Tarot, taart, tv (vijf)

Goedemiddag! Vandaag heb ik weer een post met vijf dingetjes die ik graag met jullie wil delen. Misschien zou ik ze eigenlijk over vijf losse stukjes moeten verdelen, maar volgens mij is het veel leuker om lekker te kunnen scrollen.

1. The Harmony Tarot: A deck for growth and healing

Dit is misschien niet iets wat jullie direct van mij zouden verwachten, maar ik heb dus een tarotdeck gekocht. Ik zou mezelf niet per se een spiritueel mens noemen (niet dat er iets mis mee is, overigens), maar er zijn dingen die ik dan wel weer interessant vind en die wellicht onder die noemer vallen. Tarot zie ik echter zelf niet als iets spiritueels, maar eerder als een vorm van mindfulness. Ik geloof niet dat de kaarten je toekomst voorspellen of dat er een verborgen betekenis in ligt. In plaats daarvan gebruik ik het meer als een tool om mijn gedachten te ordenen. Als ik ergens mee zit, dan trek ik wat kaarten (bij het deck kwam ook een handig boekje overigens) en dan denk ik er aan de hand van de betekenis van de kaarten over na. Het klinkt een beetje vaag, maar ik vind het tot nu toe wel fijn.

Dit tarotdeck komt van een meisje dat ik volg op Youtube (Harmony Nice) en ik vind het echt zo mooi! Ik bestelde het via The Book Depository.

read more…

Hoi! Mijn naam is Ashley, dat daar is een foto van mij en dit is mijn dagboek. Het is een verzameling van foto’s, films, boeken, recepten, reizen en eigenlijk alles wat ik niet wil vergeten. Leuk dat je meeleest!

Op deze blog worden cookies gebruikt om er voor te zorgen dat je niet steeds opnieuw je gegevens hoeft in te vullen wanneer je een reactie achterlaat. Die cookies worden alleen opgeslagen als je dat zelf aanvinkt. Je kunt deze instellingen later altijd zelf aanpassen in je browser. Klik hier voor een link naar mijn privacybeleid.


all pictures/illustrations on this blog are mine (unless otherwise stated), please don’t use them without my permission, thank you!

Verder lezen?

 

 

Of scroll verder voor meer stukjes

Week 8

Een kwartier geleden dacht ik: vandaag gaat het niet meer lukken om iets te schrijven, en dat is ok. Nu zit ik dan toch weer op bed met mijn laptop op schoot om op de valreep nog even een maandagstukje achter te kunnen laten. De lat ligt trouwens laag (ik zeg het maar alvast), dus doe jezelf een plezier en verwacht er niet teveel van, haha.

Ik wil jullie allereerst heel erg bedanken voor al jullie fijne reacties op mijn “Week 7” stukje van vorige week. Zoals ik al schreef is het altijd spannend om jezelf kwetsbaar op te stellen, maar in dit geval hebben jullie voor mij bevestigd dat het ook heel waardevol kan zijn.

Dat is iets waar ik de afgelopen week op door heb gebouwd- ik ben de afgelopen week heel eerlijk geweest over hoe ik me nou eigenlijk echt voel. Ergens had ik niet eens gemerkt dat ik weer een beetje op slot was gegaan. Dat soort dingen sluipen er in en voordat je het weet ben je zelfs je therapeute aan het ontzien “omdat je haar er niet mee wil belasten” (waarvan ik overigens nu achteraf wel inzie hoe absurd dat is, haha).

Hoewel ik daar een soort van ontlading van merk, voel ik me tegelijkertijd ook heel kwetsbaar en een beetje “wiebelig”. Vandaag voelde ik dat heel sterk en het lukte me maar niet om er een goed stukje uit te krijgen. In plaats daarvan ging ik hardlopen; rende ik als een malloot met mijn armen wijd over de bunkers, terwijl Mick in mijn oren schreeuwde dat zelfs wilde paarden hem niet tegen zouden houden. (Ik keek nog wel even achterom om te checken of niemand me kon zien)

Die zon van de afgelopen dagen, die doet me trouwens echt goed. Ik voelde me gisteren, al liggend in het zonnetje op de dijk, zo licht. Alsof er even geen pandemie was, helemaal geen zorgen. Licht én kwetsbaar, dat wel. Maar weet je, dat mág. En hoewel ik me er nog niet helemaal bij neerleg (mijn eerste instinct is om harder te gaan rennen), voel ik langzaam maar zeker iets in mijn binnenste gebeuren. Wat het is weet ik nog niet precies, maar ik begin de zinnen die ik in mijn dagboek schrijf bijna te geloven. Ik kan het, dat kwetsbaar zijn. Ik kan dat.

Welterusten.

Liefs,
Ash

Gelezen: Untamed – Glennon Doyle

Glennon Doyle untamed

Het boek Untamed van Glennon Doyle (en een bosje tulpen dat ik van iemand kreeg)

For many years Glennon Doyle denied her discontent. Then one day, at a conference, she glanced up at a woman and three words flooded through her mind: There. She. Is. (…) Glennon decided to let go of the world’s expectations of her and reclaim her true untamed self.

Toen ik bovenstaande tekst op de achterflap van het boek van Glennon Doyle las, dacht ik: “oh, dit is vast weer zo’n boek waarin een geslaagd persoon je gaat vertellen hoe ze “ontwaakt is” en ze sindsdien haar droomleven leeft. Of, dat als je het maar graag genoeg wilt, je álles kunt doen. En dat als je dat eenmaal doet, je ontwaakt bent, het dán opeens allemaal goed is.” Is dat niet een boodschap die we inmiddels allemaal wel kennen? Boy, was I wrong…

read more…

Mijn favoriete kringloopvondsten (+ tips!)

In één van mijn vorige posts noemde ik het al even: ik mis het zo om even lekker rond te neuzen in de kringloop. Ik ben niet zo van het winkelen, maar een kringloop- en boekenwinkel vind ik erg lastig om over te slaan. Ik vind het een mooi idee dat je spullen een tweede leven kunt geven en het assortiment is vaak heel anders dan in reguliere winkels. Als we in het buitenland zijn (ik kan me nu niet eens meer herinneren wanneer ik voor het laatst buiten de gemeentegrenzen ben geweest, maar ooit kwam het voor), dan zoeken we negen van de tien keer ook de kringloop of charityshops op. Voor mij geen magneten of sleutelhangers; liever neem ik een tweedehands souvenir mee voor in huis. Dat bracht me op het idee om eens op een rijtje te zetten wat mijn favoriete kringloopvondsten zijn. Door de jaren heen heb ik namelijk heel wat leuke vondsten gedaan.

read more…

Week 7


Praten (en schrijven) over mentale gezondheid en mentale stoornissen wordt altijd omgeven door een aura van taboe, en daarmee schaamte. Voor mij wel, althans. Dat verbaast je misschien, vooral als je al een tijd meeleest en wat stukjes van mijn hand hebt gelezen de afgelopen jaren. Ik heb er namelijk af en toe wel eens over geschreven, heel soms direct, nog veel vaker tussen de regels door. Het blijft echter altijd weer lastig om het er over te hebben of om er hier over te schrijven. “Vinden ze niet dat ik me aanstel? Denken ze niet: heb je haar weer, met haar gezeur? Waarom kan ze nou niet gewoon even normaal doen? Het is ook altijd wat met haar. Er is iets serieus mis met haar. Ze is zwak!” Die drempels moet ik iedere keer weer over. Soms lukt dat, maar meestal niet. Er staan heel wat niet gepubliceerde stukjes in mijn archief.

read more…

Vijf

1. Nieuw in huis


Als je mij vraagt welke winkel(s) ik het meest mis, dan denk ik meteen aan de kringloop. Ik vind het heerlijk om daar rond te lopen en ideetjes op te doen voor ons interieur (en om natuurlijk even tussen de boeken te snuffelen- een echte boekenwinkel mis ik ook, maar die hadden we hier toch al niet meer helaas). Interieur is één van mijn hobby’s, voor zover het een hobby kan zijn. Misschien meer een passie? Nu we allemaal thuis zitten denk ik dat we allemaal nog meer beseffen hoe belangrijk het is om een fijne plek te hebben.

Maar de kringloop is natuurlijk gesloten, net zoals de bouwmarkt, dus ik probeerde te kijken naar dingen die ik misschien al wel kon aanpakken tijdens deze lockdown. Lang verhaal kort: vorige week bestelden we eindelijk wat dingen voor aan de muur, waaronder deze poster. Het is een print van een werk van de Zweedse kunstenaar Anders Zorn. Ik had nog nooit van deze man gehoord, maar mijn vriend ontdekte zijn werk en toen ik dit schilderij zag leek het me perfect voor onze eethoek. Ik vind de kleuren echt heel mooi en het doet me direct denken aan een Zweedse zomer.

Het was lastig om een goede foto te maken, want het is donker binnen en de hoek is wat raar, maar hier zie je het originele werk. Wij hebben een poster van 70x100cm.

read more…

Week 6

Het is zondagochtend en ik verstuur een foto met een berichtje:

“I know it’s nothing compared to Finland, but I just have to show off a little bit: we had snow! Like REAL snow! A very rare occurrence over here! How are you doing?”

Vorig jaar februari zat ik rond deze tijd nog in Uppsala. Het contact met mijn vrienden van mijn studie verwatert langzaamaan al een klein beetje, dat is gewoon zoals het gaat. Zodra ik ook maar even denk ‘dit is leuk om te delen’ of ‘dit is een leuke aanleiding voor een gesprek’, dan probeer ik mijn telefoon erbij te pakken en stuur ik een foto of een berichtje door. De momenten dat ik een berichtje met hen uitwissel zijn de momenten waarop ik weer even besef dat ik er écht heb gezeten en dat voelt altijd best wel fijn (los van dat ik het natuurlijk gewoon fijn vind om te weten hoe het met ze gaat).

“I’m doing fine, thank you! I was just thinking about Uppsala, it’s crazy to think that it has already been a year ago that we left”, kreeg ik terug.

Als ik in mijn journal schrijf dan maak ik, zelfs nu in februari, nog vaak de fout om bovenin de rechterhoek het jaartal 2020 op te schrijven in plaats van 2021. Waar komt het toch door, dat het jaar 2020 niet helemaal echt voelt? Het is niet alsof we in dat jaar niet met z’n allen heel hard geleefd hebben. We waren ons misschien nog wel bewuster van onze sterfelijkheid dan anders.

Vanaf een uur of 13:00 komt er beweging op straat. De mensen lopen met een korte nek en voorovergebogen postuur vlak langs ons huis. Een donkerbruine labrador pup huppelt aan de overkant door de sneeuw en heeft de tijd van zijn leven. Gedurende de dag houdt mijn vriend me op de hoogte over de temperatuur en, misschien nog wel belangrijker, de gevoelstemperatuur. Het is buiten bijna -4, máár het voelt namelijk als -14. Komt door de wind, zeggen ze. Goed aankleden, dus.

De zoldertrap gaat open en er komt een vlaag van koude wind mee. Gelukkig liggen mijn snowboots voor het grijpen, toch leuk dat ze nog eens van pas komen. Dik aangekleed stappen we naar buiten en maken we wat foto’s van ons huisje in de sneeuw. Dan begint onze wandeling. Onderweg lachen we een paar keer om de (voor ons) bizarre weersomstandigheden. Het is misschien niet héél vreemd allemaal, maar zo voelt het wel.

Ja, zo voelt het wel.

Random posts

Gelezen boeken in 2020 (30/30)

Welkom bij de laatste boekenupdate van dit jaar! Dit is de laatste post uit een reeks van drie. Hier vind je deel 1 en dit was deel 2. Ik heb meer dan dertig boeken gelezen dit jaar, maar wilde er ook niet teveel delen. Vanaf nu ga ik weer vaker "losse"...

DIY wand lambrisering (the easy way)

Onze (vorige) slaapkamer miste nog iets, maar ik kon er steeds niet echt de vinger op leggen wat het nou was. Ja, de muur achter het bed was nogal kaal, maar ik wilde graag dat het een rustige kamer zou blijven en allerlei dingen aan de muur leek me geen goede...