Category Archives: cinema

Film: Me and Earl and The Dying Girl

meandearlandthedyinggirl

Aangezien ik door al mijn Downton Abbey afleveringen heen ben en ik tijdens het ontbijt graag naar bewegend beeld staar, had ik vanochtend het idee om eindelijk eens Me and Earl and The Dying Girl te gaan kijken. Daar had ik helemaal geen spijt van, want het bleek echt een hele leuke film te zijn!

Me and Earl and The Dying Girl klinkt als een hele tragische film, maar dat valt eigenlijk bést mee. De film gaat over Greg (Me), zijn vriend Earl (Earl dus) en Rachel (The Dying Girl). Greg is een wat ongemakkelijke tiener die zich op school bij geen enkel clubje thuis voelt. Hij heeft eigenlijk maar één echte vriend, Earl, maar zelfs hem noemt hij niet graag een vriend. Liever noemt hij hem collega, want dat is wat wat hij nu eenmaal is: ze maken namelijk samen films. Greg gaat dus redelijk anoniem en “vriendloos” door het leven en dat vindt hij heerlijk rustig. Hier komt echter verandering in wanneer een klasgenootje ernstig ziek wordt en Greg’s moeder hem dwingt om contact met haar te zoeken. Greg zit daar écht niet op te wachten, maar vooruit… Hij belt Rachel toch maar op en gaat uiteindelijk bij haar langs. Greg zijn humor is precies wat Rachel nodig lijkt te hebben. Eindelijk iemand die niet doet alsof ze ieder moment dood kan gaan! Uiteindelijk ontstaat er een mooie vriendschap, waar ze allebei veel plezier aan beleven (ook al zou Greg dat niet snel toegeven).

Waarom kijken?
De film heeft een even heftig thema als The Fault in Our Stars, maar is een STUK minder cliché (en veel grappiger).
De leuke graphics. Je kunt zien dat er ontzettend veel werk en creativiteit in gestoken is. Ik vond het erg leuk om te zien!
De kleine stukjes van de films die Greg en Earl maken zijn op zichzelf al erg grappig. Sockwork Orange bijvoorbeeld (uiteraard een soort remake van Clockwork Orange).
Het is oorspronkelijk een boek, dus mocht je na de film méér willen, dan kan dat dus.
Me and Earl and The Dying Girl is een triest verhaal, MAAR uiteindelijk eindigt de film toch met een glimlach (en zelfs een fijn gevoel). Er wordt geen moraal of levensles opgedrongen, wat eigenlijk best verfrissend is.

De trailer

Met o.a.: Thomas Mann, Olivia Cook, RJ Cyler, Connie Britton (Nashville), Nick Offerman (Parks and Recreation) en Molly Shannon.

Posted in cinema | Tagged , , | 1 Comment


3 filmtips: What If, The Diary of A Teenage Girl, Fish Tank

filmtips

Het enige voordeel van net afgestudeerd zijn en (hopelijk maar even) zonder werk zitten, is dat je als nep-pensionaris heel veel tijd hebt om boeken te lezen, films te kijken en in bad te zitten. Je krijgt geen bijhorende 65+ korting in de bus (en van die studentenkorting ben je ook al af, helaas), maar je kunt wel eindelijk die “moet ik zien”-lijst in je telefoon leegmaken. Tel daar nog eens het grauwe weer bij op van de afgelopen dagen en zodoende zag ik de afgelopen weken aardig wat films. Hier zijn er in ieder geval drie die ik je wil aanraden! :-)

What If

whatifmovie

Deze film kreeg ik als tip van Tara en wat ze zei was helemaal waar: What If is een fijne feelgood film. Heel bijzonder is het niet en je hoeft ook geen spannend einde te wachten, maar dat is ook niet waar je deze film voor kijkt. Dit is een romantische komedie en what you see is what you get. De film gaat over Wallace (gespeeld door Daniel Radcliffe), die op een dag een meisje ontmoet en er tot zijn spijt achter komt dat ze al bezet is. Chantry (gespeeld door Zoe Kazan) is duidelijk van Wallace gecharmeerd, maar vertelt hem dat ze al een relatie heeft en dat dit juist een mooie gelegenheid kan zijn om een vriendschap op te bouwen. Vrienden zijn kan toch ook gewoon voordelen hebben? Juist… je weet natuurlijk al waar dit naartoe gaat. Wallace wordt hartstikke verliefd! Maar wat doet zij? Ik ga niets verklappen ;-)

Zien omdat: Zoe Kazan en Daniel Radcliffe een hele goede en geloofwaardige chemie hebben (+ Adam Driver heeft een bijrol).
Zien als: je zin hebt in een romantische komedie en je niet voor de honderdste keer My Best Friends Wedding wilt kijken.
Klik hier voor de trailer

The Diary of A Teenage Girl

diaryofateenagegirl

The Diary of A Teenage Girl won al verschillende awards op Europese filmfestivals en ik had daarom, zeker na het zien van de trailer, hoge verwachtingen van de film. Afgezien van de laatste scène, die me vooral deed denken aan een tamponreclame, heeft deze film de verwachtingen zeker waar gemaakt! The Teenage of A Diary Girl is een verfrissend, grappig en soms ook aandoenlijk verhaal over de vijftienjarige Minnie, die haar eigen seksuele revolutie doormaakt en een affaire begint met de vriend van haar moeder. Dit alles speelt zich af in het San Francisco van de jaren zeventig, waarin niets te gek lijkt en er aan de mogelijkheden geen einde lijkt te komen. Maar een affaire met de vriend van je moeder, dat lijkt zelfs voor de jaren zeventig wel iets té gek.

Zien omdat: The Diary of A Teenage Girl een verfrissende kijk geeft op de seksualiteit van de vrouw, Alexander Skarsgård, de overtuigende rol van actrice Bel Powly (die Minnie speelt), Kirsten Wiig, de heerlijke jaren zeventig soundtrack, Alexander Skarsgård, de jaren zeventig garderobe, leuke animaties, Alexander Skarsgård.
Klik hier voor de trailer

Fish Tank

fishtank

In tegenstelling tot de vorige twee films die ik noemde, is deze film allesbehalve feel good en valt er ook nog eens weinig te lachen. In Fish Tank volgen we het leven van de Britse tiener Mia, die samenwoont met haar moeder en jongere zusje. Van haar moeder, die wel van een feestje houdt, krijgt ze weinig aandacht en aan het begin van de film zien we hoe ze van school wordt getrapt. Het is op een gegeven moment vrij lastig om te zien wat Mia nog wel voor leukst meemaakt. Totdat haar moeder een charismatische nieuwe vriend krijgt die voor wat leven in de brouwerij zorgt…

Zien omdat: Een hele mooie rol van Katy Jarvis (Mia), Michael Fassbender, de fijne soundtrack (Nash!). En omdat je op het eind tóch nog wel een glimlach op je gezicht krijgt.
Klik hier voor de trailer

——————————–

Hoe was jullie dag? Het lijkt erop alsof ik van de week toch nog geveld ben door een virus wat al een tijdje rondwaart. Inmiddels voel ik me al wel iets beter (ik heb alleen nog last van mijn keel), maar ik heb vandaag dus lekker rustig aan gedaan. Downton Abbey staat op (Mr. Matthewwwwww), ik pak af en toe een verhuisdoos in en heb uit verveling een appelcake gebakken, haha. Hopelijk morgen maar weer eens een normale dag, want aan de bank gekluisterd zijn is saai!
Fijne avond xx

Posted in cinema, daily musings | Tagged , , , , | 14 Comments


Film: Irrational Man

irrationalman

Het verhaal: Irrational Man, de nieuwe tragikomedie van Woody Allen, gaat over de filosofie professor Abe Lucas (gespeeld door Joaquin Phoenix) en zijn zoektocht naar de zin van het bestaan. Ooit was hij de rokkenjager van de campus, maar wanneer hij op de universiteit van Jill (Emma Stone) terecht komt, verkeert hij in een existentiële crisis. Hij heeft een vette pens gekregen (vooral in het begin van de film leidde dit nogal af, want hij leek echt zwanger!), drinkt de hele dag door en is lekker cynisch geworden. Desalniettemin vindt men de komst van Abe een hele gebeurtenis. Jill, een jonge naïeve studente, valt als een blok voor de charismatische Abe. Zijn diepe gedachten en denkwijzen zijn immers ontzettend bijzonder (niet dus, maar zij vindt van wel). Abe houdt in het begin de boot af, maar het onvermijdelijke gebeurt natuurlijk toch… Dat komt als geen verrassing. Pas halverwege de film komt eindelijk de vaart er een beetje in: Abe ontdekt namelijk een manier waarop hij zijn leven wél zin kan geven (ook al vindt de rest van de wereld zijn oplossing waarschijnlijk nogal irrationeel).

Zien? Op instagram schreef ik het al: Irrational Man is weer een echte Woody Allen film. Een tikkeltje pretentieus, veel pianomuziekjes, cynische humor en aardig wat clichés. Betekent dit dat ik vind dat je deze film niet moet zien? Nee, dat niet. De film heeft weinig goede recensies gekregen en toegegeven, het behoort zeker niet tot Woody Allen’s beste werk, maar toch vond ik het wel een aardige film. De personages zijn bijna karakters geworden, omdat ze zo ontzettend cliché zijn. Hierdoor begin je je af te vragen of Allen het niet allemaal gewoon een beetje belachelijk zit te maken. Of nee, dat vraag je je niet af, je weet het eigenlijk wel zeker. En als daar gedurende de film nog over getwijfeld wordt, dan maakt het haast “slapstick”-achtige einde in ieder geval korte metten met deze twijfels. Als je de film op deze manier bekijkt, als een echte tragikomedie, waarbij ook de karakters tragisch eendimensionaal zijn, dan zijn het 95 vermakelijke minuten.

Ook een reden om te gaan kijken: Emma Stone. Want zij is gewoon áltijd leuk (ook al speelt ze een wat domme muts).

De trailer:

Liefs! x

Posted in cinema, granny hobby | Tagged , , , | 2 Comments


film: Girlhood

girlhood2

Hoi! Daar ben ik weer eens! Met een hele goede filmtip, al zeg ik het zelf. Deze film zag ik een paar weken geleden met Tara en ik denk er sindsdien nog erg vaak aan. Ik had zin om wat te tekenen in photoshop en besloot er gelijk een korte blogpost van te maken. (Ik hoop dat ik zo een beetje over mijn updatevrees heen kom! ;-))

Het verhaal: Girlhood, oftewel Bande des Filles, gaat over over het franse tienermeisje Marieme. Ze woont in een buitenwijk van Parijs en heeft het niet makkelijk thuis. Op een dag sluit ze zich aan bij een groep meiden, die al snel haar beste vriendinnen worden. We zien hoe Marieme langzaam maar zeker uit haar schulp kruipt en tegelijkertijd op zoek is naar haar plek in haar wereld: de wereld van de banlieue. Ze heeft zich te houden aan veel ongeschreven regels, die vooral samenhangen met het feit dat ze een vrouw is. De eer van de familie hoog houden bijvoorbeeld, of die van de meidengroep. En een manier van bestaan vinden, zonder haar lichaam te hoeven verkopen of meteen te hoeven trouwen. Tijdens het kijken heb je vooral de neiging om haar in je armen te nemen en te troosten. Gelukkig zijn daar haar vriendinnen, haar bande des filles, om deze taak op zich te nemen.

Waarom zien: Deze film wordt gepresenteerd als een “coming of age” verhaal en dat klopt, maar deze beschrijving alleen doet de film eigenlijk écht tekort. Het gaat over nog zoveel meer. Opgroeien, ja, maar ook vrouwenrechten, mannenrechten, mensenrechten, armoede, educatie, racisme, populaire cultuur… Girlhood is zo’n film waar je stil van bent wanneer de aftiteling verschijnt. Het verhaal, de acteurs (↑ Karidja Touré, wauw!), de muziek, het beeld: álles klopt. Zien dus!

De trailer:

Hoop dat alles goed met jullie gaat! :)
Liefs! x

Posted in cinema, daily musings, granny hobby | Tagged , , , | 8 Comments


De Meg Ryan Trifecta

Vandaag bereikte ik een zeer belangrijke mijlpaal in het leven van een vijfentwintigjarige moderne vrouw: ik voltooide de Meg Ryan Trifecta. De wat? De Meg Ryan Trifecta: de collectie van drie films die Nora Ephron eind jaren tachtig/ begin jaren negentig schreef met, uiteraard, Meg Ryan in de hoofdrol. Daar is blijkbaar een naam voor! Wist ik veel.

You’ve got Mail (1998) en Sleepless in Seattle (1993) kende ik al, maar het heeft tot vanmiddag geduurd voordat ik ook eindelijk When Harry Met Sally (1989) aan het lijstje kon toevoegen. Na het zien van de film besloot ik eens op onderzoek uit te gaan en ik deed dat natuurlijk op de manier zoals de moderne vrouw dat tegenwoordig doet: via het internet. Niet alleen ontdekte ik dat het dus blijkbaar de Meg Ryan Trifecta heet, maar ook dat nog heel veel anderen samen met mij dezelfde warme nostalgische gevoelens koesterden voor deze romantische films.

Zo’n specifieke naam lijkt op het eerste gezicht natuurlijk wat overdreven (ik ga overigens even onopvallend voorbij aan het schokkende feit dat het vijfentwintig jaar geduurd heeft voordat ik When Harry Met Sally had gezien), maar wie alle drie deze films heeft gezien, weet dat het niet voor niets zo’n begrip is geworden. Deze drie films lijken namelijk een soort magische uitwerking te hebben, waarbij je tijdens het kijken bijna onvermijdelijk door een soort van gevoel van nostalgisch verlangen gevangen wordt.



Waar het nou precies aan ligt, dat is nog lastig samen te vatten. De verhaallijnen zijn immers niet echt baanbrekend. Alle drie de films gaan over een jonge hardwerkende vrouw (met een paar gekke trekjes), die, al weet ze dat zelf nog niet, op zoek is naar de liefde in een Amerikaanse stad (voornamelijk New York). De kapsels van Meg en haar beroepen wisselen per film. Zo is ze bijvoorbeeld een journaliste, met een pittige blonde bob, of eigenaresse van een schattig boekenwinkeltje en de voorloper van het “momager” kapsel (it’s a thing, kijk maar). Haar uiterlijk mag dan wat veranderen, maar verder blijft ze toch vooral hetzelfde quirky personage.

Hetzelfde geldt voor haar mannelijke tegenspeler: een ietwat cynische nuchtere man, die vooral heel heel meningen lijkt te hebben. In When Harry Met Sally is dit Billy Cristal en in de twee andere films speelt Tom Hanks de love interest. Ik ben er nog niet helemaal over uit wie nou leuker is. Billy vond ik eerst een beetje vreemd en onaantrekkelijk, maar gek genoeg was ik toch wel blij toen ze dan eindelijk een keertje gingen zoenen. Ja, dikke spoiler, maar hallo, het is Nora Ephron, queen van de romantische komedie, dus die kon je zien aankomen. De films zijn namelijk ontzéttend voorspelbaar.

Toch mis ik nu Microsoft DOS. Nooit echt mee gewerkt, maar desalniettemin mis ik het. En zo’n groot grijs dik beeldscherm en een toetsenbord dat bij gebruik klinkt alsof je heel. erg. boos. een brief naar de klantenservice van een chipsmerk aan het schrijven bent, omdat maar de helft van de chipszak vol zat. En waar is die goeie ouwe tijd, waarin je uren met elkaar aan de telefoon hing (i.p.v. de whatsapp) en je nog oprecht blij werd als je een e-mailtje kreeg? Het is toch eigenlijk knap, dat in You’ve Got Mail de elektronische post tot iets magisch verheven wordt. Ik hoef helemaal geen handgeschreven brief, laat lekker zitten, ik wil gewoon weer zo’n lange gezellige mail ontvangen! Ook wil ik door New York lopen, in de herfstzon. Casettebandjes luisteren en de kerstboom optuigen. Zucht, wat zo’n warme filter over filmbeelden wel niet met je kan doen.

Nouja, goed, wat ik eigenlijk probeer te zeggen: dit zijn fijne films. Als de Hollandse zomer weer eens tegenvalt, zet dan bijvoorbeeld When Harry Met Sally eens op en waan je even, heel nostalgisch, in een internetloos New York. Kun je de Meg Ryan Trifecta ook weer van je lijstje afstrepen ;-)

Liefs!

Posted in 90's child, blah blah, cinema, daily musings | Tagged , , , , , , , | 7 Comments


Fem / Vijf / 5

Hi y’all! Kijkt er nog iemand Nashville? Irritante cliffhanger zeg. DIT KUNNEN ZE ONS TOCH NIET AANDOEN. Als je het nog niet kijkt, gewoon doen, want het is leuk (staat trouwens helemaal op netflix.)

Hier weer vijf foto’s/puntjes/muziekjes/filmpjes die ik even kwijt wil.

1. Film Afgelopen zaterdag zag ik de Zweedse film “A pigeon sat on a branch reflecting on existence”. Het was de derde film in het drieluik van de regisseur Roy Andersson en het was weer even bizar als zijn voorgaande films. Andersson maakt tragikomedies en zijn films zijn naast maatschappij-kritisch bij vlagen ook erg surrealistisch. De scènes worden vanuit een vast punt geschoten en ieder shot is het inlijsten waard. Deze film gaat over twee verkopers van fopartikelen die naar eigen zeggen “mensen willen entertainen”, maar allebei nogal tragische figuren zijn. Het leuke van deze film (en Andersson zijn andere films) is dat je op een hele (tragi)komische manier geconfronteerd wordt met hoe het leven en de maatschappij in elkaar zit. De wat bizarre scènes, waarbij koning Karel op zijn paard een café in komt rijden of een Afrikaanse stam in een grote koperen ton wordt geduwd, zijn precies dat: bizar. Maar tegelijkertijd dwingen ze je tot nadenken. Wat wil Andersson hier nou mee zeggen? Voor een echte verhaallijn moet je deze film niet gaan kijken, maar als je wat apartere films wel kunt waarderen, dan kan ik deze zeker aanraden! Overigens leerde ik zijn films trouwens kennen toen ik in Zweden studeerde (goh). Tijdens het college Zweedse cultuur keken we toen naar de film Songs From The Second Floor (de eerste films uit zijn drieluik). Ook al zo’n bizarre film! Dit is één van de bekendste scènes.

Ook gezien: met Tara keek ik Welcome to Me, een film met Kristen Wigg. Veel plaatsvervangende schaamte, haha, maar al met al een grappige film :)

2. Doen Een van mijn favoriete zomeractiviteiten? Zonsondergangen kijken op de dijk of op het strand. Ik moet alleen wel eens mijn betere camera mee gaan nemen, want de iPhone bakt er helemaal niets van. Hier waren we, zoals je ziet, helaas net iets te laat. Er was alleen nog een hele dunne lijn knalroze te zien. Al met al was het in het echt ietsje indrukwekkender.

3. Voedsel Met dat hele powerfood gebeuren heb ik niet zoveel en de smoothiehype wilde ik eigenlijk ook links laten liggen, maar toen ik op onderzoek uit ging leek het me toch wel goed om er eens aan te beginnen. Sinds 1 januari eet ik geen vlees meer en ik mis het eigenlijk nooit (behalve soms een hamburger…… ik geef het toe), maar ik had nog wel steeds last van mijn buik. Nee, dit wordt geen vies verhaal, no worries ;) Ik had gewoon constant een opgezette buik en dat is echt vervelend. Na wat gegoogle bleek dat ik niet de enige was die hier last van kreeg bij deze manier van eten en veel sites raadden het aan om ‘s ochtends bijvoorbeeld een smoothie te gaan drinken. Krijg je ook gelijk je fruit binnen! Vorige week haalde ik dus een blender en sindsdien maak ik elke ochtend een sapje. Het is geen vervanging voor mijn ontbijt (kan ik echt niet op leven), maar wel erg lekker! Veel gedoe is het ook niet. Ik heb wat fruit in de vriezer liggen (je kunt bijvoorbeeld banaan in stukjes invriezen of een zak gemengd fruit halen bij de Lidl), een zak verse spinazie, gember (kan ook in de vriezer! gewoon raspen als je een stukje nodig hebt), honing en eventueel limoensap. Vervolgens kun je gewoon water gebruiken, maar ook amandelmelk, kokoswater of bijvoorbeeld yoghurt. Op de bovenkant strooi ik dan wat chia zaad, want dat schijnt dus gezond te zijn. Ik merk nog niet gigantisch veel verschil, maar ik probeer het toch maar!

Vanochtend maakte ik mijn favoriet tot nu toe: appel, komkommer, spinazie, gember, honing, citroensap, water en twee ijsblokjes (dat is overigens niet de smoothie van hierboven, die bestond uit blauwe bessen, amandelmelk, spinazie en honing). Om al die gezonde praat wat uit te balanceren: als toetje is het erg lekker om wat bevroren banaan + cacao poeder + honing + amandelmelk in de blender te gooien ;-)

(om de blender makkelijk schoon te krijgen gooi ik er wat afwasmiddel + warm water in en vervolgens zet ik ‘m aan. Erg handig! Astu, gratis een ultieme lazy housewife tip from me for you.)

Verder ben ik weer wat creatiever aan het worden met koken, maar ik weet niet of jullie het leuk vinden als ik daar weer eens een post over schrijf? Met ontdekte recepten bijvoorbeeld. Ik vind het vaak wat stom om een hele post te schrijven over één recept, want vaak is het niet MIJN recept. Dan is het netter om gewoon een linkje te geven naar het oorspronkelijke maker/maakster.

Op de foto hierboven maak ik een aardappelsalade van de restjes uit de koelkast (erg goed gelukt al zeg ik het zelf). (en ja, ik luisterde inderdaad naar Taylor Swift). Deze “hotdogs” van The Happy Pear heb ik eergisteren gemaakt. ZO LEKKER! (heb wel het recept wat aangepast, ik had bijvoorbeeld gewone salade in plaats van avocado en ik gebruikte ook geen cheddar, maar parmezaanse kaas). Vooral lekker veel mosterd op je brood smeren, hmmm. Of een dressing van balasmico-azijn+olijfolie+citroensap+mosterd+suiker. OK IK STOP AL. Krijg er zelf al weer honger van.

4. Selfie Op tumblr kwam ik van de week een post tegen waar ik wel om moest grinniken. Het ging over de selfie en over hoe narcistisch dat zou zijn volgens sommigen. Maar hallo, vroeger waren mensen pas narcistisch! Toen lieten mensen zelfs hele schilderijen van zichzelf schilderen of standbeelden maken. Haha, het is natuurlijk een wat scheve vergelijking, maar ik vond het even goed wel grappig! Toen ik zestien was maakte ik veel meer selfies dan vandaag de dag. Ik vind het gewoon niet zo boeiend meer en ik vind het vaak ook nogal ongemakkelijk. Het voelt zo self-involved. Waarom eigenlijk? Ik durf best te zeggen dat ik verre van narcistisch ben namelijk, dus dat is niet de reden dat ik ze wel eens maak. Ik vind het trouwens ook altijd leuk om selfies van anderen te zien (tenzij het er elke dag tien zijn en zo overbelicht of bewerkt zijn dat ik diegene niet eens herken). In ieder geval: dit ben ik dus, 25 jaar, bijna afgestudeerd, voor het douchegordijn in de badkamer, want daar had ik mooi licht. En een beetje van de Aden filter + een wat hoger contrast. Het origineel was namelijk wel erg zoutloos. Oja, en ik weet nog dat iemand ooit een opmerking maakte over dat ik nooit mijn tanden liet zien en of ik daar soms onzeker over was, maar nee, dat valt wel mee hoor! Ze zijn niet zwart en staan niet al te scheef. Ik vind het alleen nogal geforceerd om dan heel erg breeduit te gaan lachen voor een selfie? Ziet er altijd uit alsof ik kiespijn heb.

5. Muziek Dit liedje vond ik via Flora, één van mijn favoriete Zweedse bloggers. Het is een cover van een Engelstalig liedje (If I were a carpenter) en het heet Om jag Vore Snickare. Ik kan het niet op youtube vinden, dus vandaar de Soundcloud link. Ik hoop dat het werkt! Vind het zo’n fijn dromerig nummer :)

Fijn weekend allemaal! Liefs xx

Posted in cinema, vijf | 4 Comments


Wes Anderson (vier filmtips)

Er zijn een paar regisseurs die ik in de gaten houd. Wacht, laat ik dat even anders formuleren, want zo klinkt het net alsof ik in de bosjes voor hun huis lig… ahem. Correctie: ik heb een paar favoriete regisseurs en ik word altijd weer blij als ze een film uitbrengen (klinkt beter toch?). Sinds het zien van The Royal Tenenbaums ben ik een beetje boel fan van Wes Anderson. Ik kwam er gisteren weer iets van tegen op internet en ik wilde graag even mijn Wes Anderson liefde met jullie delen.

Waarom kijken?
Zijn films zijn vaak een tikkeltje bizar (gekke personages, fantasierijke verhalen, beetje duistere humor) en elk shot is een plaatje om naar te kijken. Echt iéder frame zou je zo aan de muur kunnen hangen. Ik vind het prachtig. (Hoe kan het dat ik hier nog nooit over geschreven heb eigenlijk?!) Zijn stijl is heel kenmerkend en in zijn films zijn vaak dezelfde acteurs terug te vinden. Billy Murray bijvoorbeeld, of Tilda Swinton en de broers Luke en Owen Wilson (erg fijn, want ik ben Bill Murray fan!). Kortom, ik denk dat als je één van zijn films leuk vindt, je de rest ook wel kunt waarderen. Als je nog nooit een film van hem hebt gezien, dan kan ik dat heel erg aanraden!

Waar te beginnen?
Dit zijn mijn vier favoriete Wes Anderson films:

» The Grand Budapest Hotel (2014)
De laatste film die hij uitbracht. Weer héél erg leuk en een absolute aanrader. (trailer)
» The Royal Tenenbaums (2001)
Met o.a. Gwyneth Paltrow als de heerlijk cynische Margot. (trailer)
» The Life Aquatic with Steve Zissou (2004)
Bill Murray en dat DANSJE. Ooit wil ik nog eens als Steve Zissou naar een halloweenfeestje. (trailer)
» Moonrise Kingdom (2012)
Gewoon heel erg schattig. (trailer)

Wes Anderson heeft nog meer films geregisseerd, o.a. The Darjeeling Unlimited, The Fantastic mr. Fox en Rushmore. Deze staan echter op mijn “to watch” lijstje, dus ik kan ze ook nog niet aanraden! Al vermoed ik dat ze ook zeker het kijken waard zijn.

OMG, vraagaanheteindealabeautyblog-alert: Ik ben wel erg benieuwd naar jullie favoriete regisseurs. Letten jullie daar überhaupt op bij het kijken van een film? Ik krijg graag tips!

Posted in cinema | Tagged , , , , , | 9 Comments


Ik kijk teveel films & dit is het resultaat (filmtips dus)

Oh oh, wat een week. Deze post stond al ruim zes dagen ingepland, maar het is er niet meer van gekomen om er mee aan de slag te gaan. Er moesten weer wat schilderijtjes op de post, de winkel waar ik normaal altijd mijn aquarelpapier koop vulde de voorraad maar niet aan en op internet was niets te vinden (ieeekkkk, niet handig! uiteindelijk gelukkig nog goed gekomen, met dank aan mijn schoonmoeder), ik moest heel wat uurtjes werken op de sportschool én oja, ik raakte ook nog eens mijn telefoon kwijt. Wat een week! Maar ok, het is eindelijk zondag! FIJN! Tijd voor thee, muziekje op en lekker typen :) Hier weer een paar filmtips!

The Clouds of Sils Maria

De trailer van deze film is ontzettend misleidend, want de film lijkt in het niets op wat je in de trailer te zien krijgt. Achteraf zou je misschien kunnen zeggen dat het een beetje de bedoeling was (realiteit en fictie door elkaar laten lopen), maar als je een dramatische film verwacht met intriges, dan loop je in de pauze zeer waarschijnlijk de bioscoop uit (net zoals de best wel irritante gapende en in hun stoel schuivende mensen naast mij, in dit geval opgeruimd staat netjes). Ik vond het een hele goede film, maar de reacties zijn wisselend. En terecht ook, denk ik. Hij duurt vrij lang en kabbelt wat voort. Je moet het zoeken in de symboliek en in de tragiek van de hoofdpersonages. Goh, ik prijs de film niet echt aan hè? Waarom zou je hem dan moeten gaan kijken? Nou, vooral vanwege de hoofdrolspeelster Juliette Binoche. Wauw, wat vind ik haar goed en wat speelt ze hier weer overtuigend! Ik vind het een hele mooie rol. Ook goed zijn de andere twee hoofdrolspeelsters, Kristen Stewart en Chloé Grace Moretz. Ja, ik vind de film wel een aanrader, MAAR het is niet voor iedereen. Er is maar één manier om achter te komen dus… gewoon gaan kijken. Hier de link naar de trailer.

(more…)

Posted in blah blah, cinema, nederlands | Tagged , , | 11 Comments