“Mijn naam is Lola. Ik ben Duitse; ik ben Joodse. En de enige die het recht heeft een Hitlersnor op mijn gezicht te tekenen, ben ik.”

In onze bibliotheek hebben ze bij de ingang een tafel staan waarop ze alle nieuwe boeken en/of aanraders plaatsen. Ik vind het altijd erg leuk om daar even rond te kijken, want soms heb ik geen zin om heel die bibliotheek in te duiken. De vorige keer trok dit boek gelijk mijn aandacht en na het lezen van de achterkant nam ik het gelijk mee naar huis. Absoluut geen spijt van, want wat er op de voorkant staat klopt helemaal: Winternabijheid is serieus, ironisch en (absoluut!) lezenswaardig.

Het verhaal
Winternabijheid gaat over Lola, een dertiger die zichzelf identificeert als Duitse en Joodse. Wanneer het verhaal begint, voelt ze zich in Duitsland langzaam maar zeker steeds minder thuis. Het antisemitisme dat ze dagelijks tegenkomt steekt haar ontzettend en na een incident met haar collega’s (die het heel normaal vonden om op foto’s van haar een hitlersnor te tekenen) besluit ze om Berlijn voorlopig achter zich te laten en vertrekt zij naar Israël.


Leuk en interessant is dat dit een hele relevante en tegelijkertijd contemporaine roman is. Instagram, Facebook, verschillende populaire muziek, films en celebrities worden genoemd en gebruikt zoals wij dat in ons dagelijks leven ook echt doen. Daarnaast is het thema van identiteit, zowel op individueel vlak als bijvoorbeeld de rol van identiteit in internationale conflicten, natuurlijk ontzettend actueel.

Is Winternabijheid autobiografisch? Mirna Funk is een Duitse journaliste en schrijfster die o.a. geschreven heeft voor Zeit Magazine over antisemitisme en haar emigratie naar Israël (hmmm, sound familiar?). Ook heeft ze in 2014 zelf tijd doorgebracht in Israël tijdens het Israël-Gaza-conflict, waar ze als journaliste verslag van heeft gedaan. In 2015 kwam haar debuutroman uit (Winternabijheid dus), waar ze ook een literaire prijs voor won. Het boek wordt niet als autobiografisch gepresenteerd, maar het is dus niet vergezocht om de gelijkenissen te zien tussen het leven van de schrijfster en het hoofdpersonage. Dat Funk ervaring heeft met de onderwerpen in deze roman draagt waarschijnlijk enorm bij aan het feit dat dit zo’n geslaagd boek is geworden. Ze wordt echter nergens echt “preachy”. Funk doet via Lola duidelijke uitspraken, maar zoekt hier en daar ook de nuance, zonder dat het saai en voorspelbaar wordt.

De “too long, did not read” samenvatting:
Wel lezen als: je interesse hebt in een roman over een dertiger die worstelt met haar identiteit, je interesse hebt in het Midden-Oosten conflict (het is geen geschiedenisverhaal, maar het conflict is wel een duidelijk thema + kapstok voor de karakterontwikkelingen in deze roman), je jezelf graag even in Berlijn waant, je houdt van scherpe dialogen en ook een ironische toon wel kunt waarderen.
Niet lezen als: je een boek wilt lezen dat simpel wegleest en je een fantastisch vrolijk gevoel geeft. (ok, nu lijkt het net alsof dit een deprimerend verhaal is, helemaal niet, maar het is zeker geen chicklit over een hippe vrouw in Berlijn! Wat mij betreft een pluspunt ;))

Sterren:

Liefs!