Category Archives: cinema

De Meg Ryan Trifecta

Vandaag bereikte ik een zeer belangrijke mijlpaal in het leven van een vijfentwintigjarige moderne vrouw: ik voltooide de Meg Ryan Trifecta. De wat? De Meg Ryan Trifecta: de collectie van drie films die Nora Ephron eind jaren tachtig/ begin jaren negentig schreef met, uiteraard, Meg Ryan in de hoofdrol. Daar is blijkbaar een naam voor! Wist ik veel.

You’ve got Mail (1998) en Sleepless in Seattle (1993) kende ik al, maar het heeft tot vanmiddag geduurd voordat ik ook eindelijk When Harry Met Sally (1989) aan het lijstje kon toevoegen. Na het zien van de film besloot ik eens op onderzoek uit te gaan en ik deed dat natuurlijk op de manier zoals de moderne vrouw dat tegenwoordig doet: via het internet. Niet alleen ontdekte ik dat het dus blijkbaar de Meg Ryan Trifecta heet, maar ook dat nog heel veel anderen samen met mij dezelfde warme nostalgische gevoelens koesterden voor deze romantische films.

Zo’n specifieke naam lijkt op het eerste gezicht natuurlijk wat overdreven (ik ga overigens even onopvallend voorbij aan het schokkende feit dat het vijfentwintig jaar geduurd heeft voordat ik When Harry Met Sally had gezien), maar wie alle drie deze films heeft gezien, weet dat het niet voor niets zo’n begrip is geworden. Deze drie films lijken namelijk een soort magische uitwerking te hebben, waarbij je tijdens het kijken bijna onvermijdelijk door een soort van gevoel van nostalgisch verlangen gevangen wordt.



Waar het nou precies aan ligt, dat is nog lastig samen te vatten. De verhaallijnen zijn immers niet echt baanbrekend. Alle drie de films gaan over een jonge hardwerkende vrouw (met een paar gekke trekjes), die, al weet ze dat zelf nog niet, op zoek is naar de liefde in een Amerikaanse stad (voornamelijk New York). De kapsels van Meg en haar beroepen wisselen per film. Zo is ze bijvoorbeeld een journaliste, met een pittige blonde bob, of eigenaresse van een schattig boekenwinkeltje en de voorloper van het “momager” kapsel (it’s a thing, kijk maar). Haar uiterlijk mag dan wat veranderen, maar verder blijft ze toch vooral hetzelfde quirky personage.

Hetzelfde geldt voor haar mannelijke tegenspeler: een ietwat cynische nuchtere man, die vooral heel heel meningen lijkt te hebben. In When Harry Met Sally is dit Billy Cristal en in de twee andere films speelt Tom Hanks de love interest. Ik ben er nog niet helemaal over uit wie nou leuker is. Billy vond ik eerst een beetje vreemd en onaantrekkelijk, maar gek genoeg was ik toch wel blij toen ze dan eindelijk een keertje gingen zoenen. Ja, dikke spoiler, maar hallo, het is Nora Ephron, queen van de romantische komedie, dus die kon je zien aankomen. De films zijn namelijk ontzéttend voorspelbaar.

Toch mis ik nu Microsoft DOS. Nooit echt mee gewerkt, maar desalniettemin mis ik het. En zo’n groot grijs dik beeldscherm en een toetsenbord dat bij gebruik klinkt alsof je heel. erg. boos. een brief naar de klantenservice van een chipsmerk aan het schrijven bent, omdat maar de helft van de chipszak vol zat. En waar is die goeie ouwe tijd, waarin je uren met elkaar aan de telefoon hing (i.p.v. de whatsapp) en je nog oprecht blij werd als je een e-mailtje kreeg? Het is toch eigenlijk knap, dat in You’ve Got Mail de elektronische post tot iets magisch verheven wordt. Ik hoef helemaal geen handgeschreven brief, laat lekker zitten, ik wil gewoon weer zo’n lange gezellige mail ontvangen! Ook wil ik door New York lopen, in de herfstzon. Casettebandjes luisteren en de kerstboom optuigen. Zucht, wat zo’n warme filter over filmbeelden wel niet met je kan doen.

Nouja, goed, wat ik eigenlijk probeer te zeggen: dit zijn fijne films. Als de Hollandse zomer weer eens tegenvalt, zet dan bijvoorbeeld When Harry Met Sally eens op en waan je even, heel nostalgisch, in een internetloos New York. Kun je de Meg Ryan Trifecta ook weer van je lijstje afstrepen ;-)

Liefs!

Posted in 90's child, blah blah, cinema, daily musings | 7 Comments


Fem / Vijf / 5

Hi y’all! Kijkt er nog iemand Nashville? Irritante cliffhanger zeg. DIT KUNNEN ZE ONS TOCH NIET AANDOEN. Als je het nog niet kijkt, gewoon doen, want het is leuk (staat trouwens helemaal op netflix.)

Hier weer vijf foto’s/puntjes/muziekjes/filmpjes die ik even kwijt wil.

1. Film Afgelopen zaterdag zag ik de Zweedse film “A pigeon sat on a branch reflecting on existence”. Het was de derde film in het drieluik van de regisseur Roy Andersson en het was weer even bizar als zijn voorgaande films. Andersson maakt tragikomedies en zijn films zijn naast maatschappij-kritisch bij vlagen ook erg surrealistisch. De scènes worden vanuit een vast punt geschoten en ieder shot is het inlijsten waard. Deze film gaat over twee verkopers van fopartikelen die naar eigen zeggen “mensen willen entertainen”, maar allebei nogal tragische figuren zijn. Het leuke van deze film (en Andersson zijn andere films) is dat je op een hele (tragi)komische manier geconfronteerd wordt met hoe het leven en de maatschappij in elkaar zit. De wat bizarre scènes, waarbij koning Karel op zijn paard een café in komt rijden of een Afrikaanse stam in een grote koperen ton wordt geduwd, zijn precies dat: bizar. Maar tegelijkertijd dwingen ze je tot nadenken. Wat wil Andersson hier nou mee zeggen? Voor een echte verhaallijn moet je deze film niet gaan kijken, maar als je wat apartere films wel kunt waarderen, dan kan ik deze zeker aanraden! Overigens leerde ik zijn films trouwens kennen toen ik in Zweden studeerde (goh). Tijdens het college Zweedse cultuur keken we toen naar de film Songs From The Second Floor (de eerste films uit zijn drieluik). Ook al zo’n bizarre film! Dit is één van de bekendste scènes.

Ook gezien: met Tara keek ik Welcome to Me, een film met Kristen Wigg. Veel plaatsvervangende schaamte, haha, maar al met al een grappige film :)

2. Doen Een van mijn favoriete zomeractiviteiten? Zonsondergangen kijken op de dijk of op het strand. Ik moet alleen wel eens mijn betere camera mee gaan nemen, want de iPhone bakt er helemaal niets van. Hier waren we, zoals je ziet, helaas net iets te laat. Er was alleen nog een hele dunne lijn knalroze te zien. Al met al was het in het echt ietsje indrukwekkender.

3. Voedsel Met dat hele powerfood gebeuren heb ik niet zoveel en de smoothiehype wilde ik eigenlijk ook links laten liggen, maar toen ik op onderzoek uit ging leek het me toch wel goed om er eens aan te beginnen. Sinds 1 januari eet ik geen vlees meer en ik mis het eigenlijk nooit (behalve soms een hamburger…… ik geef het toe), maar ik had nog wel steeds last van mijn buik. Nee, dit wordt geen vies verhaal, no worries ;) Ik had gewoon constant een opgezette buik en dat is echt vervelend. Na wat gegoogle bleek dat ik niet de enige was die hier last van kreeg bij deze manier van eten en veel sites raadden het aan om ‘s ochtends bijvoorbeeld een smoothie te gaan drinken. Krijg je ook gelijk je fruit binnen! Vorige week haalde ik dus een blender en sindsdien maak ik elke ochtend een sapje. Het is geen vervanging voor mijn ontbijt (kan ik echt niet op leven), maar wel erg lekker! Veel gedoe is het ook niet. Ik heb wat fruit in de vriezer liggen (je kunt bijvoorbeeld banaan in stukjes invriezen of een zak gemengd fruit halen bij de Lidl), een zak verse spinazie, gember (kan ook in de vriezer! gewoon raspen als je een stukje nodig hebt), honing en eventueel limoensap. Vervolgens kun je gewoon water gebruiken, maar ook amandelmelk, kokoswater of bijvoorbeeld yoghurt. Op de bovenkant strooi ik dan wat chia zaad, want dat schijnt dus gezond te zijn. Ik merk nog niet gigantisch veel verschil, maar ik probeer het toch maar!

Vanochtend maakte ik mijn favoriet tot nu toe: appel, komkommer, spinazie, gember, honing, citroensap, water en twee ijsblokjes (dat is overigens niet de smoothie van hierboven, die bestond uit blauwe bessen, amandelmelk, spinazie en honing). Om al die gezonde praat wat uit te balanceren: als toetje is het erg lekker om wat bevroren banaan + cacao poeder + honing + amandelmelk in de blender te gooien ;-)

(om de blender makkelijk schoon te krijgen gooi ik er wat afwasmiddel + warm water in en vervolgens zet ik ‘m aan. Erg handig! Astu, gratis een ultieme lazy housewife tip from me for you.)

Verder ben ik weer wat creatiever aan het worden met koken, maar ik weet niet of jullie het leuk vinden als ik daar weer eens een post over schrijf? Met ontdekte recepten bijvoorbeeld. Ik vind het vaak wat stom om een hele post te schrijven over één recept, want vaak is het niet MIJN recept. Dan is het netter om gewoon een linkje te geven naar het oorspronkelijke maker/maakster.

Op de foto hierboven maak ik een aardappelsalade van de restjes uit de koelkast (erg goed gelukt al zeg ik het zelf). (en ja, ik luisterde inderdaad naar Taylor Swift). Deze “hotdogs” van The Happy Pear heb ik eergisteren gemaakt. ZO LEKKER! (heb wel het recept wat aangepast, ik had bijvoorbeeld gewone salade in plaats van avocado en ik gebruikte ook geen cheddar, maar parmezaanse kaas). Vooral lekker veel mosterd op je brood smeren, hmmm. Of een dressing van balasmico-azijn+olijfolie+citroensap+mosterd+suiker. OK IK STOP AL. Krijg er zelf al weer honger van.

4. Selfie Op tumblr kwam ik van de week een post tegen waar ik wel om moest grinniken. Het ging over de selfie en over hoe narcistisch dat zou zijn volgens sommigen. Maar hallo, vroeger waren mensen pas narcistisch! Toen lieten mensen zelfs hele schilderijen van zichzelf schilderen of standbeelden maken. Haha, het is natuurlijk een wat scheve vergelijking, maar ik vond het even goed wel grappig! Toen ik zestien was maakte ik veel meer selfies dan vandaag de dag. Ik vind het gewoon niet zo boeiend meer en ik vind het vaak ook nogal ongemakkelijk. Het voelt zo self-involved. Waarom eigenlijk? Ik durf best te zeggen dat ik verre van narcistisch ben namelijk, dus dat is niet de reden dat ik ze wel eens maak. Ik vind het trouwens ook altijd leuk om selfies van anderen te zien (tenzij het er elke dag tien zijn en zo overbelicht of bewerkt zijn dat ik diegene niet eens herken). In ieder geval: dit ben ik dus, 25 jaar, bijna afgestudeerd, voor het douchegordijn in de badkamer, want daar had ik mooi licht. En een beetje van de Aden filter + een wat hoger contrast. Het origineel was namelijk wel erg zoutloos. Oja, en ik weet nog dat iemand ooit een opmerking maakte over dat ik nooit mijn tanden liet zien en of ik daar soms onzeker over was, maar nee, dat valt wel mee hoor! Ze zijn niet zwart en staan niet al te scheef. Ik vind het alleen nogal geforceerd om dan heel erg breeduit te gaan lachen voor een selfie? Ziet er altijd uit alsof ik kiespijn heb.

5. Muziek Dit liedje vond ik via Flora, één van mijn favoriete Zweedse bloggers. Het is een cover van een Engelstalig liedje (If I were a carpenter) en het heet Om jag Vore Snickare. Ik kan het niet op youtube vinden, dus vandaar de Soundcloud link. Ik hoop dat het werkt! Vind het zo’n fijn dromerig nummer :)

Fijn weekend allemaal! Liefs xx

Posted in cinema, vijf | 4 Comments


Wes Anderson (vier filmtips)

Er zijn een paar regisseurs die ik in de gaten houd. Wacht, laat ik dat even anders formuleren, want zo klinkt het net alsof ik in de bosjes voor hun huis lig… ahem. Correctie: ik heb een paar favoriete regisseurs en ik word altijd weer blij als ze een film uitbrengen (klinkt beter toch?). Sinds het zien van The Royal Tenenbaums ben ik een beetje boel fan van Wes Anderson. Ik kwam er gisteren weer iets van tegen op internet en ik wilde graag even mijn Wes Anderson liefde met jullie delen.

Waarom kijken?
Zijn films zijn vaak een tikkeltje bizar (gekke personages, fantasierijke verhalen, beetje duistere humor) en elk shot is een plaatje om naar te kijken. Echt iéder frame zou je zo aan de muur kunnen hangen. Ik vind het prachtig. (Hoe kan het dat ik hier nog nooit over geschreven heb eigenlijk?!) Zijn stijl is heel kenmerkend en in zijn films zijn vaak dezelfde acteurs terug te vinden. Billy Murray bijvoorbeeld, of Tilda Swinton en de broers Luke en Owen Wilson (erg fijn, want ik ben Bill Murray fan!). Kortom, ik denk dat als je één van zijn films leuk vindt, je de rest ook wel kunt waarderen. Als je nog nooit een film van hem hebt gezien, dan kan ik dat heel erg aanraden!

Waar te beginnen?
Dit zijn mijn vier favoriete Wes Anderson films:

» The Grand Budapest Hotel (2014)
De laatste film die hij uitbracht. Weer héél erg leuk en een absolute aanrader. (trailer)
» The Royal Tenenbaums (2001)
Met o.a. Gwyneth Paltrow als de heerlijk cynische Margot. (trailer)
» The Life Aquatic with Steve Zissou (2004)
Bill Murray en dat DANSJE. Ooit wil ik nog eens als Steve Zissou naar een halloweenfeestje. (trailer)
» Moonrise Kingdom (2012)
Gewoon heel erg schattig. (trailer)

Wes Anderson heeft nog meer films geregisseerd, o.a. The Darjeeling Unlimited, The Fantastic mr. Fox en Rushmore. Deze staan echter op mijn “to watch” lijstje, dus ik kan ze ook nog niet aanraden! Al vermoed ik dat ze ook zeker het kijken waard zijn.

OMG, vraagaanheteindealabeautyblog-alert: Ik ben wel erg benieuwd naar jullie favoriete regisseurs. Letten jullie daar überhaupt op bij het kijken van een film? Ik krijg graag tips!

Posted in cinema | 9 Comments


Ik kijk teveel films & dit is het resultaat (filmtips dus)

Oh oh, wat een week. Deze post stond al ruim zes dagen ingepland, maar het is er niet meer van gekomen om er mee aan de slag te gaan. Er moesten weer wat schilderijtjes op de post, de winkel waar ik normaal altijd mijn aquarelpapier koop vulde de voorraad maar niet aan en op internet was niets te vinden (ieeekkkk, niet handig! uiteindelijk gelukkig nog goed gekomen, met dank aan mijn schoonmoeder), ik moest heel wat uurtjes werken op de sportschool én oja, ik raakte ook nog eens mijn telefoon kwijt. Wat een week! Maar ok, het is eindelijk zondag! FIJN! Tijd voor thee, muziekje op en lekker typen :) Hier weer een paar filmtips!

The Clouds of Sils Maria

De trailer van deze film is ontzettend misleidend, want de film lijkt in het niets op wat je in de trailer te zien krijgt. Achteraf zou je misschien kunnen zeggen dat het een beetje de bedoeling was (realiteit en fictie door elkaar laten lopen), maar als je een dramatische film verwacht met intriges, dan loop je in de pauze zeer waarschijnlijk de bioscoop uit (net zoals de best wel irritante gapende en in hun stoel schuivende mensen naast mij, in dit geval opgeruimd staat netjes). Ik vond het een hele goede film, maar de reacties zijn wisselend. En terecht ook, denk ik. Hij duurt vrij lang en kabbelt wat voort. Je moet het zoeken in de symboliek en in de tragiek van de hoofdpersonages. Goh, ik prijs de film niet echt aan hè? Waarom zou je hem dan moeten gaan kijken? Nou, vooral vanwege de hoofdrolspeelster Juliette Binoche. Wauw, wat vind ik haar goed en wat speelt ze hier weer overtuigend! Ik vind het een hele mooie rol. Ook goed zijn de andere twee hoofdrolspeelsters, Kristen Stewart en Chloé Grace Moretz. Ja, ik vind de film wel een aanrader, MAAR het is niet voor iedereen. Er is maar één manier om achter te komen dus… gewoon gaan kijken. Hier de link naar de trailer.

(more…)

Posted in blah blah, cinema, nederlands | 11 Comments


5 filmtips

De afgelopen tijd heb ik heel wat films gezien en het leek me leuk om deze met jullie te delen. Ze zijn allemaal heel verschillend, dus er zit denk ik voor iedereen wel iets tussen. Voel je vrij om ook kijktips achter te laten, graag zelfs! :)

1. A Thousand Times Goodnight

Het verhaal: Fotografe Rebecca (Juliette Binoche) is één van de succesvolste oorlogsfotografen ter wereld. Ze bezoekt conflictgebieden en stort zich in hachelijke situaties, alles voor dé perfecte foto. Thuis in Ierland heeft ze echter ook een gezin dat op haar wacht en na haar zoveelste gevaarlijke reis, geeft haar man te kennen dat hij er niet meer tegen kan. De angst om haar keer op keer weer te kunnen verliezen is te groot en heeft te veel impact op hun twee dochters. Hij zegt het niet met zoveel woorden, maar eigenlijk komt het er op neer dat ze moet kiezen: blijft ze bij haar gezin of stort ze zich toch op haar passie? Waarom zien? De manier van spanning opbouwen is ontzettend knap gedaan. De beginscène zet de toon. Ook is het lang niet zo simpel als “gewoon kiezen” voor Rebecca, maar worden echt alle facetten belicht. Dat vind ik erg knap. De mooie beelden van Ierland/Dublin zorgen er voor dat je wilt verhuizen. De acteurs zijn heel sterk en eh, die man van haar (Nikolaj Coster-Waldau) is ook niet verkeerd om naar te kijken… haha. Nee, maar even serieus: het is echt een goede film! Klik hier voor een link naar de trailer.

2. Happy Christmas

Het verhaal: Jenny (Anna Kendrick) verhuisd na een break-up naar Chicago en gaat bij haar broer Jeff en zijn vrouw Kelly wonen. Kelly is schrijfster maar heeft na de geboorte van hun zoon eigenlijk niet veel meer gedaan. Jenny (en een vriendin, Lena Dunham!) schudden de boel een beetje wakker. Waarom zien? Goeie vraag, want heel bijzonder is de film niet. Ik vond ‘m vooral vermakelijk voor op de achtergrond en het helpt dat ik Anna Kendrick gewoon een hele leuke actrice vind (ik vond haar in Up in the Air erg goed). Moet je ‘m gezien hebben? Nee, dat niet, maar vermakelijk is het wel. Klik hier voor een link naar de trailer.

(more…)

Posted in cinema | 16 Comments