een “coming of age” verhaal over de tiener Danny.

“Vraag het aan de bliksem is een weergaloze roman waarin de optimistische en vindingrijke Danny begerig aan zijn toekomst timmert. Regelmatig botsen zijn ambities en vloeibare moraal met zijn schuldgevoel en kwetsbaarheid. Hunkerend naar een groter geheel toetst hij zijn verhaal aan de geschiedenis” (aldus de achterflap).

Ik ga eerlijk zijn en zeggen dat het verhaal mij niet heel erg aansprak. Ik kon me moeilijk inleven in het verhaal en de personages. Wel heeft Carmien Michels een gave om dingen op een manier te beschrijven zoals ik dat nog niet eerder heb gelezen. Je hebt daardoor het gevoel dat je echt in het hoofd van Danny zit, een jongen met een heel eigen kijk op de wereld. Dat de schrijfster ook veel met poëzie bezig is valt gelijk op. Ze beheerst de kunst om je te laten verwonderen over kleine momenten en maakt bijzondere observaties. “Als je bang bent voor de bliksem, zul je je boom altijd moeten bijsnoeien, zodat hogere bomen het risico voor je opvangen, in ruil voor jouw onderdanigheid”. Daarnaast staan er wat zinnen in waarvan ik me afvraag of je ze ooit ook maar ergens anders zult lezen. “Als ik sterf, wil ik dat je mijn as uitstrooit tussen de koeienvlaaien.” Hoewel ik me dus moeilijk kon inleven, vond ik het wel het lezen waard! Van mij krijgt het boek een zeven.
➊ ➋ ➌ ➍ ➎ ➏ ➐ ➇ ➈ ➉

soep

3 ☞  Al heel snel een favoriet aan het worden: de rode linzen-kokos soep, naar een recept van De Groene meisjes. Ik heb ‘m wel aardig wat aangepast, want ik vind koriander echt naar zeep smaken (nee ik ben niet gek, blijkbaar heeft dat met mijn genen te maken!) en ik houd wel van een goed gevulde soep. Zo heb ik er heel wat kerrie bijgegooid (toch lekker veel smaak, ondanks het missen van de koriander), samen met de linzen ook een paar handen rijst (extra vulling) en daarnaast zet ik er ook geen staafmixer in. Ik houd er wel van als ik nog ergens op kan kauwen namelijk, anders voelt het gewoon niet als een echte maaltijd voor mij. Afmaken met wat lente-ui en yoghurt, hmmm, lekker! Eventueel kun je er (pita)broodjes en een couscous-salade bij serveren. (Hier at ik een restje als lunch.) Een heerlijke soep voor de herfstige dagen!

bureau

4 ☞  Zie hier, de plaats waar ik vaak mijn stukjes typ (ok, als ik niet lui op de bank zit). Binnenkort gaan we dus verhuizen (per 1 december, al kan het zijn dat we misschien iets eerder weggaan) en dan kan ik hopelijk ook een nieuw werkplekje inrichten! En dat vind ik leuk, want ik ben mijn zwarte muur wel een beetje zat. In theorie is het leuk, maar in de praktijk wordt het kamertje er toch wel een beetje donker van. Vooral nu het van die donkere dagen zijn! (Zoals je op de foto ziet ontbreekt er ook nog eens een lamp, die zit namelijk in de afzuigkap en ik vergeet steeds een andere te kopen, haha.)

lenny2

5 ☞  Tot slot nog een favoriet: Lenny! Een nieuwsbrief over feminisme, stijl, politiek, vriendschap en nog veel meer, samengesteld door Lena Dunham en haar vriendin Jenni Konner. Het heeft iets heel bijzonders om weer eens ouderwets een lange mail te ontvangen, vol met leuke interviews en inspiratie. De nieuwsbrief verschijnt nog maar net (ik denk een maand?), maar het is nu al de moeite waard. Zo interviewde Lena bijvoorbeeld niemand minder dan Hilary Clinton en later ook Gloria Steinem. Daarnaast schreef Jennifer Lawrence een stuk over haar ervaring met de gender pay-gap in Hollywood. Klinkt interessant toch? Zo ja, dan moet je je zeker inschrijven! Het is heel makkelijk. Ga naar lennyletter.com en je hoeft alleen maar je e-mailadres achter te laten. Ze hebben trouwens ook een archief online staan van de vorige nieuwsbrieven, dus als je de vorige nieuwsbrieven wilt teruglezen, dan kan dat gewoon. Klik hier bijvoorbeeld voor het stuk van Jennifer Lawrence.

Fijn weekend allemaal! :)
Liefs x

Posted in books, daily musings, vijf | 13 Comments


Zadie Smith – On Beauty

zadie2

Het is altijd heel bijzonder hoe je met een onderwerp bezig kunt zijn en je er vervolgens van alles over lijkt tegen te komen. Daar is vast een mooie theorie voor, die het “wat toevallig!”-element volledig weet te elimineren. Het is misschien helemaal niet zo toevallig dat je bijvoorbeeld alleen maar verliefde stelletjes tegen lijkt te komen, wanneer je eigen relatie net voorbij is (eh, even een disclaimer, dit gaat niet over mezelf- ik had eerst een voorbeeld over zwangere vrouwen, maar dat was ook al wat ongeschikt, haha). Je bent er waarschijnlijk nogal mee bezig en dus valt het je gewoon op. In mijn geval begon het min of meer met de film “Dear White People” (écht een aanrader trouwens!), daarna kwam dit filmpje van Amandla Stenberg en toen kocht ik in de kringloop het boek “On Beauty”, geschreven door Zadie Smith.

Zadie Smith is een Britse schrijfster die al op vrij jonge leeftijd doorbrak met haar eerste roman “White Teeth”. Zo was ze 21 toen ze van een grote uitgeverij een voorschot kreeg om haar roman te schrijven en 24 toen het werd gepubliceerd in 2000. Ehm, hallo! Ik ben 25 en het enige wat ik heb uitgebracht zijn mijn blogstukjes. Ik vind het knap. Haar eerste roman werd ontzettend goed ontvangen en ze won meerdere literaire prijzen. Ik heb het zelf overigens nog niet gelezen, maar dat ga ik zeker doen.

Wel las ik tijdens mijn vakantie haar tweede roman: On Beauty (2005). Ik betaalde er maar één euro voor en wat ben ik blij dat ik het heb meegenomen, want die euro was het meer dan waard! On Beauty gaat over twee families die hele verschillende levens leiden, maar op de één of andere manier met elkaar verweven raken. Ik wil niet teveel weggeven van het verhaal, dus ik ga geen samenvatting geven, maar ik wil wel uitleggen waarom ik het lezen van dit boek de moeite waard vond:

Dit is geen boek met een ernstig wijzend vingertje. Smith laat je op een verrassende, grappige en interessante manier de etnische en culturele verschillen zien die er nog altijd heersen in de Westerse samenleving, óók op manieren en in delen van de maatschappij waar we het misschien niet zo snel meer verwachten. Dingen waar je misschien nog nooit bij hebt stilgestaan, omdat je dat wellicht nog nooit hebt moeten doen. Na het lezen van dit boek ben je je daar in ieder geval een stuk meer bewust van!

De karakters in dit boek zijn heel mooi uitgediept en dit zorgt er mede voor dat eigenlijk iedere lezer zich wel op één of andere manier met de personages kan identificeren. Hoewel ik mij als jonge blanke vrouw op het eerste gezicht niet lijk te kunnen identificeren met bijvoorbeeld Kiki, een Afro-Amerikaanse vrouw en moeder van drie kinderen, weet Smith haar een gelaagdheid te geven waardoor ik het gevoel heb dat uiteindelijk wel te kunnen. Zo kan ik mijzelf niet herkennen in de moeilijkheden die Kiki ondervindt vanwege haar huidskleur, ik heb dat als blanke vrouw immers zelf nooit meegemaakt, maar ik kan mij wel identificeren met de uitdagingen die haar geslacht met zich meebrengen. Kiki is niet haar huidskleur, Kiki is bovenal een mens en een vrouw (dit lijkt natuurlijk heel voor de hand liggend, maar je moet het als schrijfster maar dusdanig op papier krijgen…).

Smith laat je met haar verhaal verwonderen, maar ook vooral heel vaak lachen. Howard, de Britse blanke professor en de man van Kiki, is eigenlijk een wat tragisch-komisch personage. Ook hun zoon Jerome, die ondanks zijn zeer liberale en atheïstische opvoeding toch een fanatiek Christen wordt en zijn ouders soms op een grappige manier tot wanhoop drijft, zorgt voor een leuke dynamiek.

De situaties en verhalen die Smith schetst zijn allesbehalve zwart-wit, eenzijdig of kant en klaar. Ze wil dat je nadenkt over wat er gebeurt. Levi, de zoon van Kiki en Howard, wil zich graag identificeren met zijn “brothers from the hood”. Hij luistert naar rapmuziek en praat en kleedt zich op een bepaalde manier. Wanneer Levi naar beneden komt met een panty op zijn hoofd weet Howard niet wat hij met zijn zoon aan moet. Het is een rijk gezin uit een rijke buurt, hoe komt Levi erbij dat hij ook maar lijkt op die jongens uit de ghetto? Maar Levi wordt wel na gekeken en in de gaten gehouden wanneer hij door een overwegend blanke rijke suburb naar huis loopt. Is het vreemd dat hij zich daar daarom wel mee identificeert…?

Smith is heel goed in het beschrijven van treffende observaties en sommige delen in haar boek lijken interessante mini-essays op zichzelf te zijn. Haar teksten over de liefde, het huwelijk, schoonheid, gelukkig zijn, intelligentie, “vrouw zijn” en ouder worden zijn allemaal spot on. Tegelijkertijd laat ze je verwonderen, want hoewel het heel herkenbaar is, had je het misschien nog nooit zo bekeken. Of bijvoorbeeld het stukje over een personage dat naar een klassiek muziekstuk zit te kijken. Bij elke zin moet je lachen en denk je: JA! Dat ervaar ik ook zo!

Ik kan nog wel even doorgaan, maar eigenlijk wil ik gewoon zeggen dat ik dit boek echt kan aanbevelen. Ik ga het zeker aanraden en uitlenen aan vriendinnen! Inmiddels heeft Zadie trouwens ook weer een paar nieuwe romans op haar naam staan, o.a. NW. Heeft iemand dit al gelezen? Ik ga in ieder geval de kringloop in de gaten houden ;-)
Fijne zondag! Liefs!

Posted in books, daily musings, granny hobby | Tagged , , , | 5 Comments


Not That Kind of Girl – Lena Dunham

(hoe langer ik naar deze foto kijk, hoe harder ik er om moet lachen, haha… waar slaat dit op? Poseren met een boek is lastig!)

Het boek Not That Kind of Girl van Lena Dunham stond heel erg hoog op mijn moetiklezenenwelnu- lijst. De seizoenen van haar serie Girls staan hier in de kast en ik dacht: nou, als ik daar zo om moet lachen, dan moet het met dit boek toch ook wel goedkomen? Al na een paar bladzijden kwam ik er achter dat het wel goed zat. Not that Kind of Girl is een boek dat super vlot leest en inderdaad ook voor de nodige lachbuien zorgt. Hoewel Lena zelf toegeeft een wat zwaarmoedig type te zijn en veel angsten heeft, brengt ze haar visie op de wereld op een luchtige manier. Eigenlijk precies zoals ze dat in de serie Girls doet!

In Not That Kind Of Girl schrijft Lena voornamelijk over haar eigen levenservaringen. Haar eerste hoofdstuk wijdt ze aan de verschillende ervaringen met vriendjes en bedpartners en na al die liefdesperikelen ben je blij als ze je vertelt dat haar smaak na haar 25e veranderd is. Poeh, gelukkig maar! Soms denk je: LENA, is dit echt? Hoe kan dit?! Ook lijken sommige situaties die ze beschrijft verdacht veel op bepaalde scenes uit de serie Girls. Toen vond ik sommige dingen al bizar, maar jeetje, blijkbaar heeft ze enkelen daarvan dus écht meegemaakt?!

Je komt er echter nooit helemaal achter of nou alles precies zo gebeurd is als dat ze het opgeschreven heeft. Soms begin ik me af te vragen of het niet allemaal een beetje is aangedikt en dat lijkt ook haar bedoeling te zijn. Ze is immers “een onbetrouwbare verteller” (haar woorden, zie hierboven ^). Geeft niets, want vermakelijk is het sowieso.

Het boek heeft een paar gekke tussentitels die mijn interesse wisten te wekken (serieus, “Over die keer toen ik bijna lesbisch was en toen moest overgeven”?!) en de stukjes die er op volgen stellen absoluut niet teleur. Naast gekke mannenervaringen schrijft ze onder andere ook over: haar relatie met haar lichaam, vriendschap, masturbatie, (lesbische) zus, haar angst voor de dood, haar oma, de bezoekjes aan de therapeut, de tijd op de universiteit, haar dromen en natuurlijk over hoe ze nou eigenlijk gekomen is waar ze nu is. Als je Lena een beetje volgt, dan weet je van interviews en haar rollen misschien een beetje hoe ze zich gedraagt. Goed, we kennen haar natuurlijk niet persoonlijk (alhoewel… na het lezen van dit boek kom je aardig in de buurt denk ik), maar ik zag alles gelijk voor me, wat het gelijk nóg een stuk grappiger maakte. Dat onhandige, dat ongemakkelijke en dan hoe ze er absoluut ook geen sorry voor zegt. Ze is zoals ze is. Zo is Lena.

Not That Kind of Girl is tevens heel leuk geïllustreerd door één van haar beste vriendinnen. Ik moet toegeven dat ik de illustraties ietwat kinderlijk vind (het doet me soms een beetje denken aan de “Hoe overleef ik…” serie), maar ze voegen wel iets leuks toe. Oh, en getekende condooms, tampons en seksstandjes vind je natuurlijk sowieso niet terug in kinderboeken, dus wat dat betreft… haha. Ach, de illustraties passen eigenlijk ook wel een beetje bij Lena en haar verhalen. Ze neemt zichzelf niet al te serieus (althans, dat probeert ze) en de illustraties benadrukken dit.

Ook leuk: de lijstjes met zogenaamde levenslessen van haar vader en moeder, de kijkjes in haar persoonlijke correspondentie en haar hilarische eetdagboek tijdens haar dieetperiode (dat stiekem ook wel een beetje treurig is).


Het boek wordt flink gehypt! Niet alleen Tavi Gavinson leest Not That Kind of Girl, maar zelfs Sarah Jessica Parker schreef er een berichtje over op instagram.

Is dit boek een aanrader?Ja, als je meer wilt weten over wat er in het hoofd van Lena Dunham omgaat en hard kunt lachen om Girls, dan is dit boek echt iets voor jou. Met dit boek krijg je een kijkje in de wereld van Lena en die wereld is interessant en grappig en fascinerend. ECHTE levenslessen, zoals in bijvoorbeeld een zelfhulpboek, moet je niet verwachten (de ondertitel is niet voor niets een grappend “levenslessen om (vooral niet) op te volgen”), maar dit is zeker weten een leuk cadeautje voor in de schoen of onder de kerstboom. Lintje er om en klaar!

Aan sterretjes en punten geven doe ik niet, dus in plaats daarvan gewoon een gifje van Lena (als Hannah in Girls) dat het erg goed samenvat:

(want Not That Kind of Girl is gewoon heel erg grappig).

Het boek telt 288 bladzijden en is sowieso te koop bij alle grote boekenwinkels voor €19,95 (paperback). Ik ontving de Nederlandse vertaling, maar uiteraard is dit boek ook in het Engels te vinden! :)

Lena Dunham werd geboren in 1986 en studeerde creatief schrijven aan de universiteit van Oberlin. Bekend werd ze vooral met haar serie Girls, waarvan ze zowel bedenker, producer, schrijfster en hoofdrolspeelster is. En neem niet alleen van mij aan dat het een leuke serie is: ze kreeg er in 2012 vier Emmy nominaties voor! Ze is naast actrice en schrijfster ook een bekend feministe (go sister!) en staat er om bekend dat ze zichzelf vaak letterlijk en figuurlijk bloot geeft. Not That Kind of Girl is haar eerste boek.
Posted in books, nederlands, obsession | Tagged , , , | 5 Comments


Harry Potter (and the 7 reasons you should read it)

Inmiddels is het alweer zeven (!!) jaar geleden dat ik voor het laatst met spanning wachtte op het uitkomen van een nieuw Harry Potter boek (ik moet nu trouwens echt mijn best doen om niet te vervallen in gezwijmel over “vroeger” en dat de tijd zo snel gaat enzovoorts enzovoorts). Iedere zomer herlees ik ze weer en roepen ze zo’n heerlijk gevoel van nostalgie bij me op. Omdat het getal 7 een grote rol speelde in de boekenreeks van J.K. Rowling over deze bebrilde tovenaar, leek het me een mooi moment om er eindelijk eens uitgebreid voor te gaan zitten en uit te leggen waarom ik het zo’n fijne boekenreeks vind. En hoewel ik er uren over kan praten (doe ik natuurlijk niet, don’t worry, al sta ik niet in voor hoe lang deze post uiteindelijk wordt), heb ik voor nu mijn best gedaan om zeven duidelijke punten te formuleren. Ooit zoiets geprobeerd, over iets waar je een soortvanvlinders van in je buik krijgt? Best lastig! Maar het is gelukt.

Op zoek naar je ultieme boekenreeks? SEEK NO FURTHER! Begin aan Harry Potter! Waarom? Hier zeven redenen (zonder spoilers):

1. De vriendschappen

Veel mensen denken dat deze boeken over magie gaan en over toverstaffen en toverspreuken. Ik kan niet zeggen dat het niet waar is natuurlijk, maar de boeken op die manier beschrijven zou ze echt te kort doen. Deze boeken gaan óók over vriendschappen en hoe die misschien niet altijd even simpel, maar wel absoluut de moeite waard zijn. De drie hoofdpersonages (Harry, Ron, Hermelien) zijn niet vanaf dag één de beste vrienden en hebben vaak ruzie (vooral Ron en Hermelien kunnen er wat van!), maar als het er op aankomt wordt die ruzie gewoon vergeten en steunen ze elkaar in alles. Als je zulke vrienden in je leven hebt… jeetje, dan bof je echt! Ik vind de vriendschap tussen deze drie altijd zo leuk om te lezen. Ook laat deze boekenreeks zien dat het trouwens helemaal oké is om elkaar nodig te hebben: samen sta je sterk. Zonder zijn vrienden zou Harry denk ik in het eerste boek al gesneuveld zijn! Haha ;-)

2. De sterke vrouwelijke karakters

Dit is absoluut één van de belangrijkste redenen waarom ik dit, ook achteraf gezien, een geweldige boekenreeks vind. Rowling heeft sterke en interessante vrouwelijke personages geschreven, die absoluut als rolmodellen gezien kunnen worden. Hermelien is slim, heeft een groot gevoel voor gerechtigheid (die arme huiselven…!), maakt zich niet druk over wat anderen van haar vinden en staat áltijd klaar voor haar vrienden. Natuurlijk, ze komt soms wat over als een wijsneus en ze wordt daar ook best wat mee geplaagd, maar nooit (!) doet ze zich dommer voor dan ze is om in de smaak te vallen. Ken je de bekende make-over scène in zowat elke tienerfilm? Dat het nerdy meisje er na een make-over opeens uitziet als een BABE? Begrijp me niet verkeerd, ik vind dat vaak een leuk deel van de film, maar dat Rowling dit niet met Hermelien doet vind ik echt ZO belangrijk. Als ze in het vierde boek helemaal opgedoft naar een bal komt, praat Hermelien over dat het een heleboel gedoe is en dat ze het niet van plan is vaker te gaan doen. Het is prima om je wat op te doffen, maar Hermelien laat zich niet van de wijs brengen door de complimentjes en blijft gewoon lekker zoals ze zelf is. BRAINS (en inner beauty) before (outer) beauty. En dan heb ik het natuurlijk nog niet eens gehad over de andere sterke vrouwelijk rollen, zoals Ginny, haar moeder Molly, Lily, professor Anderling en zo kan ik eigenlijk nog wel even doorgaan. Stuk voor stuk sterke vrouwen die niet gewoon maar langs de zijlijn staan.

3. De liefde

De drie hoofdpersonages zitten NIET in een romantische driehoeksverhouding. Ik herhaal: NIET in een romantische driehoeksverhouding! Kortom: Harry en Ron vechten niet met z’n tweeën om de aandacht van het meisje. Hoe verfrissend! Is er dan helemaal geen romantiek in deze serie te vinden? Ja, natuurlijk wel. Ik had beloofd om geen spoilers te geven, dus ik zal het oppervlakkig houden. Romantiek en liefde zijn zeker terug te vinden in deze boeken en liefde is zelfs een hoofdthema. Kunnen “houden van” is een belangrijke eigenschap en geen teken van zwakte, maar juist hetgeen wat je leven verrijkt en alles overwint. Klinkt natuurlijk super cheesy als ik het zo opschrijf, maar het is geen slijmerig liefdesverhaal hoor. De romances die beschreven worden zijn trouwens realistisch en niet sprookjesachtig, iets wat ik een groot pluspunt vind. Er valt genoeg te “shippen”, maar Rowling is gelukkig niet van de bizarre vergezochte combinaties. Het is geen soap! :)

4. De humor

Het gebeurt regelmatig dat ik hardop moet lachen als ik de boeken lees. Rowling is een ster in het beschrijven van karakters en de grappige situaties waarin zij belanden. Favoriet zijn absoluut Perkamentus en de Wemel-tweeling (de broers van Ron). Ik wilde eerste voorbeelden geven, maar dat werkt natuurlijk helemaal niet, zo zonder context. Je moet ze maar gewoon gaan lezen! De onderwerpen zijn soms vrij duister, maar zelfs in de laatste delen valt er nog genoeg te lachen.

5. De one-liners

Ja, ik heb het even oneliners genoemd, bij gebrek aan een betere omschrijving. Maar er zitten dus zóveel mooie uitspraken in deze boeken! Ik weet dat veel mensen kritiek hebben op de schrijfstijl van Rowling, omdat het vooral niet “literair verantwoord” zou zijn, maar I seriously do not give a crap. Wat ze schrijft leest als een trein, ontroert je, laat je lachen en bovendien zijn er ook zoveel mooie uitspraken te vinden.

6. De boeken zijn geschikt voor jong en oud

Een veel gehoord excuus is: “maar het zijn toch KINDERboeken?” Ja, én? Al zou het zo zijn? Het is natuurlijk best lastig om met een boekenreeks te beginnen waarvan de eerste paar boeken misschien iets “kinderlijker” geschreven zijn (naarmate de reeks vordert worden de boeken wat duisterder en minder kindvriendelijk), maar geloof me: zet die twijfels opzij, het is het echt waard! Ik ben deze zomer weer eens begonnen bij deel 1, in het Engels, en het viel mij op dat het eigenlijk helemaal niet zo kinderlijk is geschreven. Ik heb zelfs mijn vriend kunnen aansporen tot het lezen van het eerste deel en hij was blij verrast. Dus, als je denkt dat je te oud bent om hier aan te beginnen: niets van waar!

7. Het verhaal

“Het verhaal”, ja wat bedoel ik daar nou eigenlijk mee? Gewoon, dat het zo’n schitterend, mooi, ingewikkeld, ontroerend en zowel realistisch als surrealistisch verhaal is. Rowling weet je elke keer weer te verrassen en elke keer weer met iets nieuws te komen, zonder dat het als een gekke plottwist voelt. Sommige gebeurtenissen uit het eerste boek zijn bijvoorbeeld erg relevant voor het laatste deel en naarmate je de boeken vaker leest, ontdek je dat er heel veel lagen en extra details te vinden zijn die je de eerste keer wellicht over het hoofd hebt gezien. Bovendien zijn geen van de personages ééndimensionaal en hebben ze allemaal een verhaal. Sommige personages staan je misschien eerst niet aan, maar wanneer je iets meer over ze te weten komt snap je waarom ze zo zijn. Rowling heeft echt een wereld gecreëerd. Zweinstein, het ministerie van toverkunst, zwerkbal, de toverspreuken, boterbier, álles. Wat had ik vroeger graag een brief gekregen om naar Zweinstein te mogen gaan, maar helaas… haha.

Zucht, ik kan nog wel even doorgaan. Maar nee, ik zou het bij zeven punten houden. Dus, bij deze. Mischief managed! ;)

Als je ook al fan bent: fangirl/boy even mee in de comments over je favoriete personage of favoriete hoofdstuk! Ik ben (uiteraard) fan van Hermelien (of nouja, Hermione, want ik las ze het Engels) en dat verhaal van SNEEP en aahhh. Oops, geen spoilers hier, haha. Ga je de boeken lezen? Laat het me dan ook weten! Of kom na het lezen meepraten!

Posted in books, nederlands, obsession | Tagged , | 40 Comments


Een juli megapost (brace yo selves)

Hoi allemaal! Het is wéér gebeurd: ik ben al meerdere keren op dat punt gekomen waarop ik zoveel te vertellen had, dat ik niet meer wist waar ik moest beginnen. Met als gevolg dat ik hier al meer dan drie weken niets heb achtergelaten. Eehhh, ja. Je zou toch denken dat het na al die jaren niet meer zo lastig moet zijn om te bloggen. Wel dus. Waar moet ik beginnen? Goed, eerst met wat fotootjes en een filmpje dan maar.

Ik heb het allemaal even achter een “read more” tag geplaatst, want dit wordt een lange post…

(more…)

Posted in books, daily musings, stupid pictures, tunes | 30 Comments