Gelezen: Ghosts – Dolly Alderton

Ghosts gaat over Nina, een 32 jarige culinair journaliste uit Londen, die na het verbreken van een lange relatie besluit zich toch maar eens aan te melden bij een datingapp. Ze heeft er weinig zin in, maar zou het ergens wel fijn vinden om alle dingen in het leven met iemand anders te kunnen delen. De leuke dingen, maar ook de lastige dingen. Dat haar vader aan het dementeren is bijvoorbeeld, of hoe haar onderbuurman de hele tijd harde muziek draait en de vuilnis niet goed opruimt. En wat ook niet helpt is dat bijna al haar vriendinnen ook een relatie hebben of er naar op zoek zijn. Ze kan toch niet achterblijven? Kortom, ze meldt zich aan en bij de eerste date is het direct raak. Max is sexy, aardig en geeft haar het gevoel dat ze weer in de liefde mag geloven. Hij praat zelfs over hun toekomst. Maar dan… ja, je ziet het al aankomen natuurlijk, dan ghost hij haar en is hij opeens verdwenen. Waarom doet iemand zoiets? En hoe ga je daar mee om?

Toen mijn vriend en ik begonnen met “daten” (groot woord, want we zaten bij elkaar in de klas) was er niet zoiets als Tinder. Volgens mij bestond de smartphone nog niet eens! Als we al digitaal communiceerden, dan was dat via MSN, waar ik in het begin vooral zijn aandacht probeerde te trekken door een paar keer on- en offline te gaan (als iemand van je contactlijst online kwam dan schoot er namelijk met veel bombarie en geluid een pop-up tevoorschijn, rechtsonder in je scherm). Het klinkt misschien absurd, zeker als je van een andere generatie bent en nog nooit van MSN hebt gehoord, maar hey, het heeft gewerkt! Inmiddels zijn we ruim dertien jaar verder en hebben we het nog altijd heel gezellig.

Alles bij elkaar opgeteld zorgt het er voor dat ik dus niet kan zeggen dat ik zelf veel ervaring heb met modern dating. Goed, ik ken uiteraard wel verhalen van vriendinnen en vriendinnen en ik scroll ook heel wat op twitter, dus helemaal onbekend ben ik er niet mee, maar een ervaringsdeskundige? Nee, dat ben ik niet. Toch heb ik het boek Ghosts van Dolly Alderton met veel plezier gelezen.

Anders dan de titel misschien doet vermoeden gaat Ghosts namelijk lang niet alleen over ghosting, maar heeft het veel meer lagen. Naast de liefdesrelatie spelen de andere relaties in Nina’s leven in dit boek een grote rol. Die met haar ouders en haar vriendinnen zijn minstens zo belangrijk. Hoe is het om je vader te verliezen aan dementie? En hoe ga je om met het verdriet van je moeder? En dan hebben we het nog niet gehad over je beste vriendin, met wie het contact steeds meer onder spanning komt te staan, omdat jullie levens flink van elkaar verschillen. Nina probeert continu de balans te vinden, maar simpel is het niet. Al met al zou ik zeggen dat die stukken in het boek me veel meer zijn bijgebleven. Max was slechts op bezoek.

“I’m fascinated with memory and how much it forms our relationships and the way we love each other. And weirdly, I think dementia teaches us a lot about identity, about what makes us who we are.” – Dolly Alderton in dit interview

Dat Alderton al jaren als columnist voor The Sunday Times schrijft over liefde en relaties, zie je trouwens ook duidelijk terug in het verhaal. De personages vond ik levensecht en de relaties en dialogen heel geloofwaardig en genuanceerd. Ze weet het leven van de moderne vrouw goed te vatten. Dat durf zelfs ik, iemand zonder Tinder ervaring, te concluderen. Ik vond het een fijn boek!

Heb jij het al gelezen, en zo ja, wat vond jij er van?

Liefs,
Ash

Hoi! Mijn naam is Ashley, dat daar is een foto van mij en dit is mijn dagboek. Het is een verzameling van foto’s, films, boeken, recepten, reizen en eigenlijk alles wat ik niet wil vergeten. Leuk dat je meeleest!

Op deze blog worden cookies gebruikt om er voor te zorgen dat je niet steeds opnieuw je gegevens hoeft in te vullen wanneer je een reactie achterlaat. Die cookies worden alleen opgeslagen als je dat zelf aanvinkt. Je kunt deze instellingen later altijd zelf aanpassen in je browser. Klik hier voor een link naar mijn privacybeleid.


all pictures/illustrations on this blog are mine (unless otherwise stated), please don’t use them without my permission, thank you!

Verder lezen?

 

 

Of scroll verder voor meer stukjes

Week 11 – Ga stemmen!

We mogen weer naar de stembus! Ik ga even iets heel geprivilegieerds zeggen: ik ben blij als de verkiezingen weer voorbij zijn. Ik vind het namelijk heel belangrijk dat ik kan stemmen en ik ga ook altijd naar de stembus, maar het hele (media)circus er omheen vind ik vooral vermoeiend en vermijd ik dan ook zoveel mogelijk. Is dat slecht? Moet ik dat misschien voor mezelf houden? Het is in ieder geval beter voor mijn bloeddruk en zolang ik nog steeds mijn burgerlijke plicht doe, vind ik dat ik er wel mee wegkom.

Na het invullen van meerdere stemwijzers met verschillende uitslagen ben ik er trouwens nog steeds niet helemaal over uit wat ik ga stemmen. Op dit moment ben ik dus een zwevende kiezer (in de progressief linkse hoek) en twijfel ik tussen drie partijen. Morgen ga ik nog even in de verkiezingsprogramma’s duiken. Wat ik wel al zeker weet is dat ik op een vrouw ga stemmen. Hier lees je waarom dit belangrijk is en hoe je dit het best kunt doen.

Mocht je trouwens ook nog zweven, dan heb ik nog wat tips voor stemwijzers:

  • De Feministische Stemwijzer van ActionAid. Vind jij dat gendergelijkheid, een gezond klimaat en eerlijke machtsstructuren centraal moeten staan in het Nederlandse beleid? Dit is een partijwijzer die je op je gemak kunt doorlezen om er achter te komen welke partijen hier ook achterstaan.
  • De Ongemakkelijke kieswijzer is een kieswijzer van het Humanistisch Verbond met vragen over de belangrijke onderwerpen op het gebied van zelfbeschikking, gelijkheid en religie.
  • De Politieke Sekswijzer geeft stemadvies m.b.t. de politiek die invloed heeft op je seksuele gezondheid (denk bijvoorbeeld aan de vergoeding van anticonceptie)
  • Het Kieskompas is wat algemener (enige minpunt is dat hier niet alle politieke partijen in staan – maar je komt er wel achter in welke hoek je je min of meer bevindt ten opzichte van links/recht progressief /conservatief).
  • De Jongerenkieswijzer is een stemwijzer voor de kwesties die vooral belangrijk zijn voor de jongeren onder ons (waar ik helaas niet meer onder val, haha). Handig als je zelf nog jong bent, maar ook als je graag met jongeren in het achterhoofd wil gaan stemmen.

Wat ik zelf heel behulpzaam vind is om de standpunten/antwoorden van de partijen per stelling of vraag nog eens goed door te lezen, om er zo achter te komen of je daadwerkelijk op één lijn zit. Soms zitten er vragen tussen waar ik nog nooit over heb nagedacht en dan helpen de antwoorden van de partijen mij de kwestie beter te begrijpen.

Zijn jullie er al over uit of en op wie je gaat stemmen? Ik merk dat er in mijn vriendenkring steeds meer over gepraat wordt en dat vind ik echt een goede ontwikkeling. Praten jullie er over, bijvoorbeeld met vrienden/familie/collega’s?

Ok, rest mij nog één ding: ga, als je kunt, stemmen! :)

Liefs,
Ash

Dingen die ik even kwijt wil

Soms kun je de woorden niet vinden en dat is waar ik de afgelopen twee weken een beetje last van had. Veel ideeën, veel om over te schrijven, maar hoe ik moet beginnen? Geen idee. En dan gaat er zo weer een week voorbij en baal ik er van dat ik niet drie keer per week heb geüpdatet, zoals ik eigenlijk van plan was. Maar hier ben ik weer! En daar gaat het om, toch? Ik weet nog steeds niet helemaal wat ik nou moet schrijven, maar ik weet wel dat het vaak een kwestie is van gewoon maar beginnen. Hoe langer ik wacht, hoe hoger de drempel wordt. Daarom hier een stukje met allemaal dingen die ik wil delen (ik ga even lekker braindumpen, zoals ze dat zo mooi zeggen).

Het nieuws over Sarah Everard maakte me deze week zo verdrietig (en boos). Ik merk dat het me nog steeds niet loslaat. Ik schreef er gisteren een stuk over, maar publiceerde het niet. Omdat ik me er niet klaar voor voel. Omdat mijn eigen schaamte al genoeg is en de angst voor “maar in hoeverre was het je eigen schuld”-reacties te pijnlijk is. Het was ook zo’n boos stuk en ik voel(de) me zo gefrustreerd. Ik schreef over hoe je als jong meisje al leert op te passen, over de keren dat ik me zelf in onveilige situaties heb bevonden met mannen en over de schaamte en tegelijkertijd woede en verdriet die ik daar nog steeds over voel. Dat zij waarschijnlijk geen idee hebben dat het niet ok was, hoe ik degene was die zelfs sorry zei, maar hoe wij vrouwen het altijd meedragen (en er heel wat uren therapie voor nodig hebben). Hoe er altijd een zwijgende vrouw is, dichterbij dan je denkt. Ik ben woedend voor mezelf, maar ook voor mijn vriendinnen en alle andere vrouwen. Not all men, nee. Maar het waren wel allemaal mannen.

Iedere vrouw (of man) die een vorm van seksueel geweld en/of seksueel overschrijdend gedrag heeft meegemaakt: I see you, I feel you, I got you. Wees even extra lief voor jezelf deze week.

♥ Nog even in lijn met mijn vorige stukje: dit artikel, ‘Britney Spears was never in control – How Could I ever believe a teen girl could hold all the power?‘, vond ik zó sterk.

♥ Waar zouden we toch zijn zonder boeken? Heerlijk om er even in te verdwijnen, vooral als het “echte” leven (of het nieuws) af en toe wat pittiger is. Ik las weer een paar fijne de afgelopen weken. Bij het uitlezen van de Harry Potter reeks jankte ik deze keer tranen met tuiten (ik vermoed dat PMS hier wat mee te maken had), daarna las ik Ghosts van Dolly Alderton (zal er nog een stukje over schrijven) en nu ben ik bezig in The Gifts of Imperfection van Brené Brown. Wat een boek! Waarom had ik het nog niet eerder gelezen? Ik ben er aardig wat van aan het overschrijven in mijn journal. Super leerzaam.

Ook bestelde ik het boek Klara and The Sun van Kazuo Ishiguro. Daar was ik namelijk echt super benieuwd naar, vooral omdat ik zijn andere boeken Never Let Me Go and The Remains of the Day ook zo goed vond. Ik zal laten weten of ik Klara and The Sun ook een aanrader vind. Hebben jullie het toevallig al gelezen?

♥ De afgelopen twee maanden ging ik weer op een paar sollicitatiegesprekken. Uiteraard kan ik er niet al te diep op ingaan (lijkt me niet zo netjes), dus ik houd het vaag. De één was leuker dan de ander, maar allemaal waren ze leerzaam. Het heeft me geleerd dat ik op mezelf kan vertrouwen en op mijn gevoel kan en mag afgaan. Eerst dacht ik dat ik iedere baan zou aannemen, als ik maar iets had, maar ik zie nu in dat deze instelling me niet verder gaat helpen. Dat klinkt natuurlijk absurd, want natúúrlijk mag je eisen stellen aan een baan en natúúrlijk hoef je geen baan aan te nemen die ruk vind. Maar als je al een paar jaar werk zoekt en druk bezig bent met het loskoppelen van je eigenwaarde aan het hebben van een baan, dan is dat een vooruitgang. In plaats daarvan probeer ik in te zien dat ik prima ben zoals ik nú ben (met of zonder baan) en dat ik zelf mag bepalen waar ik happy van word, of dat nou een drukke baan is of niet. (Even een disclaimer: als ik mijn huur niet zou kunnen betalen of mijn kinderen te eten moet geven, dan zou ik uiteraard minder kieskeurig zijn) Of ik nu een baan heb weet ik overigens nog niet (ik moet van één gesprek nog iets terughoren *duimt*), maar ik ben in ieder geval weer wat ervaringen rijker.

♥ Vorige weekend zag ik op Netflix de film Moxie. Deze film is geregisseerd door Amy Poehler (love her!) en gaat over de 16-jarige Vivan. De synopsis: “Inspired by her mom’s rebellious past and a confident new friend, a shy teenager publishes an anonymous zine calling out sexism at her school.” Ik vond het een schattige film en hoewel er genoeg op aan te merken valt, vond ik het prima voor een zaterdagavond.

♥ In mijn omgeving krijgen inmiddels gelukkig steeds meer mensen het vaccin. Merken jullie het ook? Vermoedelijk duurt het voor ons zelf nog wel even, maar het idee dat zij in ieder geval minder kwetsbaar zijn geeft al heel veel lucht. We zijn bijna een heel jaar verder sinds het begin van de pandemie en eindelijk durf ik een beetje optimistisch te zijn. Voelt goed!

♥ Vandaag is mijn vriend jarig en dus maakte ik op zijn verzoek gisteravond weer eens een Blueberry Cheesecake. Mijn moeder heeft het recept op haar instagram staan, en je kunt het recept hier vinden. Het is echt héél lekker, dus je bent gewaarschuwd.

♥ Als laatste nog een Podcast tip: de podcast All The Small Things van Venetia La Manna. Ik luisterde de eerste aflevering met Rina Sawayama tijdens een wandeling en dat was echt heel gezellig. Ik had nog nooit van Rina gehoord, maar blijkbaar is ze een bekende Britse artieste (en haar laatste album is zelfs genoemd door Elton John als het beste album van 2020). Ik snap niet hoe ik het gemist heb! Eenmaal thuis heb ik meteen haar muziek opgezocht en het is echt super tof. STFU bijvoorbeeld, of het nummer Lucid en XS (over het kapitalisme).  Ze gaan in ieder geval direct op mijn hardloopplaylist!

Fijne weekend ♥

Liefs,
Ash

Playlist: lovely covers

Er zitten weinig dingen in mijn irritatiezone. Nee, wacht, dat neem ik terug, er zitten aardig wat dingen in mijn irritatiezone (hey, ik ben ook maar een mens), maar ik kan ook aardig wat dingen tolereren, dus ik heb gelukkig nog best een leuk leven. Dingen die ik wel moeilijk te verdragen vind hebben vaak met muziek te maken. Zo zet ik de zender altijd over als ik Ed Sheeran hoor én kan ik heel slecht tegen melige covers. Dan zit je lekker van je koffie te genieten in een caféetje (weet je nog?) en dan hoor je op de achtergrond zo’n cd met indie covers… Een slow motion versie van een Fleetwood Mac nummer bijvoorbeeld (echt, wáárom moet iedereen Dreams opnieuw uitvinden met een tokkelgitaar en een semi-dramatisch kreuntje? Just don’t do it).

Je begrijpt het: dit is een heel groot probleem. Als je je afvraagt waarom ik in therapie zit… het is ALLEMAAL Ed Sheeran’s schuld.

He, dat voelde goed, even lekker zeuren.

(In Uppsala is er een studentenwijk die Flogsta heet. Ik woonde daar zelf niet, maar een paar mensen uit mijn klas wel en ik ben er dus wel eens geweest op feestjes. Het is een verzameling van hopeloos verouderde flats, waar voornamelijk internationale studenten wonen. En ik zweer het, hand op mijn hart: iedere avond om 22:00 schreeuwen ze er met z’n allen heel hard uit het raam. Volgens één van mijn vrienden was dit allemaal uit pure frustratie en deed ze zelf vaak mee. Zeker na afgelopen jaar begin ik dat steeds meer te begrijpen. Lekker schreeuwen dus! Of in mijn geval, even zeuren).

Maar dan nu door naar de playlist, want ik begin op zo’n kookboek te lijken waar je eerst een heel essay voorgeschoteld krijgt voor ieder recept. Ik weet dat ik net driehonderd woorden heb besteed aan het afkraken van covers, maar soms worden er natuurlijk ook goede geschreven. Het leek me leuk om daar een playlist van te maken. Trouwens, als je streng zou zijn, dan zou je sommige van de covers in de lijst misschien als “melig” kunnen bestempelen. Ik weet zelf ook niet precies wanneer het bij mij van “ja, leuk” naar de irritatiezone verschuift, maar bij deze versies heb ik daar dus geen last van.

Niet in de lijst (omdat ik ‘m niet op spotify kan vinden), maar wel de moeite waard: Chiquitita door First Aid Kit.

Ik heb de playlist zo gemaakt dat je eerst de lijst van covers krijgt en dan de originelen. Veel luisterplezier!

Liefs,
Ash

Week 9

De maand maart is aangebroken. Kunnen jullie het geloven, dat we nu ruim een jaar in een pandemie zitten? Wat een gek idee. Maart is de maand waarin ik vorig jaar terugvloog naar Nederland, maar ook de maand waarin we hopelijk eindelijk écht lente gaan hebben, de klok een uurtje vooruit gaat en mijn vriend toevallig weer een jaartje ouder wordt.

Ik zit er hard over na te denken hoe we dat nou een beetje leuk kunnen gaan vieren. Een paar jaar geleden bestelde ik bij de Hema een taart met zijn gezicht erop (jup, zo ben ik), maar ik vermoed dat we dit jaar heel wat minder visite gaan krijgen, en om nou in ons eentje een hele taart op te gaan eten? Ach, wie houd ik voor de gek, dat zouden we prima kunnen. Maar toch, ik wil niet weer precies hetzelfde doen. Misschien gewoon zelf een taart bakken (niet de mango taart!) en voor de avond een etentje regelen? Als jullie nog leuke lockdown-proof verjaardagsideeën hebben, let me know! :)

read more…

February diary

Februari, de maand die dit jaar perfect op de kalender paste; het is alweer voorbij! Het was zo’n gekke maand eigenlijk. Veel kou en dan aan het eind opeens weer lente. Ik voel dat er nu eindelijk weer een beetje ruimte in mijn hoofd komt om vooruit te durven kijken. Niet zozeer om grootse plannen te maken, hoor. Maar het idee dat er een einde komt aan deze donkere winter is voor nu genoeg.  Voordat we aan maart beginnen, is hier nog even mijn februari dagboekje:

read more…

Random posts

Gelezen boeken in 2020 (30/30)

Welkom bij de laatste boekenupdate van dit jaar! Dit is de laatste post uit een reeks van drie. Hier vind je deel 1 en dit was deel 2. Ik heb meer dan dertig boeken gelezen dit jaar, maar wilde er ook niet teveel delen. Vanaf nu ga ik weer vaker "losse"...

DIY wand lambrisering (the easy way)

Onze (vorige) slaapkamer miste nog iets, maar ik kon er steeds niet echt de vinger op leggen wat het nou was. Ja, de muur achter het bed was nogal kaal, maar ik wilde graag dat het een rustige kamer zou blijven en allerlei dingen aan de muur leek me geen goede...