Category Archives: dramaqueen

may

Op dit moment zit ik in de bibliotheek en er zit een man achter me die om de vijftien seconden kucht. Het is maar goed dat je in Nederland een vergunning nodig hebt voor het dragen van een wapen……… (grapje). Maar serieus, dat soort mensen moeten ze verbieden in een bibliotheek. OF NEEM EEN ROL STOPHOEST MEE. Ik kan mijn muziek nog zo hard zetten, maar nog steeds komt dat ROTKUCHJE er elke keer doorheen. Mijn concentratie is daarom ver te zoeken, maar goed, dat schenkt mij de gelegenheid om zonder schuldgevoel dan nu toch eindelijk eens een blogberichtje achter laten.

Heb ik veel te vertellen? Nee, eigenlijk niet, want mijn dagen zijn nogal eentonig. Het afstuderen is nu echt begonnen en hoewel ik maanden lang erg goed was in struisvogelen (= netflixen, net doen alsof de rest van de wereld niet bestaat, vriendelijk lachen als iemand vraagt hoe het gaat met je studie), zit ik nu zo waar iedere dag in de a) bibliotheek of b) in het archief te gniffelen boven de gemeenteraad-notulen uit 1953. En als ik thuiskom dan ga ik vrijwillig nog een paar uur aan de studie. Wie had dat gedacht? Ik niet. Een maand geleden was ik nog aan het opzoeken hoeveel studieschuld ik had als ik nu zou stoppen en hmmm, hoe lastig is het eigenlijk om je spullen te pakken en als non verder te leven in een Italiaans klooster? Ik weet het, ik weet het, ik ben een beetje een dramaqueen (en ik had weer eens naar de soundtrack van La Grande Bellezza zitten luisteren). Van het woord “scriptie” kreeg ik spontaan paniekaanvallen en als ik aan de toekomst dacht dan had ik vaak zoiets van, eugh, laat maar.


Wat plaatjes van de afgelopen weken. Het archief in Alkmaar (wat een hele fijne studiezaal heeft, dus ik mag niet klagen), de bibliotheek en wat archiefmateriaal waar ik mee bezig ben geweest. Het boek dat je ziet bevat de notulen van de gemeenteraadsvergaderingen voor het jaar 1950 en het is zo dik dat ik het niet eens normaal kan vasthouden. Maar het is thankheavens niet handgeschreven (die ben ik ook tegengekomen namelijk) en daar ben ik al super blij mee.

Gelukkig wist ik op een dag de knop om te zetten: het is tijd voor iets nieuws en zolang ik die scriptie niet afmaak, dan kan ik nooit vérder. En bovendien hoeft het niet perfect te zijn, want zoiets is dat toch nooit en who cares anyway. Ja, ík natuurlijk, ik wil vooral mezelf niet teleurstellen (want dat heb ik wel een beetje gedaan). Ik wilde zo graag nominaal afstuderen dit jaar en het is me verdorie niet gelukt. Al mijn studiepunten netjes op tijd gehaald, maar die scriptie bleef maar hangen. Dat voelt gewoon een beetje als falen. Maar dan kan ik twee dingen doen: heel erg teleurgesteld zijn in mezelf en blijven zwelgen in zelfmedelijden (en nog langer doen over mijn studie) OF mezelf een schop onder m’n kont geven en AFSTUDEREN. Juist, die knop omdraaien dus.

Dus hier zit ik nu, in de bieb, met achter mij een beroepskucher (serieus, wat zou er mis met hem zijn?) en naast mij staat een rek met Harlequin Bouquet romannetjes (waar af en toe heel stilletjes meerdere dames van hogere leeftijd in komen snuffelen).

Over boeken gesproken (mooi bruggetje toch?): de afgelopen weken las ik er weer een paar. Op 4 mei las ik Serenade van Leon de Winter. Ik was die dag aan het stoffen (dat ik dat ooit nog zou typen zeg) en dat boek sprong me opeens in het oog. Heel toepasselijk, zag ik al snel. Volgens De Bezige Bij: In Serenade brengt Leon de Winter de brandhaarden in Bosnië in verbinding met de Tweede Wereldoorlog, en stelt hij de vraag hoe je op te stellen tegen het kwaad. Een mooi verhaal. Het was het boekenweekgeschenk van 1995, dus het is vast in veel kringloopwinkels te vinden (daar heb ik mijn exemplaar ook vandaan). Bovendien is het ook een dun boekje, dus ik hoefde me niet al te schuldig te voelen over de tijd die ik aan het lezen was (in plaats van aan het studeren). Oja, en ik las ook het boek Wild uit. Mooi verhaal, maar ik vond het niet fantastisch (kan wellicht ook te maken hebben met het feit dat ik vertaling las).

Ook kocht ik de gedichtenbundel van Amber Tamblyn, Dark Sparkler. Ik wist al een tijdje dat zij gedichten schreef en op instagram zag ik een paar keer haar nieuwe bundel voorbij komen. Ik heb er wat weekjes op moeten wachten, maar het is het wel waard! Een bundel van gedichten over overleden actrices. Of, zoals er op de site van haar uitgeverij (Harper Collins) te lezen staat: The lives of more than twenty-five actresses lost before their time—from Marilyn Monroe to Brittany Murphy—explored in a haunting, provocative new work by an acclaimed poet and actress. Ik weet eigenlijk zo weinig van poëzie, maar je moet ergens beginnen toch? Ik heb helaas nog niet echt tijd gehad om er echt voor te gaan zitten, dus heel veel weet ik er niet over te vertellen.

Dit is mijn uitzicht vanaf de bank. Je ziet het goed, Gossip Girl staat weer op repeat. Het eerste seizoen blijft toch het leukst (de Thanksgiving aflevering is denk ik favoriet!). Ideaal voor tijdens het studeren, want je hoeft toch niet zo goed op te letten.

Ook (weer) gezien: Sherlock (blijft een leuke serie!), Nashville, de film ‘Love, Rosie’ (wel schattig), Still Alice (hele mooie film over Alzheimer, met o.a. Julianne Moore, Kristen Stewart en Alec Baldwin), Whip It (een geinige film met Ellen Page in de hoofdrol, geregisseerd door Drew Barrymore) en stiekem tussendoor wat afleveringen van Joan of Arcadia (met Amber Tamblyn inderdaad). Dat vond ik vroeger echt een leuke serie, dus ik had het weer even opgezocht.

Wat muziek betreft luister ik de laatste tijd veel naar Fiona Apple. Haar muziek trok me nooit zo erg, maar sinds ik het een paar maanden geleden bij Tara hoorde wilde ik het toch eens opzoeken. Haar eerste album Tidal (ja, inderdaad, zo heet die nieuwe muziekdienst van die heeeeele arme zielige -ahem- artiesten toevallig ook) is echt een jaren negentig album. Niet op de “Spice Girls” / “R&B” / plastic rugzak manier, maar een beetje dat grungy gevoel (does this make sense? Misschien moet ik niet over muziek praten, ik weet er zo weinig van af). Hoe dan ook, het is echt een HEEL erg goed album. Mooie teksten, ietwat duister (niet zo gek na wat ze allemaal heeft meegemaakt, als ik het internet mag geloven) en bovenal ook heel puur en “echt”. Ja, ik ben blijkbaar zo’n hipster geworden die het belangrijk vindt dat alles “puur” en “echt” is, eugh, wat een cliché ;) Mijn favoriete nummers van Tidal zijn Sullen Girl (hier een hele mooie live versie uit 1997, opgenomen in – jawel- Amsterdam), Never Is A Promise en Slow Like Honey. Mijn buren houden erg van Nederlandstalige meezingers en Fiona helpt me dat een beetje doorstaan ;-) Lange leve koptelefoons.

Hier één van haar nummers: Fiona Apple – Sullen Girl

Goed, ik ga maar weer eens aan de slag… Fijn weekend allemaal!
Liefs xx

PS. Ik ben nieuwsgierig naar jullie! Deel ajb in de comments iets leuks wat je vandaag hebt meegemaakt en/of iets waar je naar uit kijkt! :) Mijn “was leuk vandaag”: J. die gisteren terugkwam uit Spanje en dat ik vanochtend dus weer naast hem wakker werd + dat we weer samen de “Rudolph bingo” konden doen op 24Kitchen (doen nog meer mensen dit?? Rijke vanille bv… haha). Waar ik naar uitkijk: het Fleetwood Mac concert van 1 juni!

Posted in blah blah, daily musings, dramaqueen, granny hobby, nederlands, tunes | 17 Comments


Gezever op de zondag (over bloggen enzo)

Nee, hier volgt geen overpeinzing in de zin van “ik heb vakantie gehad en heb eindelijk heeeel hard na kunnen denken wat alles voor mij beteeeeeekend en omg, ik ben zo diep en nu gaat er zus en zo gebeuren”. Wel wil ik even een kort berichtje achterlaten met een verhaaltje. Ik zat (zit eigenlijk) op de bank en bedacht me: oja, ik moet eens even gaan kijken of m’n blog nog leeft. Gooide wat spam weg (300 berichtjes, hallllooo, kan het even), bladerde wat door mijn voorpagina (wie doet dit nog meer? Kijken of alles er nog steeds mooi uitziet enzo? En dan denken, oh wat leuk! nee, alleen ik? ok), verbaasde me weer eens over het fenomeen “blog” en opeens viel er een soort van denkbeeldig kwartje.

De laatste tijd krijg ik af en toe een berichtje met ongeveer dezelfde strekking: “wat is jouw leven leuk en mooi en perfect en ik ben eigenlijk wel een beetje jaloers”. Als je jouw berichtje hierin herkent, voel je dan niet rot of opgelaten of aangesproken ofzo, want dat is niet mijn bedoeling! Zulke berichtjes zou ik namelijk ook best kunnen achterlaten bij een ander, maar omdat ik super slecht ben in reacties achterlaten komt dat er eigenlijk nooit van, haha. Ik denk dat heel veel mensen zich er eigenlijk wel in beetje herkennen. Bijna iedereen heeft toch wel eens na het doorbladeren van een instagramfeed of blog gedacht: WAUW, wat mooi en wat is zijn of haar leven leuk, ik wil dit ook! Daar is ook helemaal niets mis mee denk ik, want vaak kun je er ook een heleboel positieve inspiratie uithalen. Helaas krijgt het soms ook wel eens een negatieve wending (bij mij althans) en dan ben ik een beetje jaloers en vind ik m’n eigen leven opeens helemaal niet zo leuk meer. Nee? Weer alleen ik?

Nouja, dat is verder ook eigenlijk niet het punt wat ik wil maken. Iedereen weet natuurlijk wel dat (veel) mensen  vooral de leuke en mooie dingen op internet zetten en dat zelfs de meest fabulous blogger ook gewoon suffe dingen moet doen (zoals je oren wassen enzo, vind ik echt suf namelijk, maarja he). En dat mijn leven niet perfect is, dat lijkt me ook nogal overbodig om te melden. De strekking van dit stuk is dan ook absoluut NIET “mijn leven is inderdaad geweeeeeeldig, maar niet getreurd onwetende mensjes, jullie leven kan ook geweldig zijn!”. Nogmaals, dat is niet mijn boodschap. Waar ik het wel over wil hebben, is dat ik mezelf begon af te vragen waarom ik daar nou eigenlijk aan mee deed. Je kunt misschien denken: jeetje mens, waar maak jij je toch allemaal druk om? Maar ik vind dat met zelfreflectie helemaal niets mis is en dat doe ik op alle vlakken van mijn leven, dus daar hoort dit ook gewoon bij.

Waarom doe ik er aan mee? Waarom blog ik/documenteer ik zoveel? Simpel. Omdat ik het a) leuk vind en er b) heel veel voor mezelf uit haal. Als ik er over nadenk zorgen mijn blog en plezier in fotograferen (dat gaat toch een beetje hand in hand) er voor dat ik extra opensta voor mooie dingen en kanten van het leven. Dat klinkt een beetje zweverig, maar het is heel simpel. Bijvoorbeeld: als ik ergens ben dan kijk ik om me heen, sta ik open voor nieuwe indrukken en ga ik op zoek naar mooie plaatjes om te fotograferen. Kleurcombinaties, mooie mensen (in de breedste zin van het woord), nieuwe ervaringen… Dit gaat inmiddels eigenlijk onbewust. Zo zie ik een heleboel moois, wat ik dan vervolgens vastleg of niet (want soms dan heb ik geen zin om een foto te maken of ben ik m’n camera vergeten). Maar gezien heb ik het dan in ieder geval wel. Dit vervolgens in een blogpost fabriceren vind ik echt héél erg leuk. Zo heb ik voor mezelf een naslagwerk en vaak reageren mensen met tips voor nog meer mooie dingen. Dat vind ik echt zo gaaf!

Zie ik dit alleen omdat ik blog en fotografeer? Nee, natuurlijk niet, want er zijn vast nog veel meer mensen die dit allemaal ervaren, maar het niet vastleggen. Toch is het in mijn geval wel zo dat ik er op deze manier bewuster mee bezig ben en er wat langer bij stil sta. Ik deel de mooie kanten van mijn leven, NIET om op te scheppen of om een onecht beeld te creëren (want het is immers gewoon allemaal echt), maar omdat ik juist de mooie kanten graag wil vastleggen en wil delen/uitwisselen.

Als ik dan ook één boodschap mee mag geven, dan is dat op dit moment: sta open voor alle mooie dingen in je leven. Daarmee wil ik niet zeggen dat je je af moet sluiten voor de nare of slechte kanten, want die horen er helaas nou eenmaal ook bij, maar wel dat het leven an sich heel veel mooie kanten heeft. En dat je die, als je daar voor openstaat, ook echt gaat zien en ervaren. Worden daarmee de minder leuke kanten van je leven minder vervelend? Ik denk het niet (weet het eigenlijk wel zeker, want dat er iemand dood is blijft gewoon super k..), maar het maakt de rest allicht een stukje leuker. En bovendien is er met die mindere kanten ook niets mis. De 100happydays challenge vind ik bijvoorbeeld een leuk idee om de positieve kanten van je leven te benadrukken, maar soms heb ik ook wel eens een rotdag en dan denk ik: laat me lekker. Dan heb ik geen zin om geforceerd aan iets leuks te gaan zitten denken of geforceerd iets moois te gaan zoeken. En dat is ook helemaal prima. Maar de rest van de tijd ben ik me graag bewust van alle mooie dingen! Een dagboek (online of offline) kan je daarbij zeker helpen als je dit proces wat bewuster in gang wilt zetten.

Tot slot wil ik nog even deze documentaire van Derren Brown met jullie delen, The Secret Of Luck (klik voor de link naar de docu). Derren is een Britse illusionist die theatershows doet, maar ook documentaires maakt enzovoorts. Normaal niet mijn ding, maar Derren is anders, want hij komt er openlijk voor uit dat alles wat hij doet bestaat uit mind-tricks. In bovenstaande aflevering gaat hij naar een dorpje en laat hij een gerucht ontstaan over een standbeeld in het dorp dat geluk zou brengen als je het aanraakt. Wat er vervolgens in het dorp gebeurd is heel erg bijzonder! Sowieso zijn al zijn shows echt aanraders als je van dit genre houdt! Apocalyps bijvoorbeeld, wauw…

Fijne zondag! En bedankt voor al jullie leuke reacties op mijn post over Zweden :)

Liefs,
Ash

PS enkele laatste toevoegingen: ik geloof niet in het principe dat je nare dingen aantrekt en dat het dus je eigen schuld zou zijn als je iets naars overkomt. het leven is maakbaar, maar tot op zekere hoogte. ook is het niet mijn bedoeling om tegen mensen met een depressie te zeggen: kijk gewoon eens naar de mooie kanten joh. Zo simpel zijn die dingen immers niet. wilde ik nog even gezegd hebben, voor het geval er discussie over zou ontstaan :)

Posted in blah blah, daily musings, dramaqueen | 17 Comments


Under the weather

Hi! How are you?

It’s been a bit quiet around here and I just wanted to let you know that it’s because I’ve been feeling a bit under the weather. I had to get two of my wisdom teeth removed the past week (or molars as some would call them) and one side of my face now feels like a big fat truck drove straight into it. Most people told me it was going to be fine, so I went in being rather optimistic. BUT, when I entered the room, the surgeon took a look at my x-ray, shook his head and said, WELL, this is going to be a tough one! All while making a bloated face and shaking his hands near his cheeks, miming for them to get bigger. So nice to hear… AHEM. He even let me choose which side I wanted him to start on first. Instead I just shook my head in fear and said: well, whatever you think is best (YOU JUST TOLD ME THIS WAS GOING TO BE AWFUL, JUSTGETTHISOVERWITH).

I’m not going to sugarcoat it: it was rather awful. The upper-right one? Out of my mouth in less than 10 seconds. The lower-right one? They had to cut it in three parts and it felt like they removed it with one of these god-awful things. The most fun part?! In less than a month the other two have to be removed as well! GASP!!!

As you can see they have yet to remove my dramatic streak.

Ha, just kidding, I’m fine. But the part about the truck is true, it still hurts like a mo-fo. Here are a few things that helped me through this boring week (because I’m vain like that and I didn’t feel like going outside looking like a russian guinea-pig that’s been hoarding for winter-time and wasn’t even smart enough to use both cheeks)

Hope you are all well!
xx

Posted in blah blah, daily musings, dramaqueen, gilmore girls, granny hobby, nonsensical references | 11 Comments


Hearts hearts hearts (cheer me up edition)

Ugh, let me just be honest with you, I’m not feeling that well lately. Maybe it’s the greyness outside? I’ve been busy with school and there is also some not so cheery family stuff. On top of that I’m unproductive and even when I do manage to do something, I hate everything I write and every picture I take. FRUSTRATING. I’ll probably laugh about this in a week (fingers crossed), but right now it feels utterly frustrating. How did I suddenly become 16 again?! THERE ARE PEOPLE DYING IN SYRIA YOU KNOW, get a grip.

To snap myself out of this (or at least try), I decided to think about the things I loved the past few weeks. Here they are.

(more…)

Posted in daily musings, dramaqueen | 15 Comments


A walk in the woods


I know this looks a bit creepy, so let me just clarify: we did not eat duck for dinner that day.



Last weekend we packed all of our stuff again and moved out of the house. Now we are living with my boyfriends parents, in a house that is (luckily) so big that everyone can still be comfortable. We even have our own place up in the attic, with our couch, books, television and our recordplayer. Ever since we heard we had to move out, we have been contemplating what our next move will be, which will likely take place in two or three months. In the mean time it’s so nice to have a place to crash when you’re still figuring things out and for that I’m very grateful.

The decision process is a constant battle between the exciting (but loud) city with new opportunities and our quiet and beautiful hometown, close to sea, were we feel so at home with friends and family. I remember when I was sixteen, sitting in my bedroom, dreaming about getting out. To explore the world. And believe me, I still want to! But I have done the living in the city part and… well, I’m not so sure anymore if that is what I want to do for the next year. The rest of the world will always be there, ready to be explored, right?

Decisions, decisions… I (we) have never been good with those. Especially this one is turning out to be a little bit more difficult for us. And when you look at the above pictures (I took them two days ago during one of our walks)… can you really blame me?

Posted in blah blah, daily musings, dramaqueen, photography | 3 Comments