Category Archives: cinema

Filmtip: Captain Fantastic

Wat ben ik blij dat ik van de week toch eens het wekelijkse stadsblad heb opengeslagen, anders had ik helemaal gemist dat ons lokale filmhuis deze mooie film draaide!

Het verhaal:

“In de prachtige bossen in het noordwesten van Amerika heeft Ben (Viggo Mortensen) zijn ideale wereld geschapen. Een perfecte plek voor zijn zes kinderen, ver weg van de hectiek en de sociale druk van het hedendaagse bestaan. De kinderen studeren en leren jagen. Het leven is puur en overzichtelijk. Totdat een dramatische gebeurtenis het gezin doet besluiten de confrontatie met de buitenwereld aan te gaan. Met zowel heftige als hilarische gevolgen…” Bron: flyer van de film.

Het klinkt zo mooi, een eigen plek midden in de bossen, ver weg van de harde “domme” maatschappij die bol staat van consumeren, kapitalisme en allerlei andere ellende die daarmee gepaard gaat. Dat het toch ook zo zijn vervelende kanten heeft om je niet te conformeren is iets waar alle personages in Captain Fantastic mee geconfronteerd worden. Deze film is maatschappij-kritisch en lijkt onder andere te willen laten zien hoe de mens verwijderd is geraakt van z’n eigen natuur. Denk aan de omgang met de dood, het eten van dieren (die gewoon in plastic in de supermarkt liggen), religie en allerlei andere manieren waarop de mens de natuur en het leven gecultiveerd heeft. Ben heeft, samen met zijn vrouw, geprobeerd deze constructen los te laten en een eigen invulling te geven aan het leven. Zo viert het gezin bijvoorbeeld geen kerst, maar hebben ze daarvoor in de plaats “Noam Chomsky day” (trouwens, voor de Gilmore Girls fans een kleine sidenote: Rory Gilmore heeft ook een poster van hem aan de muur hangen).

Hoewel het allemaal heel idealistisch klinkt en is, vraag je je af en toe wel eens af of Ben er niet wat in doorslaat en vooral ook: hoelang houdt hij dit vol? Daarnaast zijn er nog allerlei andere vragen die ik mezelf stelde tijdens het kijken van deze film. Wat is de juiste manier van leven? Is er überhaupt een juiste manier van leven? Waarom is de maatschappij bij een non-conformeerend persoon zo snel geneigd te denken “doe nou maar normaal”, terwijl (even heel postmodernistisch) alles een construct is en zijn “waarheid” niet minder waar is dan dat van de maatschappij? Waar zijn we bang voor? Goed, ik kan hier denk ik nog wel 1000 woorden over typen, maar dat ga ik niet doen. Laten we het er op houden dat het gewoon echt een interessante film is (“interessant” is een verboden woord in het gezin van Ben, maar ik gebruik het lekker toch!).

Overigens heb ik nu misschien de indruk gegeven alsof deze film alleen maar heel serieus is en er constant met een vingertje wordt gezwaaid, maar dat is absoluut niet waar hoor. De film deed me namelijk ook een beetje denken aan Little Miss Sunshine (een prachtige film trouwens, mocht je ‘m nog niet gezien hebben) en heeft, met z’n kleurrijke karakters, bijna iets weg van de verhalen van Wes Anderson. Waar Wes Anderson echter vaak richting het absurde en cynische gaat, gebeurde dit bij deze film absoluut niet. De personages zijn geloofwaardig en de acteurs stuk voor stuk overtuigend. Gelukkig maar, want daardoor is deze film er eentje die je niet snel vergeet.

De soundtrack is trouwens al even mooi, met onder andere muziek van Sigur Rós en een lieve uitvoering van Sweet Child O’ Mine (Guns ‘n Roses).

Kortom, draaien ze deze film bij jou in de buurt? Een bezoek is absoluut een aanrader!

Liefs,
Ash

Posted in cinema, daily musings | Tagged , , | 3 Comments


Filmavond: 25 feel good films!

Er zijn nu eenmaal van die films die je vooral kijkt als je even opgevrolijkt wilt worden of een regenachtige middag wat knusser wilt laten zijn. Films die je een fijn gevoel geven, alsof je een dekentje om je heen slaat en volledig kunt ontspannen. Ok, dat klinkt een beetje als slap gewauwel, maar jullie snappen wel wat ik bedoel toch? Ik heb in ieder geval vijfentwintig films verzameld waarvan ik een fijn gevoel krijg en ik weet zeker dat ik niet de enige ben. Komen ze!

1. Elizabethtown
Drew (Orlando Bloom) is een grote loser. Hij heeft het bedrijf waar hij werkte miljarden dollars gekost, enkel en alleen om een mislukte schoen. En tsjah, miljarden dollars verliezen dat vergeet je niet zo maar. Hij zet zijn hele hebben en houden op straat en besluit zichzelf van het leven te beroven. Net op het moment dat hij een mes tussen zijn ribben wil steken (iets dat hij op een zeer originele manier uit wil voeren) gaat echter zijn telefoon. Hij neemt de telefoon op en wat volgt is een échte feelgoodfilm, waarin Drew de leuke kanten van het leven weer een beetje begint te zien. Hij krijgt daarbij hulp van de ietwat gekke manic pixie dream girl Claire (gespeeld door Kirsten Dunst), op wie hij hopeloos verliefd wordt. Ook leuk aan deze film: de hele fijne soundtrack!

2. Away We Go
Jon Krasinski is voor mij onlosmakelijk verbonden met The Office (US), maar in Away We Go speelt hij ook een hele leuke rol. Hierin reist hij samen met zijn vriendin (gespeeld door Maya Rudolph, ook al zo’n toffe actrice!) door Amerika, op zoek naar een geschikte plek om hun kind op te voeden. Deze film is gewoon zo schattig!

3. Under The Tuscan Sun
De premisse van deze film klinkt helemaal niet zo vrolijk (vrouw van in de veertig wordt bedrogen door haar man en krijgt van vriendinnen een vakantie cadeau om haar te helpen over haar depressie heen te komen), maar don’t be fooled! Under The Tuscan Sun is juist een hele fijne film, want het zit vol zon, lekker eten, mooie beelden van Italië, leuke personages en liefde. Heerlijk!

Lees verder…

Posted in cinema, daily musings | Tagged , , | 8 Comments




Filmavond: Jane Austen adaptations

De vertaling van een boek naar het scherm blijkt altijd een interessante uitdaging te zijn voor regisseurs. De resultaten zijn wisselend en dat heeft vaak verschillende oorzaken. Slecht gecaste acteurs, rare dialogen (die op het scherm gewoon niet zo goed uit de verf komen als in het boek), vreemde aanpassingen in het verhaal… Je moet het de regisseurs echter wel nageven: het is erg dapper om een boek te verfilmen. Met een boek als origine is een vergelijking immers snel gemaakt. De verfilming van een boek is lastig te beoordelen zonder terug te denken aan het boek en het is bijna onmogelijk om de film te zien als een op zichzelf staand iets.

Soms, ja soms, dan is de film zelfs zónder vergelijkingsmateriaal al een beetje eeh bijzonder. Een goed voorbeeld daarvan is de film die ik een paar dagen geleden keek: Emma, met Gwyneth Paltrow in de hoofdrol (incluis vreselijk slecht geforceerd Brits accent). Ik had het natuurlijk al kunnen weten, dat het niet fantastisch zou zijn, maar ik heb nogal een zwak voor kostuumdrama’s en zeker voor Jane Austen. Het was stiekem dus een beetje een guilty pleasure watch. Verfilmingen van Jane Austen romans moet ik gewoon zien! Daarom vandaag: drie verfilmingen van Jane Austen (en ze zijn echt niet allemaal slecht).
Lees verder…

Posted in cinema, daily musings | Tagged , , , , , , , | 6 Comments


Filmavond: Star Wars!

Ok ok, nu niet meteen wegklikken! Ik weet wat je misschien denkt: Star Wars, seriously?! Ja, ik weet dat ik rijkelijk laat ben, maar ik vermoed dat er misschien nog wel meer mensen zijn die, net zoals ik, tot voor kort nog nooit de oude Star Wars trilogie hadden gezien (de hele zaal hapt verontwaardigd naar adem). Een paar weken geleden vond ik dat daar maar eens verandering in moest komen en dus keek ik ze, samen met een vriend (überfan), alle drie in één week.
Lees verder…

Posted in cinema | Tagged , , , , , | 5 Comments


Filmavond met Julia Roberts (90’s edition)

Als ik denk aan “nostalgisch film kijken”, dan denk ik aan de jaren negentig en als ik aan de jaren negentig denk, dan denk ik aan Julia Roberts (en Meg Ryan, maar daar heb ik al eens over geschreven). Julia Roberts brak begin jaren negentig door met haar rol in Pretty Woman en in de tien jaar die daarop volgden had ze nog een heleboel rollen in een heleboel films. Julia Roberts was booming in de jaren negentig! In 2000 was ze zelfs de eerste vrouw die ook 20 miljoen dollar kreeg voor een filmrol én ze won een Oscar. De films die ze maakte in de jaren negentig waren niet allemaal even sterk, maar ach, daardoor zijn ze niet minder geschikt voor een filmavondje. Ik zocht er zes uit, waarvan ik denk dat ze perfect zijn voor een nostalgisch avondje film kijken met Julia.

Lees verder…

Posted in cinema | Tagged , , , , , | 7 Comments


Film: High-Rise

Gisteren keek ik een film waar ik al een tijdje héél erg benieuwd naar was en nee, dat had niet zozeer te maken met de hoofdrolspeler Tom Hiddleston (ok, ok, een beetje dan ;)), maar met het verhaal. Maatschappijkritisch, visueel aantrekkelijk en dystopisch? Yes please! High-Rise blijkt geen film voor iedereen, maar desondanks wil ik ‘m toch zeker even tippen.


High-Rise is de verfilming van de gelijknamige roman uit 1975, geschreven door J.G. Ballard. Dokter Laing verhuist aan het begin van de film naar de vijfentwintigste verdieping van een “high-rise” woontoren, aan de rand van Londen. De huurders beschikken over allerlei moderne gemakken, zoals een supermarkt, een sportschool, school en zwembad. Iedereen kan gebruik maken van deze voorzieningen, maar er is wel een klassenverschil: de mensen die op de hogere verdiepingen wonen, gaan niet om met de huurders van de lagere appartementen. Laing heeft hierin een bijzondere positie, want hij gaat om met zowel de mensen van de hogere als van de lagere klasse (zou je hem de middenklasse kunnen noemen? Wellicht.). De “high-rise” is eigenlijk een samenleving in het klein. Alles werkt en iedereen kent zijn plek. Totdat de lagere verdiepingen te kampen krijgen met stroomstoringen en andere ongemakken…

Lees verder…

Posted in cinema | Tagged , , , | 1 Comment