2016 was poep (op naar 2017)

Oh hoi, hallo! Jullie geloven me vast niet als ik vertel dat ik nu in de bibliotheek zit, omdat ik thuis niet meer kon inloggen op mijn wordpress en dat het dáárom zo lang heeft geduurd voordat ik hier pas weer iets schrijf hè? Ok, helemaal waar is het niet, want ik had natuurlijk al wel iets eerder een oplossing kunnen zoeken, maar het is wél waar dat ik mezelf op mijn eigen IP-adres had buitengesloten van mijn wordpress, haha. Handig, zo’n beveiliging waarbij hackers en hun IP-adres na drie foute inlogpogingen worden geblokkeerd, maar dat blijkt dus helemaal niet zo handig als je zelf per ongeluk drie keer verkeerd inlogt. En op je telefoon vervolgens ook nog drie keer.

Enfin, lang verhaal kort: hier ben ik weer en nu kan ik eindelijk de blogpost afmaken waar ik begin december aan was begonnen. Je ziet dat ik al een hele elegante titel heb gekozen. Wees niet bang, hier volgt niet een hele klaagpost. Hoe kan het immers, wanneer ik hier in een hele fijne bibliotheek zit te schrijven met een lekkere kop koffie. Maar was 2016 poep? Ja, best wel! Voor mezelf en vele mensen met mij denk ik dat we deze conclusie wel kunnen trekken. Dus, nu we dat hebben gedaan, wil ik zeggen: ik ben klaar voor 2017. Bring it on.

Hoe het met mij gaat? Ik ben eerlijk gezegd een beetje moe van over mezelf en mijn psyche moeten praten, dus dat ik ga vandaag eens niet doen. Ik zit in een achtbaan en vandaag is het zo’n mini rupsbaantje van de kermis in plaats van de Python (of Goliath? Ben geen achtbaan expert), dus iets met #countyourblessings. De ene dag ben ik er helemaal klaar mee en vandaag ben ik in een fightingmode. Ik vermoed dat het misschien ook iets te maken heeft met de cycle of grief. Trump. BLOODY TRUMP. Ongeloof, verdriet en daarna: fightingspirit. Voelt goed. Dus, hier volgt dan een post met wat dingetjes die ik kwijt wil en ook wat tips van manieren om jezelf te wapenen tegen al het geks wat 2017 ongetwijfeld gaat brengen.

✍ Van het hele Amerikaanse verkiezingsgebeuren kan ik eigenlijk niets positiefs maken, maar wél fijn was Hillary’s speech en alle Joe Biden/Obama memes. Dus, mocht er weer eens iets ongelofelijks gebeuren in de politiek waardoor je eigenlijk heel hard wilt schreeuwen (wat in zekere mate nut heeft, maar helaas ook niet heel veel), kijk dan dan naar memes. En FOR GOD SAKES, ga stemmen. In maart mogen we weer.

LEUK: Het interview met Zadie Smith door Lena Dunham in Lennyletter. Ik weet dat ik Lennyletter al een paar keer heb genoemd, maar dat blijf ik doen, want het is voor mij één van de manieren om mezelf te blijven ontwikkelen en soms eens uit mijn witte very privileged bubble te komen. Zadie Smith vind ik bewonderenswaardig om veel verschillende redenen, maar één daarvan is dat ik het knap vind hoe zij haar denkbeelden weet te verwoorden en mensen daarmee aan het denken zet (ik schreef al eens een stukje over haar boek On Beauty).

✍ Over Zadie Smith gesproken: ik kreeg van de week een interessante aanbieding in mijn mailbox van De Groene Amsterdammer. Vier weken een abonnement op De Groene voor maar 12,50 én je mag een gratis boek uitzoeken. Swing Time, de nieuwe roman van Zadie Smith, is één van de opties. Yes, please! Sowieso is een abonnement op de Groene echt een aanrader. Naast het internet is het lezen van opiniebladen een perfecte manier om jezelf te informeren. Natuurlijk krijg je door het lezen van één opinieblad slechts één kant van het verhaal mee, maar je moet ergens beginnen. Altijd kritisch blijven lezen en dan zit je goed. (lijkt me logisch, maar even als toevoeging: hier hebben ze me natuurlijk niet voor betaald en nee, ik heb ook geen aandelen – overigens is de redactie wel vet tof, want ik kon destijds voor mijn scriptie onderzoek gewoon gezellig langskomen als ik dat wilde, maar dat even terzijde)

✍ Als je het even niet meer weet en wat muzikale inspiratie wilt hebben van een inspirerende vrouw, dan kan ik natuurlijk maar één iemand aanraden en dat is: Stevie Nicks. Always. Stevie houdt niet haar mond. Ze schreeuwt. En ze lacht alleen als zij dat wil. Trump vindt haar ongetwijfeld een nasty woman. Is ze trouwens verre van, want ze komt inmiddels eerder over als de wat excentrieke tante en ze lijkt me bovendien heel lief. Of haar liedjes voldoen aan de muzikale equivalent van de Bechdel test is een ander verhaal, maar ach, loves makes the world go round. Ofzoiets.

✍ Mijn favoriete youtuber op dit moment is Rosianna. In december upload ze (bijna) iedere dag een video en iedere video heeft een ander thema. Zo praat ze bijvoorbeeld over haar perfectionisme en haar mentale gezondheid, maar ook over de film The Martian. Rosianna is heel intelligent en enorm welbespraakt, wat ik enorm inspirerend vind. Begrijp me niet verkeerd, ik vind al die knusse vlogmas filmpjes ook leuk, maar zodra Rosianna iets upload ben ik nog veel enthousiaster!

nov1 nov2

✍ Ongemerkt heb ik de afgelopen periode veel series gekeken met sterke vrouwen in de hoofdrol. Sommige fictief uiteraard, maar daarmee niet minder inspiratievol. In The Crown zien we hoe Elizabeth de koningin wordt van Groot Britannië. Heerlijk om tijdens de afleveringen constant op wikipedia en google te zoeken of iemand dat ECHT gezegd heeft of dat die gebeurtenis echt heeft plaatsgevonden. Je hoeft geen bewonderaar te zijn van Elizabeth om deze serie interessant te vinden. Ik ken namelijk best wat mensen die haar niet kunnen uitstaan (met name Ieren – can’t blame them), dus ik wil het maar even gezegd hebben. Ze wordt in ieder geval niet afgeschilderd als heilige.

In The Good Wife hebben we Alicia Florrick, die zich gedurende de seizoenen ontpopt van een timide (huis)vrouw in een succesvolle advocate (laat ik even benadrukken dat er niets mis is met het zijn van een “huisvrouw”- het is voor haar verhaallijn echter relevant). Weer al zo’n nasty woman! ;) Mocht je nog carrière inspiratie zoeken, kijk dan deze serie. Ok, hier en daar is het af en toe een beetje een soap, maar ik ga niet doen alsof ik dat nou zo erg vind. O ja, mocht je Logan missen (van Gilmore Girls), dan heb ik goed nieuws voor je, want hij speelt een grote rol in deze serie.

Tot slot hebben we nog The Fall, waarin Gillian Anderson een seriemoordenaar in de kraag probeert te vatten. Die Jamie Dornan kan me gestolen worden, ik vind Gillian veel interessanter. HOT.

✍ Dit jaar heb ik tot nu toe 31 boeken gelezen (blijft handig, zo’n goodreads account) en ik heb mezelf geen groter cadeau kunnen doen dan dat. Ik zal niet weer een hele lofzang over lezen houden, want iedereen snapt denk ik wel wat er zo leuk aan is, maar laat me je dan een leestip geven: voor de detective liefhebbers onder ons zijn er de boeken van Jo Nesbø, een Noorse schrijver. De boekenreeks gaat over Harry Hole, een politieman die verre van perfect is, maar toch altijd weer de schurk te pakken krijgt. Er zijn inmiddels negen delen en ze zijn stuk voor stuk even spannend (en absoluut niet voorspelbaar). Groot pluspunt: Jo Nesbø schrijft ECHTE vrouwen. Geen vrouwen die er slechts zijn om Harry te ondersteunen bij het opzoeken van een telefoonnummer of om hem op te geilen, maar vrouwen die daadwerkelijk iets toevoegen aan het verhaal en niet zwijmelen bij het zien van de eerste de beste glimp van mannelijke heldhaftigheid.

✍ Vol afgrijzen zie ik iedere dag weer wat er in Syrië aan de gang is. Afgrijselijk wat al die mensen daar moeten meemaken. Ik voel me zo machteloos en wil zo graag helpen! Na een google zoektocht heb ik eigenlijk alleen kunnen vinden waar je het best aan kunt doneren (het Rode Kruis bijvoorbeeld). Heeft iemand anders nog een tip? In 2017 wil ik minder apathisch zijn en méér proberen te doen voor anderen!

✍ Nog zoiets wat ik dit jaar heb geleerd en wat in 2017 vast net zoveel van pas gaat komen: ontspannen! Ja, dat bleek ik dus eigenlijk helemaal verkeerd te doen. Ik gebruik nu twee apps: Headspace en Smiling Mind. Iedere dag probeer ik twee oefeningen te doen en ‘s avonds doe ik mee met een yoga-sessie van Adriene. Gewoon op een yogamatje voor de televisie. Mijn favoriete filmpjes: die voor de onderrug en de “yoga before bedtime”. Het lijkt me leuk om op den duur ook yogalessen te gaan volgen, maar tot die tijd is dit een hele fijne oplossing.

✍ Voor wie mij op instagram volgt: ik heb de app even verwijderd onder het mom van meer ontspanning, wat ik dus nodig schijn te hebben (jup, ik ben zo’n vervelend “mijn therapeut zegt…” persoon geworden). Ik mis het totaal niet, maar ik was dan ook eigenlijk al een paar weken gefrustreerd door het nieuwe algoritme, waardoor ik heel veel posts van mijn favo-instagrammers gewoon niet in mijn tijdlijn kreeg. Stomme instagram. Ik verwijder mijn account nog niet, maar voor nu vind ik het wel lekker rustig.

✍ Voor 2017 heb ik overigens nog een goed voornemen: minder mijn mond houden. Gaat niet zozeer over online hoor, juist offline. Vaak genoeg zeg ik NIETS, omdat ik bang ben voor confrontatie en ik weet dat bij alles wat er gezegd wordt wel weer een weerwoord te vinden is. Dat ik Hillary bewonder is bijvoorbeeld een gelegenheid om te schreeuwen dat het belachelijk is dat ik haar een “feministe” noem, omdat ze bij Bill bleef na zijn affaire en dat ze gebankrolled wordt door Wallstreet en dat ze onderdeel is van het etablissement en nouja, ik kan nog wel tien dingen bedenken. Is prima, discussie is goed en daar leren we allemaal van. Maar weet je, mijn mening doet er net zoveel toe als die van anderen. (Ik wilde hier “Toch?” achter typen, maar het mocht niet van mezelf, haha). Ik moet bovendien minder bang zijn voor confrontatie. Dus, bij deze. Ik ben er (en ik luister) :)

Hoe gaat het met jullie?

Liefs,
Ash

Posted in daily musings | 9 Comments


Dagboek (4 november)

Hoi allemaal! Bedankt voor alle podcast-suggesties op mijn vorige post. Er zaten echt leuke dingen tussen. Ik vind het super cringe om te zeggen, “ik heb super leuke lezers”, (klinkt zo “ahmeggad, mijn fans zijn fantastisch”), maar eh, ja het is wel zo, jullie zijn leuk! Dan ga ik er even vanuit dat jullie in je vrije tijd niet stiekem pony’s pletten, maar die gok kan ik wel nemen denk ik. Goed, dat terzijde. Bedankt voor jullie leuke berichtjes in ieder geval.

Nu ik dit typ is het donderdagmiddag, rond een uurtje of 16u. De regendruppels zitten op het raam, buiten hebben de auto’s hun verlichting al aan, ik draag een grote grijze kabeltrui en in mijn oren is Bing Crosby aan het zingen over kerstkaarten en een witte kerst. Ja, ik ben er zo eentje! Afgelopen week was door het uurtje wintertijd al gelijk nóg een stuk gezelliger dan dat het al was. Ik vind het eigenlijk helemaal niet zo erg dat we nu binnen “mogen” blijven. In de zomer ben ik het liefst zo veel mogelijk buiten, maar met dit weer vind ik het absoluut geen straf om na het avondeten op de bank te duiken met een goed boek of een fijne film. Wat een luxe! Maar ik heb niet de hele week op de bank gehangen hoor.

Lees verder…

Posted in books, daily musings | 16 Comments


Vijf

Het is zaterdag 29 oktober en de maand loopt dus bijna af. Wauw, nog even de maand november en dan is het al kerst! Bij mij draait de kerstmuziek al hoor ;-) Niet alleen omdat ik zin heb in kerst, maar voornamelijk ook vanwege de heimwee naar IJsland. Het is alweer twee jaar geleden dat we eind oktober met onze huurauto door het prachtige noorden van IJsland reden met op de achtergrond een christmasplaylist. De donkere dagen doen me erg denken aan die tijd. De besneeuwde straten van Reykjavik, de hottub en het Noorderlicht in Akureyri, koffie in Stofan… Goed, voordat ik weer te nostalgisch word, laten we maar snel doorgaan naar de rest van deze post.

Tijd om toch eindelijk maar eens dat blogje af te maken met die vijf losse dingetjes die ik wilde delen. Vinden jullie dit trouwens een handige manier, of hebben jullie liever vijf losse posts? Ik vind vaak een losse post over een boek zo nutteloos ofzo… Tenzij ik er héél veel over te vertellen heb. Let me know als je er een mening over hebt :-)

Lees verder…

Posted in books, daily musings, illustrations (in style of a 3yr old), vijf | Tagged , , , , , , | 12 Comments


Filmtip: Captain Fantastic

Wat ben ik blij dat ik van de week toch eens het wekelijkse stadsblad heb opengeslagen, anders had ik helemaal gemist dat ons lokale filmhuis deze mooie film draaide!

Het verhaal:

“In de prachtige bossen in het noordwesten van Amerika heeft Ben (Viggo Mortensen) zijn ideale wereld geschapen. Een perfecte plek voor zijn zes kinderen, ver weg van de hectiek en de sociale druk van het hedendaagse bestaan. De kinderen studeren en leren jagen. Het leven is puur en overzichtelijk. Totdat een dramatische gebeurtenis het gezin doet besluiten de confrontatie met de buitenwereld aan te gaan. Met zowel heftige als hilarische gevolgen…” Bron: flyer van de film.

Het klinkt zo mooi, een eigen plek midden in de bossen, ver weg van de harde “domme” maatschappij die bol staat van consumeren, kapitalisme en allerlei andere ellende die daarmee gepaard gaat. Dat het toch ook zo zijn vervelende kanten heeft om je niet te conformeren is iets waar alle personages in Captain Fantastic mee geconfronteerd worden. Deze film is maatschappij-kritisch en lijkt onder andere te willen laten zien hoe de mens verwijderd is geraakt van z’n eigen natuur. Denk aan de omgang met de dood, het eten van dieren (die gewoon in plastic in de supermarkt liggen), religie en allerlei andere manieren waarop de mens de natuur en het leven gecultiveerd heeft. Ben heeft, samen met zijn vrouw, geprobeerd deze constructen los te laten en een eigen invulling te geven aan het leven. Zo viert het gezin bijvoorbeeld geen kerst, maar hebben ze daarvoor in de plaats “Noam Chomsky day” (trouwens, voor de Gilmore Girls fans een kleine sidenote: Rory Gilmore heeft ook een poster van hem aan de muur hangen).

Hoewel het allemaal heel idealistisch klinkt en is, vraag je je af en toe wel eens af of Ben er niet wat in doorslaat en vooral ook: hoelang houdt hij dit vol? Daarnaast zijn er nog allerlei andere vragen die ik mezelf stelde tijdens het kijken van deze film. Wat is de juiste manier van leven? Is er überhaupt een juiste manier van leven? Waarom is de maatschappij bij een non-conformeerend persoon zo snel geneigd te denken “doe nou maar normaal”, terwijl (even heel postmodernistisch) alles een construct is en zijn “waarheid” niet minder waar is dan dat van de maatschappij? Waar zijn we bang voor? Goed, ik kan hier denk ik nog wel 1000 woorden over typen, maar dat ga ik niet doen. Laten we het er op houden dat het gewoon echt een interessante film is (“interessant” is een verboden woord in het gezin van Ben, maar ik gebruik het lekker toch!).

Overigens heb ik nu misschien de indruk gegeven alsof deze film alleen maar heel serieus is en er constant met een vingertje wordt gezwaaid, maar dat is absoluut niet waar hoor. De film deed me namelijk ook een beetje denken aan Little Miss Sunshine (een prachtige film trouwens, mocht je ‘m nog niet gezien hebben) en heeft, met z’n kleurrijke karakters, bijna iets weg van de verhalen van Wes Anderson. Waar Wes Anderson echter vaak richting het absurde en cynische gaat, gebeurde dit bij deze film absoluut niet. De personages zijn geloofwaardig en de acteurs stuk voor stuk overtuigend. Gelukkig maar, want daardoor is deze film er eentje die je niet snel vergeet.

De soundtrack is trouwens al even mooi, met onder andere muziek van Sigur Rós en een lieve uitvoering van Sweet Child O’ Mine (Guns ‘n Roses).

Kortom, draaien ze deze film bij jou in de buurt? Een bezoek is absoluut een aanrader!

Liefs,
Ash

Posted in cinema, daily musings | Tagged , , | 3 Comments


DIY posterhouder

Een paar weken geleden (eind augustus) ben ik samen met mijn vriend een weekje op vakantie geweest naar Zweden. We verbleven daar in een typisch Zweeds huisje, midden in de bossen van Småland. De reis duurde iets langer dan verwacht en dus was het al donker toen we in de buurt van bestemming kwamen, wat het er zeker niet makkelijker op maakte om het huisje te vinden. Uiteindelijk kon de eigenaresse ons via de telefoon vertellen dat we toch écht nog 2km verder over het grindpad moesten rijden. Dus hup, daar gingen we, nóg verder het bos in. In Nederland zou je verwachten dat het iemands erf was of een doodlopende weg, maar nee, hier in het Zweedse bos was het een doorgaande weg met daaraan allemaal mooie houten huizen.

De volgende ochtend zagen we pas hoe diep we eigenlijk in het bos zaten. Het was er ook zo heerlijk stil! De stilte werd alleen af en toe verstoord door een langsrijdende Volvo, wilde dieren óf een zaagmachine. Nu moet ik eerlijk zeggen dat we die zaagmachine maar een paar keer hebben gehoord en dat we eigenlijk vooral de resultaten er van hebben gezien. Vlak bij ons huisje lag namelijk een enorme berg met omgezaagde bomen. Tijdens één van onze wandelingen besloot mijn vriend dat hij een stuk mee terug wilde nemen, om er thuis iets van te kunnen maken. Het was nog geen makkelijke opgave, want de meeste boomstronken waren veel te groot (en ok, het is ook wel een beetje asociaal om zo’n groot stuk zomaar mee te nemen natuurlijk, haha), maar de aanhouder wint! Uiteindelijk vonden we een schijf, eigenlijk een zaagfoutje, dat we vervolgens mee hebben gesmokkeld naar Nederland (<--- klinkt veel spannender dan dat het is natuurlijk, haha).


Eenmaal thuis moest er natuurlijk nog even gebrainstormd worden over wat het dan moest gaan worden. Het liefst een gebruiksvoorwerp, want dat zijn de leukste souvenirs! Het was geen gigantisch stuk hout (zie de foto hierboven), dus een meubelstuk werd wat lastig. Uiteindelijk kwam ik met het idee van een posterhouder. Simpel, kost weinig hout en bovendien is het ook nog eens iets waar je vaak naar kijkt. De slaapkamermuur was nog wat kaal, dus dit kwam goed uit.

Het is een súper simpel project, dus ik ga er niet heel veel woorden aan wijden (mocht je toch vragen hebben, dan zal ik mijn vriend vragen om zijn technische kennis te delen in de commentsectie ;-)).

Wat heb je nodig:

– hout (heb jij toevallig ook nog een stuk gesmokkeld hout liggen uit Zweden dan is dit hét moment voor het stukje hout om te shinen, maar je kunt natuurlijk ook gewoon even langs de bouwmarkt voor een paar dunne latjes).
– kleine schroeven
– touw
– lijm (houtlijm of bijvoorbeeld een lijmpistool)
– een poster/kunstwerk/iets anders wat je er tussen kunt klemmen (zelf maken is het leukst)

Handleiding:
1) Zaag vier latjes op de juiste maat (we hadden genoeg hout voor een A3 poster, dus dat hebben we vervolgens als richtlijn gehouden) en werk ze netjes af. Eventueel kun je ze lakken/beitsen/verven in de gewenste kleur. 2) Vervolgens schroef je twee latjes op elkaar vast. Zorg ervoor dat je dit op een hoogte doet waarbij de poster er onbeschadigd tussen geklemd kan worden (zie foto). 3) Aan één van de latjes die aan de bovenkant van de poster geplaatst wordt moet er een stuk touw worden bevestigd. Dit kan op verschillende manieren. Wij kozen er voor om het aan de binnenkant vast te lijmen. Let op dat je de lijm eerst goed laten drogen voordat je het volgende latje (en daartussen ook de poster) er aan vastschroeft. Anders dan lijm je misschien de latjes aan elkaar en dan kun je de poster niet meer vervangen. Let er tevens op dat je het touw vastlijmt met aan beide zijden nog even veel ruimte (meet dit van te voren even op- zie foto), anders dan gaat je poster scheef hangen. 4) Voilà, dat was het al!

Zoals je ziet heb ik de zwart/wit versie gebruikt, want ik was vergeten de gekleurde versie in de correcte grootte op te slaan (saai technisch verhaal). Misschien dat ik later tóch nog eens de gekleurde versie uitprint op A3, want die vind ik stiekem toch ook wel leuk. Gelukkig kan ik de poster heel makkelijk verwisselen, want de latjes zijn zo weer van elkaar geschroefd!

Nu maar eens gaan brainstormen over wat we met de rest van het hout kunnen doen… :)

Liefs! x

(sorry voor de wat donkere en korrelige foto’s, maar het waren zulke duistere dagen, daar kon geen lens + photoshop tegenop!)

Posted in daily musings, diy, homedecor | Tagged , , , , , | 2 Comments


Herfst (soort van illustration monday)

Hoi! Het is alweer een tijdje geleden dat ik een illustration monday heb gepost, maar ik wilde vandaag toch eens laten zien waar ik mee bezig ben geweest. Nog niet af (is iets ooit af?), maar al herfstig genoeg om te laten zien denk ik. Alle herfstige pumpkin spice latte clichés samen in één afbeelding, haha (heb ik overigens nog nooit geproefd, maar dat terzijde- ps is dat nou echt lekker ofnie?).

Fijne avond! Liefs x

O ja, ik ben trouwens ook bezig met een portfolio. Er staat nog niet zoveel op en het voelt daardoor een beetje voorbarig, maar ik kreeg een aantal keer de vraag (o.a. na afloop van wat shoots) of ik ook een website had enz., dus het werd maar eens tijd. Voorlopig ben ik voor shoots niet echt beschikbaar (lol, voorzover er interesse is), maar ik kan wel vanuit huis werken en bijvoorbeeld helpen met de vormgeving van je blog. Als je nieuwsgierig bent (of denkt dat je me wel ergens voor kunt gebruiken), dan kun je altijd een kijkje nemen! :) Hier is de link.

Posted in illustrations (in style of a 3yr old) | Tagged , , | 2 Comments