Category Archives: granny hobby

Illustratie “tools”

Iedere maandag laat ik een illustratie zien, maar het leek me wel eens leuk om ook al mijn “tools” eens op een rijtje te zetten. Ik ben zelf altijd op zoek naar tips en tricks om te zien hoe anderen het precies doen, dus ik hoop dat iemand hier ooit misschien iets aan heeft. Komen ze!

1. Een potlood! Omdat ik alleen schets en daarna met fineliner werk, is het soort potlood voor mij wat onbelangrijk, dus deze komt gewoon van de Søstrene Grene ♥.

2. Mijn favoriet van dit moment: een zwarte fineliner (0.38). Deze komt van de Hema en werkt prima voor wat ik er mee doe. Binnenkort wil ik wel eens voor een andere gaan kijken bij een speciaalzaak, want af en toe hapert deze en ik ben benieuwd of een duurdere verschil maakt. Als je er ook eentje gaat uitzoeken, let dan vooral op de dikte. Ik gebruik een 0.38, maar je hebt ze nog véél fijner, of juist iets grover. Je kunt er natuurlijk ook gewoon een paar uitproberen, want voor de prijs hoef je het niet te laten (€1,95 p/stuk).

3. Een geodriehoek vind ik ideaal, zeker voor bij het werken met tekst of als je rechte lijntjes moet trekken. Ik heb meerdere posters getekend en dan is het vaak wel zo netjes om de tekst op rechte lijnen te hebben (is natuurlijk wel afhankelijk van de stijl, maar je snapt wat ik bedoel). Een geodriehoek of liniaal is daarbij heel handig. Mocht je die niet bij de hand hebben, pak dan een tijdschrift of iets anders rechthoekigs, dat werkt vaak ook prima (net zoals dat ik soms een glas pak om iets ronds te tekenen, haha).

4. Een schetsblok. Deze komt van de Flying Tiger en is bijna vol helaas! Omdat ik hier vooral wat in krabbel, maakt de papierkwaliteit niet héél veel uit. Het papier in dit blok is wat gelig, dus houd daar wel rekening mee. Kleuren vallen op geel papier altijd wat anders uit dan op wit papier. Tevens kan het bij het inscannen soms ook voor problemen zorgen (of nouja, “problemen” is een groot woord hoor).

5. Een gum. Voor mij absoluut onmisbaar, want ik maak nogal wat foutjes tijdens het schetsen. Gelukkig hebben we daar zo’n ding voor ;-)

6. Promarkers! De eerste keer dat ik voor een schap vol Promarkers stond was echt overweldigend (en fantastisch). Zoveel mooie kleurtjes. Ik kon echt niet kiezen. Ze zijn vrij prijzig helaas (meer dan drie euro per stuk), maar dat is misschien maar goed ook, want anders had ik ze waarschijnlijk allemaal meegenomen. Vind ik het ‘t geld waard? Ja, dat zeker. Ik ben er wel heel erg tevreden over. Mooie kleuren, fijn om mee te werken en ze drogen ook mooi op. Ik kleur veel van mijn illustraties digitaal in (vooral als ik ze ook digitaal ga gebruiken), maar wanneer ik bijvoorbeeld verjaardagskaartjes maak of iets op bestelling, dan gebruik ik het liefst mijn promarkers voor wat kleur. Ze zijn trouwens van Winsor & Newton.

7. Papier! Mijn favoriet is Canson papier (minstens 120 gram) en het liefst papier zonder al te veel reliëf. Canson papier is niet goedkoop, maar goed papier maakt ontzettend veel verschil. Op een A4tje tekenen is natuurlijk prima, maar als je eenmaal op ander papier hebt getekend… Ik heb echter ook laatst bij de Flying Tiger een blok met aquarel papier gehaald en daar was ik heel tevreden over, dus goed papier hoeft absoluut niet duur te zijn.

8. Geheel optioneel, maar deze gebruik ik wel héél veel: een tekentablet. Je hebt ontzettend veel verschillende soorten. Ik had geluk en kon deze van een vriend lenen. Inmiddels kan ik niet meer zonder, dus als hij ‘m ooit nog eens terug wil, dan moet ik er absoluut zelf eentje aanschaffen. Ze zijn helaas wel prijzig (vind ik), maar je haalt het er wel uit! Deze is van Wacom (Bamboo) en doet het perfect.

9. En tot slot: afplaktape. Als je iets wil overtrekken op ander papier, dan is het handig als het papier op dezelfde plek blijft. Gewoon plakband beschadigt helaas het papier en met deze papieren plakband heb je daar geen last van. Je kunt natuurlijk allerlei soorten tape gebruiken, zolang het maar makkelijk te verwijderen is (denk aan washi-tape). Ik had deze toevallig liggen toen ik een muurtje had geschilderd en zo kwam ik op deze oplossing.

Je kunt veel van deze spulletjes kopen bij allerlei soorten winkels (zoals de Hema), of natuurlijk via internet. Zelf vind ik het altijd fijn om het papier eerst te voelen en ook de kleurtjes van bijvoorbeeld de markers in het echt te zien. Mijn Promarkers kocht ik bij Theo Groothuizen – Verf-en Kunschildersmaterialen in Alkmaar, echt een hele fijne winkel om uren in rond te snuffelen. Ze hebben er van alles (en nee, ik word niet betaalt om dit te zeggen, ik ben zelf ook lang op zoek geweest naar een fijne winkel en ik weet hoe handig het is als je via via een tip krijgt, zeker als je niet in de Randstad woont en je dus niet van alles in de buurt hebt zitten). Ik ben blij dat ik die winkel heb ontdekt!

Zo, dit waren ze dan, alle “tools” die ik gebruik tijdens het tekenen. Eigenlijk heb je maar twee dingen écht nodig: papier en iets om mee te tekenen, of dat nou een pen is of een potlood. En vooruit, natuurlijk ook een beetje fantasie.

Ik hoop dat je hier iets aan hebt gehad! Als jij nou nog toptips hebt, please let me know!

Liefs!

Posted in art, granny hobby, illustrations (in style of a 3yr old) | Tagged , , , , , , , , , , , , , , | 2 Comments


Film: Irrational Man

irrationalman

Het verhaal: Irrational Man, de nieuwe tragikomedie van Woody Allen, gaat over de filosofie professor Abe Lucas (gespeeld door Joaquin Phoenix) en zijn zoektocht naar de zin van het bestaan. Ooit was hij de rokkenjager van de campus, maar wanneer hij op de universiteit van Jill (Emma Stone) terecht komt, verkeert hij in een existentiële crisis. Hij heeft een vette pens gekregen (vooral in het begin van de film leidde dit nogal af, want hij leek echt zwanger!), drinkt de hele dag door en is lekker cynisch geworden. Desalniettemin vindt men de komst van Abe een hele gebeurtenis. Jill, een jonge naïeve studente, valt als een blok voor de charismatische Abe. Zijn diepe gedachten en denkwijzen zijn immers ontzettend bijzonder (niet dus, maar zij vindt van wel). Abe houdt in het begin de boot af, maar het onvermijdelijke gebeurt natuurlijk toch… Dat komt als geen verrassing. Pas halverwege de film komt eindelijk de vaart er een beetje in: Abe ontdekt namelijk een manier waarop hij zijn leven wél zin kan geven (ook al vindt de rest van de wereld zijn oplossing waarschijnlijk nogal irrationeel).

Zien? Op instagram schreef ik het al: Irrational Man is weer een echte Woody Allen film. Een tikkeltje pretentieus, veel pianomuziekjes, cynische humor en aardig wat clichés. Betekent dit dat ik vind dat je deze film niet moet zien? Nee, dat niet. De film heeft weinig goede recensies gekregen en toegegeven, het behoort zeker niet tot Woody Allen’s beste werk, maar toch vond ik het wel een aardige film. De personages zijn bijna karakters geworden, omdat ze zo ontzettend cliché zijn. Hierdoor begin je je af te vragen of Allen het niet allemaal gewoon een beetje belachelijk zit te maken. Of nee, dat vraag je je niet af, je weet het eigenlijk wel zeker. En als daar gedurende de film nog over getwijfeld wordt, dan maakt het haast “slapstick”-achtige einde in ieder geval korte metten met deze twijfels. Als je de film op deze manier bekijkt, als een echte tragikomedie, waarbij ook de karakters tragisch eendimensionaal zijn, dan zijn het 95 vermakelijke minuten.

Ook een reden om te gaan kijken: Emma Stone. Want zij is gewoon áltijd leuk (ook al speelt ze een wat domme muts).

De trailer:

Liefs! x

Posted in cinema, granny hobby | Tagged , , , | 2 Comments


film: Girlhood

girlhood2

Hoi! Daar ben ik weer eens! Met een hele goede filmtip, al zeg ik het zelf. Deze film zag ik een paar weken geleden met Tara en ik denk er sindsdien nog erg vaak aan. Ik had zin om wat te tekenen in photoshop en besloot er gelijk een korte blogpost van te maken. (Ik hoop dat ik zo een beetje over mijn updatevrees heen kom! ;-))

Het verhaal: Girlhood, oftewel Bande des Filles, gaat over over het franse tienermeisje Marieme. Ze woont in een buitenwijk van Parijs en heeft het niet makkelijk thuis. Op een dag sluit ze zich aan bij een groep meiden, die al snel haar beste vriendinnen worden. We zien hoe Marieme langzaam maar zeker uit haar schulp kruipt en tegelijkertijd op zoek is naar haar plek in haar wereld: de wereld van de banlieue. Ze heeft zich te houden aan veel ongeschreven regels, die vooral samenhangen met het feit dat ze een vrouw is. De eer van de familie hoog houden bijvoorbeeld, of die van de meidengroep. En een manier van bestaan vinden, zonder haar lichaam te hoeven verkopen of meteen te hoeven trouwen. Tijdens het kijken heb je vooral de neiging om haar in je armen te nemen en te troosten. Gelukkig zijn daar haar vriendinnen, haar bande des filles, om deze taak op zich te nemen.

Waarom zien: Deze film wordt gepresenteerd als een “coming of age” verhaal en dat klopt, maar deze beschrijving alleen doet de film eigenlijk écht tekort. Het gaat over nog zoveel meer. Opgroeien, ja, maar ook vrouwenrechten, mannenrechten, mensenrechten, armoede, educatie, racisme, populaire cultuur… Girlhood is zo’n film waar je stil van bent wanneer de aftiteling verschijnt. Het verhaal, de acteurs (↑ Karidja Touré, wauw!), de muziek, het beeld: álles klopt. Zien dus!

De trailer:

Hoop dat alles goed met jullie gaat! :)
Liefs! x

Posted in cinema, daily musings, granny hobby | Tagged , , , | 8 Comments


Zadie Smith – On Beauty

zadie2

Het is altijd heel bijzonder hoe je met een onderwerp bezig kunt zijn en je er vervolgens van alles over lijkt tegen te komen. Daar is vast een mooie theorie voor, die het “wat toevallig!”-element volledig weet te elimineren. Het is misschien helemaal niet zo toevallig dat je bijvoorbeeld alleen maar verliefde stelletjes tegen lijkt te komen, wanneer je eigen relatie net voorbij is (eh, even een disclaimer, dit gaat niet over mezelf- ik had eerst een voorbeeld over zwangere vrouwen, maar dat was ook al wat ongeschikt, haha). Je bent er waarschijnlijk nogal mee bezig en dus valt het je gewoon op. In mijn geval begon het min of meer met de film “Dear White People” (écht een aanrader trouwens!), daarna kwam dit filmpje van Amandla Stenberg en toen kocht ik in de kringloop het boek “On Beauty”, geschreven door Zadie Smith.

Zadie Smith is een Britse schrijfster die al op vrij jonge leeftijd doorbrak met haar eerste roman “White Teeth”. Zo was ze 21 toen ze van een grote uitgeverij een voorschot kreeg om haar roman te schrijven en 24 toen het werd gepubliceerd in 2000. Ehm, hallo! Ik ben 25 en het enige wat ik heb uitgebracht zijn mijn blogstukjes. Ik vind het knap. Haar eerste roman werd ontzettend goed ontvangen en ze won meerdere literaire prijzen. Ik heb het zelf overigens nog niet gelezen, maar dat ga ik zeker doen.

Wel las ik tijdens mijn vakantie haar tweede roman: On Beauty (2005). Ik betaalde er maar één euro voor en wat ben ik blij dat ik het heb meegenomen, want die euro was het meer dan waard! On Beauty gaat over twee families die hele verschillende levens leiden, maar op de één of andere manier met elkaar verweven raken. Ik wil niet teveel weggeven van het verhaal, dus ik ga geen samenvatting geven, maar ik wil wel uitleggen waarom ik het lezen van dit boek de moeite waard vond:

Dit is geen boek met een ernstig wijzend vingertje. Smith laat je op een verrassende, grappige en interessante manier de etnische en culturele verschillen zien die er nog altijd heersen in de Westerse samenleving, óók op manieren en in delen van de maatschappij waar we het misschien niet zo snel meer verwachten. Dingen waar je misschien nog nooit bij hebt stilgestaan, omdat je dat wellicht nog nooit hebt moeten doen. Na het lezen van dit boek ben je je daar in ieder geval een stuk meer bewust van!

De karakters in dit boek zijn heel mooi uitgediept en dit zorgt er mede voor dat eigenlijk iedere lezer zich wel op één of andere manier met de personages kan identificeren. Hoewel ik mij als jonge blanke vrouw op het eerste gezicht niet lijk te kunnen identificeren met bijvoorbeeld Kiki, een Afro-Amerikaanse vrouw en moeder van drie kinderen, weet Smith haar een gelaagdheid te geven waardoor ik het gevoel heb dat uiteindelijk wel te kunnen. Zo kan ik mijzelf niet herkennen in de moeilijkheden die Kiki ondervindt vanwege haar huidskleur, ik heb dat als blanke vrouw immers zelf nooit meegemaakt, maar ik kan mij wel identificeren met de uitdagingen die haar geslacht met zich meebrengen. Kiki is niet haar huidskleur, Kiki is bovenal een mens en een vrouw (dit lijkt natuurlijk heel voor de hand liggend, maar je moet het als schrijfster maar dusdanig op papier krijgen…).

Smith laat je met haar verhaal verwonderen, maar ook vooral heel vaak lachen. Howard, de Britse blanke professor en de man van Kiki, is eigenlijk een wat tragisch-komisch personage. Ook hun zoon Jerome, die ondanks zijn zeer liberale en atheïstische opvoeding toch een fanatiek Christen wordt en zijn ouders soms op een grappige manier tot wanhoop drijft, zorgt voor een leuke dynamiek.

De situaties en verhalen die Smith schetst zijn allesbehalve zwart-wit, eenzijdig of kant en klaar. Ze wil dat je nadenkt over wat er gebeurt. Levi, de zoon van Kiki en Howard, wil zich graag identificeren met zijn “brothers from the hood”. Hij luistert naar rapmuziek en praat en kleedt zich op een bepaalde manier. Wanneer Levi naar beneden komt met een panty op zijn hoofd weet Howard niet wat hij met zijn zoon aan moet. Het is een rijk gezin uit een rijke buurt, hoe komt Levi erbij dat hij ook maar lijkt op die jongens uit de ghetto? Maar Levi wordt wel na gekeken en in de gaten gehouden wanneer hij door een overwegend blanke rijke suburb naar huis loopt. Is het vreemd dat hij zich daar daarom wel mee identificeert…?

Smith is heel goed in het beschrijven van treffende observaties en sommige delen in haar boek lijken interessante mini-essays op zichzelf te zijn. Haar teksten over de liefde, het huwelijk, schoonheid, gelukkig zijn, intelligentie, “vrouw zijn” en ouder worden zijn allemaal spot on. Tegelijkertijd laat ze je verwonderen, want hoewel het heel herkenbaar is, had je het misschien nog nooit zo bekeken. Of bijvoorbeeld het stukje over een personage dat naar een klassiek muziekstuk zit te kijken. Bij elke zin moet je lachen en denk je: JA! Dat ervaar ik ook zo!

Ik kan nog wel even doorgaan, maar eigenlijk wil ik gewoon zeggen dat ik dit boek echt kan aanbevelen. Ik ga het zeker aanraden en uitlenen aan vriendinnen! Inmiddels heeft Zadie trouwens ook weer een paar nieuwe romans op haar naam staan, o.a. NW. Heeft iemand dit al gelezen? Ik ga in ieder geval de kringloop in de gaten houden ;-)
Fijne zondag! Liefs!

Posted in books, daily musings, granny hobby | Tagged , , , | 5 Comments


may

Op dit moment zit ik in de bibliotheek en er zit een man achter me die om de vijftien seconden kucht. Het is maar goed dat je in Nederland een vergunning nodig hebt voor het dragen van een wapen……… (grapje). Maar serieus, dat soort mensen moeten ze verbieden in een bibliotheek. OF NEEM EEN ROL STOPHOEST MEE. Ik kan mijn muziek nog zo hard zetten, maar nog steeds komt dat ROTKUCHJE er elke keer doorheen. Mijn concentratie is daarom ver te zoeken, maar goed, dat schenkt mij de gelegenheid om zonder schuldgevoel dan nu toch eindelijk eens een blogberichtje achter laten.

Heb ik veel te vertellen? Nee, eigenlijk niet, want mijn dagen zijn nogal eentonig. Het afstuderen is nu echt begonnen en hoewel ik maanden lang erg goed was in struisvogelen (= netflixen, net doen alsof de rest van de wereld niet bestaat, vriendelijk lachen als iemand vraagt hoe het gaat met je studie), zit ik nu zo waar iedere dag in de a) bibliotheek of b) in het archief te gniffelen boven de gemeenteraad-notulen uit 1953. En als ik thuiskom dan ga ik vrijwillig nog een paar uur aan de studie. Wie had dat gedacht? Ik niet. Een maand geleden was ik nog aan het opzoeken hoeveel studieschuld ik had als ik nu zou stoppen en hmmm, hoe lastig is het eigenlijk om je spullen te pakken en als non verder te leven in een Italiaans klooster? Ik weet het, ik weet het, ik ben een beetje een dramaqueen (en ik had weer eens naar de soundtrack van La Grande Bellezza zitten luisteren). Van het woord “scriptie” kreeg ik spontaan paniekaanvallen en als ik aan de toekomst dacht dan had ik vaak zoiets van, eugh, laat maar.


Wat plaatjes van de afgelopen weken. Het archief in Alkmaar (wat een hele fijne studiezaal heeft, dus ik mag niet klagen), de bibliotheek en wat archiefmateriaal waar ik mee bezig ben geweest. Het boek dat je ziet bevat de notulen van de gemeenteraadsvergaderingen voor het jaar 1950 en het is zo dik dat ik het niet eens normaal kan vasthouden. Maar het is thankheavens niet handgeschreven (die ben ik ook tegengekomen namelijk) en daar ben ik al super blij mee.

Gelukkig wist ik op een dag de knop om te zetten: het is tijd voor iets nieuws en zolang ik die scriptie niet afmaak, dan kan ik nooit vérder. En bovendien hoeft het niet perfect te zijn, want zoiets is dat toch nooit en who cares anyway. Ja, ík natuurlijk, ik wil vooral mezelf niet teleurstellen (want dat heb ik wel een beetje gedaan). Ik wilde zo graag nominaal afstuderen dit jaar en het is me verdorie niet gelukt. Al mijn studiepunten netjes op tijd gehaald, maar die scriptie bleef maar hangen. Dat voelt gewoon een beetje als falen. Maar dan kan ik twee dingen doen: heel erg teleurgesteld zijn in mezelf en blijven zwelgen in zelfmedelijden (en nog langer doen over mijn studie) OF mezelf een schop onder m’n kont geven en AFSTUDEREN. Juist, die knop omdraaien dus.

Dus hier zit ik nu, in de bieb, met achter mij een beroepskucher (serieus, wat zou er mis met hem zijn?) en naast mij staat een rek met Harlequin Bouquet romannetjes (waar af en toe heel stilletjes meerdere dames van hogere leeftijd in komen snuffelen).

Over boeken gesproken (mooi bruggetje toch?): de afgelopen weken las ik er weer een paar. Op 4 mei las ik Serenade van Leon de Winter. Ik was die dag aan het stoffen (dat ik dat ooit nog zou typen zeg) en dat boek sprong me opeens in het oog. Heel toepasselijk, zag ik al snel. Volgens De Bezige Bij: In Serenade brengt Leon de Winter de brandhaarden in Bosnië in verbinding met de Tweede Wereldoorlog, en stelt hij de vraag hoe je op te stellen tegen het kwaad. Een mooi verhaal. Het was het boekenweekgeschenk van 1995, dus het is vast in veel kringloopwinkels te vinden (daar heb ik mijn exemplaar ook vandaan). Bovendien is het ook een dun boekje, dus ik hoefde me niet al te schuldig te voelen over de tijd die ik aan het lezen was (in plaats van aan het studeren). Oja, en ik las ook het boek Wild uit. Mooi verhaal, maar ik vond het niet fantastisch (kan wellicht ook te maken hebben met het feit dat ik vertaling las).

Ook kocht ik de gedichtenbundel van Amber Tamblyn, Dark Sparkler. Ik wist al een tijdje dat zij gedichten schreef en op instagram zag ik een paar keer haar nieuwe bundel voorbij komen. Ik heb er wat weekjes op moeten wachten, maar het is het wel waard! Een bundel van gedichten over overleden actrices. Of, zoals er op de site van haar uitgeverij (Harper Collins) te lezen staat: The lives of more than twenty-five actresses lost before their time—from Marilyn Monroe to Brittany Murphy—explored in a haunting, provocative new work by an acclaimed poet and actress. Ik weet eigenlijk zo weinig van poëzie, maar je moet ergens beginnen toch? Ik heb helaas nog niet echt tijd gehad om er echt voor te gaan zitten, dus heel veel weet ik er niet over te vertellen.

Dit is mijn uitzicht vanaf de bank. Je ziet het goed, Gossip Girl staat weer op repeat. Het eerste seizoen blijft toch het leukst (de Thanksgiving aflevering is denk ik favoriet!). Ideaal voor tijdens het studeren, want je hoeft toch niet zo goed op te letten.

Ook (weer) gezien: Sherlock (blijft een leuke serie!), Nashville, de film ‘Love, Rosie’ (wel schattig), Still Alice (hele mooie film over Alzheimer, met o.a. Julianne Moore, Kristen Stewart en Alec Baldwin), Whip It (een geinige film met Ellen Page in de hoofdrol, geregisseerd door Drew Barrymore) en stiekem tussendoor wat afleveringen van Joan of Arcadia (met Amber Tamblyn inderdaad). Dat vond ik vroeger echt een leuke serie, dus ik had het weer even opgezocht.

Wat muziek betreft luister ik de laatste tijd veel naar Fiona Apple. Haar muziek trok me nooit zo erg, maar sinds ik het een paar maanden geleden bij Tara hoorde wilde ik het toch eens opzoeken. Haar eerste album Tidal (ja, inderdaad, zo heet die nieuwe muziekdienst van die heeeeele arme zielige -ahem- artiesten toevallig ook) is echt een jaren negentig album. Niet op de “Spice Girls” / “R&B” / plastic rugzak manier, maar een beetje dat grungy gevoel (does this make sense? Misschien moet ik niet over muziek praten, ik weet er zo weinig van af). Hoe dan ook, het is echt een HEEL erg goed album. Mooie teksten, ietwat duister (niet zo gek na wat ze allemaal heeft meegemaakt, als ik het internet mag geloven) en bovenal ook heel puur en “echt”. Ja, ik ben blijkbaar zo’n hipster geworden die het belangrijk vindt dat alles “puur” en “echt” is, eugh, wat een cliché ;) Mijn favoriete nummers van Tidal zijn Sullen Girl (hier een hele mooie live versie uit 1997, opgenomen in – jawel- Amsterdam), Never Is A Promise en Slow Like Honey. Mijn buren houden erg van Nederlandstalige meezingers en Fiona helpt me dat een beetje doorstaan ;-) Lange leve koptelefoons.

Hier één van haar nummers: Fiona Apple – Sullen Girl

Goed, ik ga maar weer eens aan de slag… Fijn weekend allemaal!
Liefs xx

PS. Ik ben nieuwsgierig naar jullie! Deel ajb in de comments iets leuks wat je vandaag hebt meegemaakt en/of iets waar je naar uit kijkt! :) Mijn “was leuk vandaag”: J. die gisteren terugkwam uit Spanje en dat ik vanochtend dus weer naast hem wakker werd + dat we weer samen de “Rudolph bingo” konden doen op 24Kitchen (doen nog meer mensen dit?? Rijke vanille bv… haha). Waar ik naar uitkijk: het Fleetwood Mac concert van 1 juni!

Posted in blah blah, daily musings, dramaqueen, granny hobby, nederlands, tunes | 17 Comments


stom & leuk



stom:
– dat ik wéér mijn telefoon in de wc-pot heb laten vallen (hoe dan?!) (ligt nu bij de reparateur)
– buren die elkaar heel hard uitschelden, bijna iedere dag
– dat Joni in het ziekenhuis ligt *prayer circle*
– heel hard moeten trappen op de fiets, omdat het zo hard waait (maar dat is stiekem ook wel leuk, zie mijn tweede lijstje)
– mijn thesis (het wil niet)
– de laatste scène van seizoen drie van Downton Abbey (MAAR ECHT, dat vind ik stiekem nog erger dan mijn telefoon in de wc, snif)
deze foto

leuk:
– ik wilde zeggen “mijn nieuwe telefoonhoesje”, maar, tjah :’) (komt echt van pas nu, ahem)
– dat ik vanavond met anne naar de film ga (Insurgent)
– dat ik nog steeds blij word als ik terugdenk aan Before Sunset (food for thought & mooie shots & fijne acteurs)
– de filmavondjes bij tara
– iedere avond voor het slapen gaan mijn kussens op J. zijn helft gooien en dat hij dan doet alsof hij boos is, maar stiekem moet lachen
– iedere ochtend net iets voor de wekker wakker worden en dan de sproetjes op zijn schouders tellen
– hoe autocorrect van sproetjes net sprietjes maakte, ieuw, haha
– lunchen met m’n mams
– de filmpjes van Adult Wednesday Addams, zoals deze over Catcallers.
– hoe de harde wind zorgt voor mooie schuimkoppen op de zee
– heel laat een blog van een leuk iemand ontdekken en dan heel veel stukjes te lezen hebben
– jullie reacties op mijn vorige stukje ♥
– oude liedjes van britney opzoeken op youtube, pure nostalgie!
– whatsappen met kim alsof we zestien zijn (al moet dat nu dus via facebook, haha)
– dat het shepherd’s pie recept steeds lekkerder wordt (een rood pepertje, een extra scheut rode wijn en het meekoken van de linzen in de wijn = beste idee ooit)
dit nummer (Silver Springs demo) (heel hard) (vooral het laatste stukje)
– & dit nummer van James Bay

liefs! x

Posted in daily musings, granny hobby, lists | 13 Comments


saturday inspiration (+ twee dingen)


Met o.a.: Stevie Nicks ♀ Amy Poehler ♀ Hillary Clinton ♀ Malala Yousafzai ♀ Een kunstwerkje van Carol Rossetti ♀ Tavi Gavinson ♀ en een Anne Frank quote

Hoi! Even een korte post, hier op de zaterdag, zo tussen het schilderen door. Met een collage van mensen/dingen die mij “inspireren” ↑ en twee dingen:

1. Ik krijg heel veel spam binnen de laatste tijd, dus als je een comment hebt achtergelaten en hij is niet online verschenen, dan is hij per ongeluk in mijn spam terecht gekomen. Sorry! Elke dag heb ik er ongeveer honderd en ik kijk het vaak wel even door, maar op een gegeven moment is het niet meer te doen, dus dan klik ik gewoon op DELETE. Volgens mij valt het wel mee met de “echte” comments die er eventueel tussen zitten, maar toch, even voor de zekerheid. Bedankt trouwens aan iedereen die af en toe eens een reactie achter laat, altijd leuk! :-)

2. Ik ben op zoek naar nieuwe inspiratie! Dus aan jullie twee vragen: hebben jullie misschien nog inspiratietips? Je favo film, boek, serie, blog, fotograaf, muziek…? ♥ En, het gaat eigenlijk een beetje tegen mijn principes in (verzin zelf iets, you lazy bugger), maar de tweede vraag: wat zouden jullie graag willen lezen op mijn blog? Als het je helemaal niets kan schelen hoef je niets achter te laten hoor, haha. Maar mocht je iets missen… let me know!

(Als jullie zelf nog vragen hebben over bepaalde dingen, dan vind ik het ook leuk om een soort van Q&A post te doen, maar ik vind het een beetje sneu als ik dat dan vraag en er 0 vragen komen, hahaha (ook al krijg ik via de mail wel eens vragen over website’s maken en dat soort dingetjes). Mocht je er toch ééntje hebben, laat het dan hier achter en dan zal ik uiteraard antwoord geven! Hoeft dus trouwens geen vraag over mij persoonlijk te zijn, mag ook over webhosts ofzo… mocht je zelf blogplannen hebben :-))

Fijne zaterdag! x

Posted in blah blah, daily musings, granny hobby | 14 Comments