Lockdown diary 2020

Hi lieve lezers,

Hier een bericht vanuit wat-voelt-als-week-50 van de intelligente lockdown. Hoe gaat het met jullie? Bij mij voelt het allemaal een beetje als een rollercoaster.

read more…

Hoi! Mijn naam is Ashley, dat daar is een foto van mij en dit is mijn dagboek. Het is een verzameling van foto’s, films, boeken, recepten, reizen en eigenlijk alles wat ik niet wil vergeten. Leuk dat je meeleest!

Op deze blog worden cookies gebruikt om er voor te zorgen dat je niet steeds opnieuw je gegevens hoeft in te vullen wanneer je een reactie achterlaat. Die cookies worden alleen opgeslagen als je dat zelf aanvinkt. Je kunt deze instellingen later altijd zelf aanpassen in je browser. Klik hier voor een link naar mijn privacybeleid.


all pictures/illustrations on this blog are mine (unless otherwise stated), please don’t use them without my permission, thank you!

Verder lezen?

 

 

Of scroll verder voor meer stukjes

Ok, dat liep even anders dan verwacht

Nu ik mijn vorige stukje terug lees moet ik er een beetje om lachen: oh sweet innocent summer child, if you only knew! Kon ik weten dat ik al een stuk sneller terug zou zijn in Nederland dan verwacht? Nee, natuurlijk niet, maar het blijft grappig dat ik schreef dat ik verwachtte dat mijn tijd in Zweden kort zou voelen en dat ik er zoveel mogelijk van moest proberen te genieten. Nog geen twee weken na het posten van dat stukje zat ik in het vliegtuig.

Ik hoef natuurlijk niet uit te leggen waarom ik weer terug ben in Nederland, want we ondervinden allemaal de gevolgen van dat verrekte virus. Ik heb nog geluk: ik kon makkelijk naar huis, mijn colleges kan ik online volgen en ook mijn werk gaat gewoon door, veilig van uit mijn eigen huis. Maar hey, even heel eerlijk: ik vind het stiekem ontzettend jammer dat mijn tijd in Zweden zo eindigde.

Toen de universiteit maandag 16 maart “dicht” ging en ook omringende landen hun grenzen gingen sluiten, heb ik eigenlijk halsoverkop besloten om terug naar huis te komen. De sfeer was al een week grimmig (niemand wist wat er ging gebeuren) en ik wilde gewoon heel graag naar huis. Ik boekte een ticket voor de volgende ochtend, gooide wat spullen in een koffer, bracht m’n plantjes naar beneden (waar mijn huisgenoten gelukkig wel voor wilden zorgen), deed natuurlijk geen oog dicht en zat om vijf uur ‘s ochtends in de bus naar het station om vervolgens de trein te pakken naar het vliegveld. Wat was ik opgelucht toen ik eenmaal op Schiphol stond!

Achteraf was ik ook hierin weer heerlijk naïef, want ik dacht dat ik met een week of drie wel weer terug in Zweden zou zijn. Inmiddels zijn we een maand verder en ik heb nog geen idee waneer ik weer die kant op kan om mijn spulletjes op te halen. Er ligt niets kostbaars, maar ja, de kamer moet toch leeg en ik zou ook graag nog een paar laatste dagen daar doorbrengen. Mijn vrienden zijn ook bijna allemaal weg gegaan uit Uppsala of vertrekken binnenkort, dus ik verwacht niet dat ik ze dit jaar nog ga zien of dat ik gedag kan zeggen (dat vind ik eigenlijk nog wel het vervelendste van dit alles!), maar een laatste rondje lopen of nog een keertje een koffie halen bij m’n stamkroeg (de Espresso House) zou al leuk zijn. Het is zo triviaal natuurlijk en er zijn zoveel meer dingen veel belangrijker, maar als het zou kunnen dan zou het best leuk zijn.

MAAR, wat heb ik een mooie tijd gehad in Zweden. Ik kijk met zoveel plezier en dankbaarheid terug. Dat klinkt een beetje suf, maar dat is wel wat ik voel als ik er aan terug denk. Ik heb zoveel leuke en bijzondere mensen ontmoet (gisteren was ik jarig en toen ik ook berichtjes van hun kreeg vond ik het echt leuk om weer wat van ze te horen!), heb echt gave en interessante colleges gevolgd, keihard gewerkt en ook veel over mezelf geleerd. En vooral ook herontdekt dat er daarbuiten een hele wereld is om te verkennen en je voor in te zetten. Bijzonder gevoel. Achteraf gezien had ik niet durven hopen dat ik er zo blij van zou worden.

Dus ja, ik ben weer terug in Nederland. Wat ook absoluut niet verkeerd is, want ik heb genoeg heimwee gehad en dat heb ik nu niet meer (alleen een beetje nostalgische gevoelens over Uppsala natuurlijk). Het is super fijn om weer naast mijn vriend wakker te worden, in de buurt van familie te zijn, in mijn eigen huisje te wonen en de zee weer te kunnen ruiken.

Ik heb geen idee hoe de komende maanden er uit komen te zien, eigenlijk niet eens hoe de komende weken zullen zijn (afgezien van het schrijven van mijn scriptie, wish me luck), maar dat weten we nu natuurlijk allemaal niet.

Hang in there! Ik hoop dat jullie allemaal gezond zijn.

Liefs,
Ash

Een update uit Uppsala

Hallo? Is er nog iemand? Geen idee of iemand dit nog gaat lezen, maar het leek me leuk om hier toch nog eens een update te schrijven vanuit Uppsala.

Inmiddels zijn we bijna zes (!) maanden verder na mijn laatste post. Sinds augustus woon ik in Uppsala, in een appartement met nog vier andere (Zweedse) huisgenoten, in het nieuwste deel van de wijk Luthagen. Mijn kamer voelt nu echt als mijn kamer (met, surprise surprise, al weer een hele stapel verzamelde boeken) en ik heb hier favoriete supermarkten, koffietentjes, studieplekken en wandelroutes (die ik iedere avond loop), net zoals dat ik die thuis heb.

(Ik, het hele eerste semester)

De tijd is super snel gegaan! De eerste maanden waren heel erg intens. Lange collegedagen, veel nieuwe mensen ontmoeten, presentaties geven, essays schrijven, donkere dagen, heimwee… Geen idee hoe, maar ik heb het gedaan. En ik heb al mijn vakken gehaald. De master is echt zoveel leuker dan ik had verwacht en ik heb zoveel geleerd! Inmiddels ben ik bezig met het tweede semester en staat er zelfs al een idee voor mijn masterscriptie op papier. Ik verwacht dat dit semester net zo snel zal gaan als de vorige en ik probeer er dus extra bewust mee om te gaan. Het is natuurlijk een “halve evaluatie” (want ik ben immers nog niet klaar), maar ik ben nu al ZO BLIJ dat ik ben gegaan.

read more…

16-08-2019


Hi allemaal!

Na lang nadenken heb ik besloten om een apart blogje te maken voor het komende jaar.

Vaste lezers hebben ook wel gemerkt dat ik de afgelopen tijd veel minder heb geschreven. Dat komt voornamelijk doordat het voor mij steeds minder fijn voelt om alles in het openbaar te delen. Ik vind schrijven super leuk, en het creatief bezig zijn ook, maar het bloggen over m’n leven “in het openbaar” begint steeds minder natuurlijk te voelen. Tijdens het schrijven weeg ik constant al m’n woorden (toch wel met de gedachte van wie er allemaal kan lezen), censureer ik mezelf heel vaak en ben ik toch stiekem bezig met hoe het er naar buiten toe uitziet en hoe het allemaal overkomt. Het kost dan zóveel tijd en het haalt ook het plezier er wel een beetje uit. Ik doe het al zo lang natuurlijk, dus het voelt gek om het los te laten, maar tegelijkertijd voel ik al een tijdje dat het niet meer helemaal bij me past.

Omdat ik nog wel graag wil blijven schrijven (vind het echt heerlijk om dingen van me af te kunnen schrijven), heb ik voor nu deze oplossing bedacht. Ik ga helemaal geen geheime dingen doen het komende jaar en het wordt ook helemaal niet zo spannend (eh ja, behalve voor mij dan, haha), maar er over schrijven op een eigen besloten plekje voelt toch een stuk fijner.

Ik zou het super gezellig vinden als je mee zou gaan! Sommigen van jullie “ken” ik al zo lang. Mocht je mee willen lezen, ga dan naar http://ashleylynn.home.blog en vraag een uitnodiging aan. Om mee te kunnen lezen moet je wel een wordpress.com account hebben (of een account aanmaken), maar ik kon zo snel geen andere oplossing bedenken, dus hopelijk is dat geen probleem. Mocht het trouwens niet lukken, dan kun je mij ook een berichtje sturen en dan voeg ik je op die manier toe. Ik moet het toevoegen trouwens wel via mijn laptop doen, dus het kan eventjes duren. (Mocht je een uitnodiging aangevraagd hebben en niet door mij toegevoegd worden, dan is dat waarschijnlijk omdat ik je in het “echt” ken en ik je de verhalen liever zelf vertel :))

Als je denkt: “nah, het boeit me allemaal niet zo”, dan is dat ook geen probleem natuurlijk! Dan wil ik je bij deze bedanken voor het meelezen de afgelopen tijd (dagen/weken/maanden/jaren?) en wie weet komen we elkaar nog eens tegen op het wereldwijde web.

Wat ik met ashleylynn.nl ga doen? Dat weet ik nog niet precies. Er zal af en toe wel een iets verschijnen misschien, maar ik ga hier voorlopig niet (meer) dagelijks updaten. Ik vind het super spannend om dit los te laten, soms leek het zo’n groot deel van mijn identiteit (ik weet dat het gek klinkt), maar voor nu voelt het goed.

Mijn instagram zal ik wel gewoon bij blijven houden, dus ik verdwijn sowieso niet hoor!

Liefs,
Ash

Jullie blogs (deel 2)

Een paar maanden geleden deed ik een oproepje aan al mijn lezers om (als jullie dat hadden) jullie blogs achter te laten. Hoewel volgens mij velen van jullie huiverig zijn (of een stille meelezer, hoi, ook leuk, dank dat ik jouw guilty pleasure mag zijn), waren er toch een aantal van jullie die gehoor gaven aan mijn oproep, yay! Dankjewel! Ik vermoed dat Jonathan daar ook iets mee te maken had ;-)

Dit is deel 2 van de lijst. Veel leesplezier! ♥

read more…

Even van me afschrijven

Goed, ik heb geen idee hoe ik dit stukje moet beginnen (hoe blog je eigenlijk??), maar ik wil toch wel even van me afschrijven, dus hier gaan we dan.

Hoe gaat het met het Zweden avontuur? Nou, de afgelopen twee weken ben ik vooral bezig geweest met het zoeken van een kamer. Ik had me onder andere ingeschreven bij een soort woningstichting van Uppsala, maar dat bleek al snel niet echt op te schieten. Verreweg het meeste geluk heb ik tot nu toe gehad met het typen van een advertentie op een facebook-pagina. Ik moest wel even een drempel over, want ja, wat moet je dan schrijven en welke foto moet erbij? Petje af voor de mensen met een datingprofiel! Maar ik deed het toch en was echt verrast door het aantal reacties. Hoewel ik er een heleboel kreeg van eh, bijzondere mannen die wel een kamer voor me hadden (zullen vast niet allemaal viezeriken geweest zijn hoor, maar toch), kreeg ik gelukkig ook een paar serieuze reacties met opties die er echt leuk uitzagen. Ik durf nog geen definitieve uitspraken te doen, want wat nou als het uiteindelijk toch niet doorgaat, maar ik dénk dat ik wel een kamer heb gevonden. YES! Ik dacht van tevoren echt dat het een ramp zou worden, maar dat valt toch nog best mee.

Ook wel spannend, want dat betekent dat het nu allemaal écht gaan gebeuren. Echt beseffen doe ik dat trouwens nog steeds niet hoor. Normaal ben ik een enorme denker (‘s ochtends als ik m’n ogen open doe hoor je zo’n opstart-geluidje), maar ik probeer nu juist niet teveel te gaan nadenken over wat er allemaal gaat komen en kan gebeuren. Vind het wel moeilijk om echt in het moment te leven nu (merk aan mezelf dat ik gewoon vaak afgeleid ben- soms sta ik in een kamer en dan denk ik, wat kwam ik hier ook alweer doen?), maar dat geeft ook niet. Hoort er een beetje bij, denk ik dan maar.

read more…