De boeken van Scarlett

De boeken van Scarlett

Comments to this post


In deze rubriek vraag ik mensen om hun drie favoriete boeken uit te kiezen. Geen makkelijke opgave! Althans, voor sommigen, want mijn zusje vond het eigenlijk vrij makkelijk. Als ik iets weet over haar boekensmaak dan is het dat ze graag boeken leest van Aziatische schrijvers. Het was voor mij dus geen verrassing dat alle drie haar favoriete boeken van Japanse auteurs zijn (en de verhalen zich grotendeels afspelen in Tokyo). Maar waarom zijn dit haar favoriete boeken? En waarom leest ze graag in het Engels? Ik vroeg het haar!

1. Colorless Tsukuru Tzakai & His Years of Pilgrimage – Haruki Murakami

Verhaal: Tsukuru Tazaki is een jonge man die gekweld wordt door nachtmerries en zijn verleden. In dit boek duikt hij in zijn geschiedenis om door te kunnen gaan met zijn leven. Het is een verhaal over liefde, vriendschap en liefdesverdriet. 

Scarlett: “Dit boek is, samen met Norwegian Wood, echt mijn favoriet. Op dit moment bent ik het weer aan het herlezen, dat probeer ik bijna ieder jaar te doen. Het is eigenlijk een heel simpel verhaal, waar helemaal geen spetterende dingen in gebeuren, maar toch blijft het me boeien. Ik vind het mooi om te zien hoe het hoofdpersonage omgaat met die ene belangrijke gebeurtenis in zijn leven. Hij gaat op onderzoek uit wat er is gebeurd en komt er dan achter dat wat er gebeurd is hem nog altijd hindert in het leven en tegelijkertijd heeft gevormd. Het is geen “eat, pray, love” verhaal waarbij in één keer al je problemen zijn opgelost wanneer je het roer omgooit en je je dan weer fantastisch voelt. Mensen maken nu eenmaal fouten en soms gebeuren er dingen waar ze geen macht over hebben en daar reageren ze dan heel menselijk op. Er is misschien blijvende schade, maar je bent niet voor altijd gebroken. Je kunt daar mee leren leven en die les vind ik mooi aan dit boek.

Dat vind ik sowieso heel mooi aan bepaalde boeken van Murakami, zeker van dit boek en Norwegian Wood: je kunt er echt wat uithalen. Hij schrijft op een manier waarop hij heel wijs klinkt, maar niet betweterig. Een zelfhulpboek lees je gericht om jezelf te helpen. Dat doe je bij Murakami misschien niet, maar toch haal ik hier wel heel veel dingen voor mezelf uit. Het menselijke, het fouten mogen maken… ik vind het gewoon heel rustgevend. Het zijn levenslessen die verweven zitten in de verhalen.”

2. Norwegian Wood – Haruki Murakami

Verhaal: Toru, een stille en serieuze student uit Tokyo, is volledig in de ban van de mooie Naoko. Ze delen echter een vervelende geschiedenis: de tragische dood van hun beste vriend jaren geleden. 

Norwegian Wood is geen opbeurend verhaal. Ik sprak toevallig vorige week een vriendin die ‘m ook had gelezen en die vond het een ongelofelijk deprimerend boek. Dat heb ik zelf helemaal niet. Ik vind het juist heel erg mooi en kan me heel erg identificeren met de gevoelens die Murakami beschrijft.  Het gaat onder andere over depressie, maar daarnaast laat hij zien dat er ook hoopvolle dagen zijn. Het hoeft niet altijd, iedere dag, 100% te zijn, dat kan niet. Het hoofdpersonage leert te leven met hetgeen dat er gebeurd is en de fouten die hij heeft gemaakt. Ook al heb je de neiging om depressief te zijn, toch kun je daar mee leven. Als ik het lees dan word ik er rustiger van. Hoopvoller.”

Ashley: Wat ik vaak heb bij de boeken van Murakami: het is ontzettend lastig om de verhalen na te vertellen of uit te leggen waarom je het nou zo fijn boek vind.

“Ja! Herkenbaar. Het is ook lastig om uit te leggen waarom zijn boeken me raken, maar Murakami doet dat iedere keer weer. Gisteren zat ik in de metro te lezen, een stukje in Colorless Tsukuru Taakai en het was een heel simpel stukje, maar dat raakte me heel erg. Dat is iets wat Murakami ook heel goed doet. Het zijn vaak simpele verhalen, maar je raakt toch geïnteresseerd in de personen en daardoor in het verhaal. Ook de bijpersonen zijn nooit saai, maar juist interessant en goed uitgewerkt.”

3. Strange weather in Tokyo – Hiromi Kawakami

Verhaal: Ik schreef al eerder een stukje over dit boek, mocht je benieuwd zijn naar waar het over gaat.

“Dit boek deed me heel erg denken aan Murakami, zowel de schrijfstijl als het verhaal. Het gaat ook weer over iemands leven en hoe dat in connectie staat met anderen en hoe iedereen invloed op elkaar heeft. De sfeer van Tokyo, de grote stad, komt in dit boek ook goed naar voren en dat leest zo fijn.

Het voelt goed om me even helemaal onder te dompelen in een andere wereld. Ik zou niet zo snel een boek lezen dat zich in Nederland afspeelt. Lijkt me niet zo interessant. Weet niet precies waarom hoor, maar ik neig toch vaker naar boeken die zich ergens anders afspelen, iets wat ik totaal niet ken. Ik vind het interessant om dan over andere culturen te lezen. Iedereen heeft zijn eigen cultuur, met gewoontes en principes, maar we zijn allemaal mensen. Pijn, verdriet, liefde, dat zijn dingen die we (als mens) allemaal voelen. Die menselijke connectie vind ik interessant.”

Ashley: Je zegt dat je graag boeken leest van Aziatische auteurs, onder andere vanwege de schrijfstijl, maar je leest wel de vertaling.

“Ja, ik lees de vertaling, maar toch heb ik het gevoel dat je daar nog de typisch Japanse schrijfstijl in terug ziet. Zeker Murakami heeft een hele uitgesproken schrijfstijl en Strange Weather in Tokyo heeft diezelfde “vibe”.”

En lees je alles in het Engels?

“Ja, dat vind ik gewoon de fijnste taal om te lezen. Nederlands spreekt me gewoon niet zo aan. Engels vloeit voor mijn gevoel meer. Het laatste Nederlandse boek dat ik heb gelezen was op de middelbare school uit m’n literatuurlijst.”

Hoe kom je eigenlijk vooral aan boeken?

“Het begon met Norwegian Wood, dat was het eerste boek van Murakami dat ik las en ik vond het gelijk heel mooi. Meestal ga ik gewoon naar de boekenwinkel en kijk ik wat er interessant uitziet. Vaak eindig ik toch bij Aziatische schrijfsters/schrijvers. Strange Weather in Tokyo vond ik bijvoorbeeld in de Read Around the World sectie in Waterstones. Het deed me denken aan Murakami, dus ik nam het mee. Ik heb tot nu toe nog niet echt boeken gehad waar ik echt teleurgesteld in was. Vaak schat ik het wel goed in.

En heb je nooit eens behoefte aan iets nieuws, om buiten je “literaire comfortzone” te gaan? Begint het nog niet allemaal op elkaar te lijken? Dat heb ik soms wel met de boeken van Murakami, dat ik ze door elkaar ga halen.

“Oh, ik lees ook wel andere dingen hoor! Stoner van John Williams vond ik bijvoorbeeld ook erg mooi. Het verhaal was zwaar deprimerend, maar erg mooi geschreven. Maar Murakami spreekt me wel het meest aan, daar geniet ik gewoon het meest van. Ik vind het zeker nog niet eentonig worden. De boeken van Murakami zijn altijd een beetje een mysterie en dat intrigeert me.”

Ok, laatste vraag: waar of wanneer lees jij het liefst?

“Thuis ben ik negen van de tien keer afgeleid, dus als ik lees dan is dat meestal buitenshuis! In de metro bijvoorbeeld, of in mijn pauze of tijdens het koffie drinken. Dan is lezen voor mij echt een ontspanningsmoment. Vandaar dat mijn boeken ook zo lekker verkreukeld zijn enzo, want ik sleep ze over mee naartoe, haha.”

Dank voor het interview Scarlett! ♥

Dit artikel verscheen eerder op wittybooks.nl

maandag 8 januari

Comments to this post

Hoi allemaal! Lang niet gesproken! Bij deze wil ik jullie een heel mooi liefdevol rustig en gezond 2018 wensen. Mag nog wel, toch? ;) Mijn oud & nieuw was dit jaar erg rustig (als je het opstootje bij de buren en de vijf politiewagens voor de deur niet meetelt) en ik moet zeggen, dat vond ik echt heerlijk! Het was de eerste jaarwisseling waarbij we lekker met z’n tweeën op de bank zaten (we deden spelletjes, aten hapjes en keken Parks & Recreation) en hoewel ik in het begin een beetje bang was voor FOMO, heb ik daar op de avond zelf geen moment last van gehad.

Met mij gaat het redelijk. Keep on keepin’ on, zullen we maar zeggen. Ik ben druk met mediteren/yoga/lezen/gezond eten/therapie en dus eigenlijk heel hard bezig met aan mezelf werken (jaaaa nog steeeeeds, er komt geen einde aaannnn). Ik hoop heel erg dat ik over een paar weken een fijn berichtje kan plaatsen. Voor nu moet ik me hier even heel hard op focussen en ik merk dat bloggen me daarom vaak niet lukt. Geen idee waarom, maar ik krijg het vaak al benauwd als ik dit scherm open. Ik wil even niet over mezelf schrijven, denk ik (sorry).

wittybookss

O ja, en dat had ik hier nog helemaal niet verteld: om toch nog ene beetje creatief bezig te kunnen zijn, zonder dat het voelt als een openhartoperatie, steek ik nu ook een klein beetje van mijn energie in een nieuw projectje: wittybooks.nl! Het gaat allemaal niet zo vlot als ik zou willen (ik had vooraf natuurlijk het briljánte idee om 3x per week te gaan posten, maar je voelt ‘m al aankomen, dat is vorige week totaal niet gelukt, oh well). Toch vind ik het wel leuk. Ik hoop jullie ook! :)

Het instagramaccount: wittybooks
Het twitter-account: wittybooksnl (sinds vandaag online!)

Ik wil geen afscheid nemen van mijn blog, dus dat ga ik ook nog niet doen. Ik kan nu alleen even niets beloven. Dankjewel voor je geduld en voor het meelezen <3 Liefs! x