Wat ben ik blij dat ik van de week toch eens het wekelijkse stadsblad heb opengeslagen, anders had ik helemaal gemist dat ons lokale filmhuis deze mooie film draaide!

Het verhaal:

“In de prachtige bossen in het noordwesten van Amerika heeft Ben (Viggo Mortensen) zijn ideale wereld geschapen. Een perfecte plek voor zijn zes kinderen, ver weg van de hectiek en de sociale druk van het hedendaagse bestaan. De kinderen studeren en leren jagen. Het leven is puur en overzichtelijk. Totdat een dramatische gebeurtenis het gezin doet besluiten de confrontatie met de buitenwereld aan te gaan. Met zowel heftige als hilarische gevolgen…” Bron: flyer van de film.

Het klinkt zo mooi, een eigen plek midden in de bossen, ver weg van de harde “domme” maatschappij die bol staat van consumeren, kapitalisme en allerlei andere ellende die daarmee gepaard gaat. Dat het toch ook zo zijn vervelende kanten heeft om je niet te conformeren is iets waar alle personages in Captain Fantastic mee geconfronteerd worden. Deze film is maatschappij-kritisch en lijkt onder andere te willen laten zien hoe de mens verwijderd is geraakt van z’n eigen natuur. Denk aan de omgang met de dood, het eten van dieren (die gewoon in plastic in de supermarkt liggen), religie en allerlei andere manieren waarop de mens de natuur en het leven gecultiveerd heeft. Ben heeft, samen met zijn vrouw, geprobeerd deze constructen los te laten en een eigen invulling te geven aan het leven. Zo viert het gezin bijvoorbeeld geen kerst, maar hebben ze daarvoor in de plaats “Noam Chomsky day” (trouwens, voor de Gilmore Girls fans een kleine sidenote: Rory Gilmore heeft ook een poster van hem aan de muur hangen).

Hoewel het allemaal heel idealistisch klinkt en is, vraag je je af en toe wel eens af of Ben er niet wat in doorslaat en vooral ook: hoelang houdt hij dit vol? Daarnaast zijn er nog allerlei andere vragen die ik mezelf stelde tijdens het kijken van deze film. Wat is de juiste manier van leven? Is er überhaupt een juiste manier van leven? Waarom is de maatschappij bij een non-conformeerend persoon zo snel geneigd te denken “doe nou maar normaal”, terwijl (even heel postmodernistisch) alles een construct is en zijn “waarheid” niet minder waar is dan dat van de maatschappij? Waar zijn we bang voor? Goed, ik kan hier denk ik nog wel 1000 woorden over typen, maar dat ga ik niet doen. Laten we het er op houden dat het gewoon echt een interessante film is (“interessant” is een verboden woord in het gezin van Ben, maar ik gebruik het lekker toch!).

Overigens heb ik nu misschien de indruk gegeven alsof deze film alleen maar heel serieus is en er constant met een vingertje wordt gezwaaid, maar dat is absoluut niet waar hoor. De film deed me namelijk ook een beetje denken aan Little Miss Sunshine (een prachtige film trouwens, mocht je ‘m nog niet gezien hebben) en heeft, met z’n kleurrijke karakters, bijna iets weg van de verhalen van Wes Anderson. Waar Wes Anderson echter vaak richting het absurde en cynische gaat, gebeurde dit bij deze film absoluut niet. De personages zijn geloofwaardig en de acteurs stuk voor stuk overtuigend. Gelukkig maar, want daardoor is deze film er eentje die je niet snel vergeet.

De soundtrack is trouwens al even mooi, met onder andere muziek van Sigur Rós en een lieve uitvoering van Sweet Child O’ Mine (Guns ‘n Roses).

Kortom, draaien ze deze film bij jou in de buurt? Een bezoek is absoluut een aanrader!

Liefs,
Ash