Deze week zetten we een “nieuwe” kast neer (oftewel: van mijn zusje, die ze in nog haar berging had staan), pakte ik de laatste dozen uit en maakte zo boekenlades! Je moet toch wat, met al die boeken. Op den duur wil ik mooie boekenkasten gaan maken, maar tot die tijd vind ik dit een prima oplossing.

Nog niet uitgelezen, maar wel in begonnen: Blue Sisters van Coco Mellors.

Ik kocht tulpen, mijn lievelings. ♥

Toet toet! Tara nam me mee naar het strand (#passengerprincess). Even met de voeten in de zee, kletsen in het zand en daarna lekker nog even op terras in het zonnetje met een 0,0 biertje.

Ook ging ik weer weer naar de kapper en ik kwam een stuk blonder terug. Je ziet het eigenlijk niet zo goed op deze slechte foto, want heb ‘m ook nog eens gemaakt na bovengenoemd strandbezoek, dus m’n haar zit nogal verwaaid. Maar weet je hoe moeilijk het is om een beetje een leuke foto van jezelf te maken? Ik vind het lastig!

In het weekend doken we samen met mijn schoonouders de tuin in en hebben we overal flink gesnoeid (en vervolgens alles door de hakselaar gehaald). Veel werk, maar het begint langzaam ergens op te lijken. Dit is uiteraard de voor-foto 😉 (Altijd als ik over “de tuin” begin voel ik me zo volwassen. Net zoals een hypotheek??)

Verder schreef ik veel van me af. Zowel op papier…

als digitaal. En daarom is dit blogje zo kort, want nu weet ik even niet meer wat ik allemaal moet schrijven. Ik wens jullie allemaal een fijne week. ♥

Liefs! x

Het heeft wel iets bijzonders om je leven bij te houden in fotootjes en korte tekstjes. De tijd vliegt er niet minder snel door, maar je staat wel wat beter stil bij het verstrijken van de maanden. Het is als het digitaal omslaan van een kalender.

Ik merk dat ik m’n leven ook iets meer romantiseer sinds ik weer foto’s en dagboekjes maak. Het voelt soms wat performative, maar tegelijkertijd denk ik: je moet toch zelf de slingers ophangen? Dus toen ik vorige week in de bus zat en door de straten van Oslo slingerde, omarmde ik het moment volledig door naar buiten te staren met in m’n oren de soundtrack van Lost in Translation (de ultieme achtergrondmuziek voor “overthinking your life on public transport”-momenten).

Bij deze sla ik de kalender dus (ietwat vroegtijdig) om naar de volgende maand. In februari deden we eigenlijk een heleboel! Zo leverden we onder andere de sleutel in van ons vorige huisje, zagen we de theatershow van Dan and Phil, vierden we mijn moeders verjaardag, gingen we voor een paar dagen naar Oslo, schreef ik een paar blogjes en scheen eindelijk de zon.

Ik sluit mijn laptop en blaas de kaars uit. Uit het raam zie ik de met huizen bezaaide vallei en heuvels van Oslo, met daarboven Venus en nog duizenden andere sterren. Voordat ik naar bed ga besluit ik toch nog even naar buiten te stappen, de veranda op. Waarom niet?

Terwijl de stad aan mijn voeten ligt moet ik opeens denken aan een uitzicht van tien jaar geleden. We reden over Route 76 op IJsland, langs kliffen en besneeuwde bergtoppen en door zulke smalle tunnels dat je er maar met één auto tegelijk doorheen kon rijden. Om de tien minuten zetten we de auto aan de kant. We konden er niet over uit hoe prachtig alles was.

Ik durf niet te zeggen hoeveel keer we al gestopt waren. Voor mij strekte zich een gebergte uit met daarboven het mooiste zonlicht dat ik ooit had gezien. Als ik in een hemel zou geloven, dan zou ik denken dat hij daar de aarde raakte. De wereld, mijn wereld, voelde gigantisch, daar op dat noordelijke stukje in de Atlantische Oceaan.

In de jaren die volgden kromp ik. Niet direct, en niet alles in één keer, maar geleidelijk. Steeds een beetje meer. Misschien wel het allermoeilijkst is dat het je wijsmaakt dat het je eigen schuld is. Of dat je er op z’n minst zelf iets aan zou moeten kunnen doen. Het zorgt ervoor dat je zelf blijft aanmodderen, in de loopgraven van je geest. Voordat je het doorhebt is je wereld zo klein geworden dat er enkel een donker hoekje in je psyche is overgebleven, ter grootte van een postzegel.

Ik trek het plaid wat strakker om me heen. Met mijn mond blaas ik wolkjes, terwijl ik uitkijk over de sprankelende lichtjes in het fjord. Wolkje voor wolkje leer ik mezelf weer beter kennen. Ik vertrouw mezelf zachtjes toe dat ik mij zo ontzettend heb gemist.

Ik besluit een filmpje te maken van het uitzicht. Op het allerlaatste moment draai ik de camera toch nog even om. Ik moet lachen wanneer ik mijn glimmende hoofd zie, dat ik even daarvoor riant heb ingesmeerd met vettige nachtcrème. Het maakt me niets uit. Ik ben er (nog). Ik zoek een fijn muziekje uit, schrijf er een zweverig tekstje bij en wens iedereen op Instagram een goede nacht.

Als ik even later naast het warme lichaam van mijn lief kruip voel ik de woorden bijna door mijn aderen stromen. Het is alsof mijn vingertoppen tintelen en de synapsen in mijn hersenen ontbranden als kanonschoten. Naast mij is hij diep in slaap. Ik hoor het aan zijn ademritme. Het zal een uur duren voordat mijn hoofd stopt met het formuleren van zinnen en ideeën en gedachten en verhalen – en ik hem langzaam volg.

Vanmorgen werd ik wakker met wat meer activiteit in m’n Instagram DM’s dan normaal. Je bent gewaarschuwd: ik ga nu even fangirlen en mezelf lichtelijk voor schut zetten, maar goed, laten we niet doen alsof je me überhaupt nog hoog had zitten (je weet immers dat ik mijn therapiesessies wel eens oefen onder de douche). Ik had gisteren namelijk voor misschien wel het allereerst in m’n digitale leven een reactie geplaatst op een reel én een YouTuber getagged in een story. En ze hebben allemaal gereageerd!!!!! (Oké, oké, een hartje is misschien niet echt reageren, maar ik vind dat het telt). Dat was toch wel het hoogtepunt van m’n week, hoor.

Ik kom nog uit het tijdperk waarin het zeer afgeraden werd om je eigen naam te gebruiken op het internet. Als iemand al een foto postte dan kon je er waarschijnlijk niet zoveel aan herleiden. En mocht je iemand in het wild tegenkomen en die persoon op de een of andere manier toch herkennen, dan hield je respectvol afstand. Het was een soort onuitgesproken etiquette.

Ik ben welgeteld één keer “herkend” in al die tijd dat ik geblogd heb en die persoon stuurde me achteraf pas een berichtje dat ze me had gezien. Die keer dat ik zelf een van mijn favoriete Zweedse blogsters over straat zag flaneren heb ik haar slechts, heel stiekem, vanaf een afstandje staan bewonderen. Wellicht is dat de reden dat ik de grens tussen maker en kijker/lezer wellicht ook nu nog te streng voor ogen houd? Misschien ben ik simpelweg… oud?

Het is deels respect, maar (laten we eerlijk zijn) ook wel een stukje sociaal ongemak. Als ik Stevie Nicks in de lokale supermarkt zou tegenkomen, dan zou ik (mega-fan) haar niet aanspreken. Wat moet je ook eigenlijk zeggen? “Ooooh Stevie, ik hou van je muziek! En wat leuk dat je je tamboerijn hebt meegenomen!”?! Ik weet misschien een heleboel over haar, maar zij kent mij immers helemaal niet. Tegenwoordig hebben ze daar een mooi woord voor: parasocial.

“Parasocial interaction refers to a kind of psychological relationship experienced by an audience in their mediated encounters with performers in the mass media, particularly on television and online platforms”.

Ook deze millennial kan niet ontkennen dat ze parasociale relaties heeft. Ik wijs je graag op bovenstaande voorbeelden. En waarom ik het zo ontzettend leuk vond dat ze op mij reageerden? Ik weet het eigenlijk niet zo goed! Ik heb niet de illusie dat ze nu weten wie ik ben en ik weet natuurlijk ook wel dat zij het na één seconde weer vergeten waren, maar toch! Ik volg deze YouTubers al meer dan tien jaar en het idee dat ze mijn reacties (die bedoeld waren om ze een positief gevoel te geven) hebben gezien is gewoon leuk. Parasocial of niet, dat maakt mij blijkbaar niet zoveel uit.

Heb jij wel eens iemand ontmoet die je bewonderde, maar die jou niet kende? Of een online interactie gehad met zo’n persoon? Wat vond jij ervan? Ben benieuwd!

(O ja, en bedankt voor al jullie hartjes! ZO LEUK! En op deze Valentijsdag ook speciaal een hartje voor jou: ♥)

Ik ben te cynisch voor het dagelijks bijhouden van dankbaarheidslijstjes (ieder z’n ding), maar soms kan het best fijn zijn om je leven wat te romantiseren! Een fotodagboekje helpt daar enorm bij.