The Bell Jar – Sylvia Plath

The Bell Jar – Sylvia Plath

Comments to this post


The Bell Jar is het verhaal van Esther Greenwood, een jonge vrouw die worstelt met depressie en andere mentale problemen. Op school haalde ze altijd goede cijfers en ze deed alles zoals het hoorde, maar nu haar stage bij een tijdschrift in New York en haar studie en ten einde lopen, weet ze niet goed wat ze met haar leven moet. Ze wordt niet aangenomen voor de vervolgstudie die ze wilde doen (ze wil graag schrijfster worden) en ze ziet zo haar hele toekomst in duigen vallen. Ze voelt zich als vrouw erg onder druk gezet om te trouwen, maar dat is het laatste wat ze wil. Kortom: al haar opties lijken weg te vallen en ze besluit om zichzelf om het leven te brengen.

Sylvia vertelt het verhaal van Esther door middel van flashbacks. Het eerste deel van het boek vond ik heel sterk. Je ziet hoe Esther langzaam afglijdt en hoe haar depressie haar overneemt. Ze schrijft over hoe ze volgens iedereen de tijd van haar leven zou moeten hebben, maar eigenlijk niets voelt. Veel scènes zijn grappig en gevat, maar ook vaak heel treurig. Het tweede deel van het boek vond ik iets minder fijn om te lezen, maar het was wel interessant om te zien hoe men in de jaren vijftig (in de VS) omging met jonge vrouwen en hun mentale ziektes.

Kon ik me met haar identificeren? Raakte dit boek me? Ja en nee. Hier en daar vond ik het personage wat kinderlijk en naïef, maar veel van haar overpeinzingen waren heel herkenbaar. Het stuk over de vijgenboom en alle takken die symbool staan voor alle verschillende levens die ze zou kunnen leiden wordt niet voor niets heel vaak gequote. Gehuild heb ik niet, omdat Plath weliswaar heel mooi kan schrijven (poëtisch hier en daar), maar dingen wel met een zekere afstand beschrijft. Ik kan het niet precies uitleggen, maar emotioneel vond ik het niet. Ik denk dat dat misschien niet zo vreemd is, aangezien een depressie er (vaak, niet altijd!) voor kan zorgen dat je juist emotieloos bent. Je voelt niks meer. Dat beschrijft Plath heel goed. Helaas kon ze zich erg goed identificeren met haar romanpersonage: nog geen maand nadat dit boek uitgebracht werd pleegde Sylvia Plath zelfmoord.

“I couldn’t stand the idea of a woman having to have a single pure life and a man being able to have a double life, one pure and one not.”

Iets wat ik niet had verwacht is dat The Bell Jar leest als een feministisch essay. Esther vraagt zich meermaals af waarom zij als vrouw bepaalde dingen niet kan doen en mannen zoveel meer mogen. Dit wijst zij heel duidelijk af en ze weigert het om zich daarbij neer te leggen. The Bell Jar staat symbool voor een glazen stolp waarin Esther zich gevangen voelt. Niet alleen door haar depressie, maar ook gevangen in haar rol als vrouw. Het boek speelt zich af in de jaren vijftig, maar dat maakt het niet minder interessant en zeker niet minder relevant. De problemen waar Esther tegenaan loopt zijn voor vele vrouwen nog steeds de werkelijkheid. Daarmee is dit boek een klassieker die absoluut de moeite waard is om op te pakken (zeker als je van feministische literatuur houdt).

Kamp je zelf met een depressie of mentale problemen en weet je niet zeker of je dit boek kunt lezen? Mocht je er nog heel diep in zitten, dan zou ik dit boek nog niet oppakken en het even laten voor wat het is. Ben je aan de betere hand, dan denk ik dat je dit boek wel kunt lezen. Het personage beschrijft haar zelfmoordpoging, maar het is niet heel grafisch.

Dagboek 15 februari 2018

Comments to this post

febr1

Hoi hallo, welkom bij een nieuw dagboekje. Langzaam begin ik uit mijn winterslaap te ontwaken en er gebeurt iets waarvan ik niet had verwacht het nog mee te maken: ik begin me langzaam weer een beetje mezelf te voelen. Het zijn momenten en nog geen dagen of weken, maar het is een begin en dat voelt héél erg fijn.

Nu ik die momenten ervaar heb ik pas door hoe ik rot ik me de afgelopen maanden voelde en hoe dat ook mijn denken beïnvloedde. Men zegt dan tegen je: je bent ziek. Dit is een ziekte! En ik dacht: ok, dat kan, maar ik voel me vooral een beetje gek en dit voelt vrij permanent. Nu voelt het alsof langzaam de mist wegtrekt en ik weer wat normaler kan nadenken. Nu begrijp ik wat mensen bedoelden als ze zeiden dat ik ziek was en dat het tijdelijk was en dat het alles in mij beïnvloedde. Ik dacht dat ik heel logisch nadacht over dingen, maar nu (op mijn “gezonde” momenten) zie ik in dat het niet zo was. En dat voelt “licht” en bevrijdend en zó fijn.

Ik krijg weer ruimte in mijn hoofd voor leuke dingen en het komt nu zelfs voor dat ik uren lang niet bang ben of mega gespannen. Een uur lang achter de laptop zitten? Een paar maanden geleden werd ik al gek van vijf minuten focussen. Alles kostte ZOVEEL energie. Dat klinkt vast bizar voor mensen die hier geen ervaring mee hebben, maar dat was een paar maanden lang mijn realiteit. En nu soms ook nog. Maar langzaam voel ik me een beetje “helen”, vallen dingen op hun plaats en kan ik (halleluja) weer wat beter functioneren. Ik ben er nog niet, maar ik blijf gewoon door gaan… :)

febr2

Vorige week pakte ik sinds maanden weer eens mijn camera op en dat was LEUK! Nog een beetje onwennig merkte ik zelf, maar ik ben wel heel blij met de foto’s die we hebben gemaakt. Ik heb er een stuk of 300 en er zitten zoveel mooie tussen (het is erg lastig om Tara lelijk op de foto te zetten, haha). Lastig kiezen hoor!

febr3

Deze week ontving ik het allereerste recensie-exemplaar voor wittybooks.nl, wat ik stiekem wel een erg leuk moment vond. Ik hoef er geen geld mee te verdienen, beroemd mee te worden (lol, alsjeblieft niet) of veel dingen uit te halen ofzo, maar boeken toegestuurd krijgen en daar dan over mogen schrijven is toch wel héél leuk. Zeker omdat ik DOL ben op boeken (goh).

Voor de mensen die niet lezen is het misschien een beetje oninteressant, maar mocht je het leuk vinden, dan kun je me nu ook volgen op wittybooks.nl. Ik probeer er een paar keer per week te updaten, wat soms wat beter lukt dan de andere keer.

febr4

Valentijnsdag is zoiets waar we normaal niets aan doen, maar nu was mijn vriend eerder vrij van zijn werk, dus besloten we van de gelegenheid gebruik te maken om gezellig een bakje koffie te gaan drinken. Ik had nog een mega cheesy (en super lelijke) kaart gekocht (niet die van hierboven op de foto uiteraard- dit schattige kaartje lag op tafel in het café waar we zaten) en dat vond ik wel weer genoeg voor Valentijnsdag, haha. Ik wil niet zeggen dat we onromantisch zijn, want we zijn wel heel lief voor elkaar, maar met echt grootse gebaren of belangrijke data hebben we niet zoveel. Deze week zijn we ook 10 jaar samen, maar we hebben eigenlijk beiden geen idee welke dag het nou precies was…?! Ach, wat doet het er ook toe? We zijn allebei niet meer dezelfde personen als dat we toen waren, ik kijk dan ook liever naar hoe fijn we het nu hebben. Ik voel me heel rijk. Een datum maakt me niet zoveel uit :)

Verder heb ik inmiddels 183 dagen achter elkaar gemediteerd (love Headspace), doe ik dus ook al 183 dagen iedere avond yoga voor het slapengaan, heb ik gisteren mijn groepstherapie afgerond (volgende week start ik weer met mijn individuele therapie), ben ik vorige week sinds echt máánden weer eens uit eten geweest (want dat durfde ik dus niet), heb ik vorige week zaterdag gezellig geluncht met Kim (ze was een dagje in Den Helder, yay!), kreeg ik van mijn vriend (verlate) kerstcadeaus in de vorm van twee LP’s (Lana del Rey en Ruins van First Aid Kit), las ik heeeeel veel boeken en poeh, heb ik eigenlijk nog heel veel andere dingen gedaan. Best lastig om een paar maanden samen te vatten! Ga ik daarom ook niet doen, volgens mij heb ik al het belangrijks wel zo’n beetje verteld.

Donderdag heb ik dus voor het laatst groepstherapie gehad, wat ik (gek genoeg) misschien wel een beetje ga missen. Ik vond het best gezellig om in de pauze een beetje te kletsen. Nu ik niet meer werk met collega’s (maar voornamelijk thuis) en ook niet meer studeer, kom ik eigenlijk niet zoveel nieuwe mensen tegen in een week. Dat vond ik wel heel leuk aan deze twee uur! Dus ik zit er eigenlijk aan te denken om misschien een cursus te gaan doen van het een of ander. Nu alleen nog iets leuks vinden… Vind het nog best lastig hier in de stad, er is weinig keus of alles is al begonnen. Misschien moet ik een boekenclubje beginnen? Geen idee of ik daar genoeg mensen voor kan vinden in mijn stad. Vrijwilligerswerk vind ik ook een leuk idee, maar ik weet niet of ik dat nu al moet gaan doen. Teveel verplichtingen kan ik nog niet echt hebben. Iemand tips? :)

Hoe gaat het met jullie?

Liefs, Ash

Reasons To Stay Alive – Matt Haig

Reasons To Stay Alive – Matt Haig

Comments to this post


Vorige zomer op vakantie vond ik in een charityshop heel veel fijne boeken. Mijn twee favoriete vondsten? Amaricanah van  Chimamanda Ngozi Addictie (best find ever!) én dit boek van Matt Haig, Reasons to Stay Alive. Matt Haig volgde ik al een tijdje op twitter, met name vanwege zijn openheid over mental health en natuurlijk omdat hij boeken schrijft. Aangezien hij een Britse schrijver is, leek het me wel leuk om één van zijn boeken ook daadwerkelijk in Groot-Brittannië te kopen. Ik was voornamelijk op zoek naar zijn nieuwste boek, How To Stop Time, maar voordat ik die vond stuitte ik dus op Reasons To Stay Alive en ik denk dat het zo heeft moeten zijn. Benieuwd wat ik er zo fijn aan vond?

Toen Matt 24 was kreeg hij voor eerst een paniekaanval en wist hij niet wat hem overkwam. Hij wist echt niet hoe hij verder moest met z’n leven nu hij continu voor alles bang was. Als gevolg kreeg hij een depressie en heeft hij er zelfs aan gedacht om een eind aan zijn leven te maken. Dat is gelukkig niet gebeurd en tegenwoordig is hij getrouwd, heeft hij twee kinderen en is hij een succesvol schrijver. In dit boek vertelt hij het verhaal over hoe hij deze crisis te boven is gekomen en hoe hij zijn leven nóg fijner heeft gemaakt, ondanks dat hij nooit helemaal van zijn angstgevoelens af zal komen.

Het klinkt als een heel deprimerend verhaal, maar al met al is dit een realistisch en tegelijkertijd heel hoopvol en positief boek. Er zit een klein stukje wetenschappelijke achtergrond in, samen met wat cijfers over depressie, maar het is voornamelijk een persoonlijk verhaal. Matt vertelt ons over zijn ervaringen en gedachten (de niet-leuke van als hij ziek is) en daarnaast geeft hij een heleboel hoopvolle informatie en lijstjes om je een goed gevoel te geven. Als je een beetje thuis bent in de cognitieve gedragstherapie dan zou je misschien wel kunnen stellen dat dit boek vol staat met helpende gedachten.

Waarom ik Reasons To Stay Alive nog meer zo fijn vind:

    1. Ja, dit is een zelfhulpboek, máár absoluut niet preachy of TSJAKKA-achtig. Daar houd ik namelijk gewoon niet zo van, dus dat komt goed uit.
    2. Matt Haig heeft zelf (helaas) ervaring met depressie, paniekaanvallen en anxiety en hij kan dat allemaal zo goed omschrijven. Het is heel fijn om zoveel herkenbaars te lezen. Je weet dat hij het zelf ook heeft meegemaakt en daardoor wordt het extra geloofwaardig wanneer hij advies geeft. Ik kan me voorstellen dat het voor iemand die niet weet wat er met hem of haar aan de hand is, ook heel geruststellend kan zijn om te lezen dat je niet de enige bent en dat je dus niet gek aan het worden bent (toen ik dit boek las had ik al een diagnose, maar desalniettemin vond ik het fijn).
    3. De lijstjes in dit boek zijn echt heel handig om er af en toe bij te pakken. Natuurlijk staat er niets baanbrekends in (het advies om voor 12 uur te douchen klinkt voor de gemiddelde mens bijvoorbeeld niet heel bijzonder), maar voor iemand met een burn-out, depressie of andere mental health issue is het heel goed om dit zwart op wit te zien en continu te oefenen. Zaken die heel vanzelfsprekend lijken, zijn dat namelijk opeens helemaal niet meer. Ik had grote moeite met eten (nu niet meer gelukkig *klopt af*) en kon voor de kleinste dingen geen energie meer opbrengen. Een structuur voor jezelf aanbrengen heeft voor mij héél veel geholpen (en nog steeds).
    4. Het is met heel veel humor en zelfspot geschreven, iets wat met zo’n zwaar onderwerp best wel welkom is (bij mij althans).
    5. Het is niet heel dik en daarmee makkelijk behapbaar en overzichtelijk. Ideaal als naslagwerk voor jezelf als je je iets minder voelt.
    6. Heel veel liefde voor het laatste hoofdstukje “Things I have enjoyed since the time I thought I would never enjoy anything again” ♥.

Ook fijn is dat er een vervolg komt op Reasons To Stay Alive! Deze zomer (in juli om precies te zijn) komt het boek Notes on a Nervous Planet uit. Nog even wachten dus…

De mooiste boekverfilmingen

De mooiste boekverfilmingen

Comments to this post


Met boekverfilmingen kan het nogal eens mis gaan. De sfeer is niet zoals je het in gedachten had of de personages zijn niet goed gecast. Of ze hebben veranderingen in het verhaal aangebracht die voor jou juist de essentie van het boek totaal veranderen. Bij deze vier boekverfilmingen is het wat mij betreft echter helemaal goed gekomen. En heb je onderstaande films al met plezier gezien, maar had je geen idee dat het origineel een boek was? Dan heb je er zojuist weer een boek bij voor op je to-read lijst ;)

Never Let Me Go
(een boek van Nobelprijswinnaar voor de Literatuur Kazuo Ishiguro, verfilmd door regisseur Mark Romanek)

Het verhaal: Vrienden Kathy (Carey Mulligan), Tommy (Andrew Garfield) en Ruth (Keira Knightley) groeien samen op, op een kostschool op het Britse platteland. We volgen het verhaal door de ogen van Kathy, die terugkijkt op haar leven. Al snel komen we er achter dat het niet zo idyllisch is als dat het lijkt. Wanneer ze de school verlaten komen ze erachter wie ze echt zijn en waar hun leven eigenlijk om draait.  Het is een hartverscheurend verhaal over vriendschap en hoop.
Favoriete scène: favoriet misschien niet, maar wel erg mooi vond ik het stuk waarin Tommy zo enorm gefrustreerd is dat hij alleen maar kan schreeuwen (klinkt vaag, maar als je de film ziet begrijp je wat ik bedoel)
Minpuntje? Hoe Ruth werd neergezet in de film vond ik niet helemaal overeen komen met het boek. In de film wordt ze al snel de “bad girl” (tegenover de brave Kathy) en in het boek ligt dit allemaal een stuk genuanceerder.  
Waarom is de film de moeite waard?
  Zowel het boek als de film zijn zó mooi en dat laatste komt zeker door de goede acteurs. Andrew Garfield en Carey Mulligan zijn perfect gecast. De sfeer van de Britse gure kust in de film past perfect bij het verhaal.

A Single Man
(een boek van Isherwood, verfilmd door regisseur Tom Ford)

Het verhaal: In zowel het boek als in de film zijn we getuigen van een dag in het leven van George (Colin Firth), die recentelijk zijn geliefde Jim (Matthew Goode), verloren heeft in een auto-ongeluk. Omdat bijna niemand wist van zijn relatie, het zijn  immers de jaren zestig en homoseksualiteit werd niet geaccepteerd, is het voor George heel moeilijk om te rouwen. Hij kan alleen terecht bij zijn vriendin Charlotte (Julianne Moore), die nog altijd gevoelens lijkt te hebben voor George en stiekem hoopt dat hij toch nog een “echte” heteroseksuele relatie met haar wil hebben. Zijn leven gaat door en het lijkt bijna alsof Jim niet heeft bestaan. Maar net als George heeft besloten dat hij in zijn eentje niet meer verder wilt, begint het leven weer aan zijn mouw te trekken.
Favoriete scène: ehm, heb je even… heel de film.
Minpuntje? Ik kan zelf niets bedenken. Voor mij kwam het verhaal met deze film nóg meer tot leven.
Waarom is de film de moeite waard?
Hmm, durf ik het te zeggen… Ja, ik ga het doen. Stiekem vind ik de film nog mooier dan het boek. Goed, de film is hier en daar gedramatiseerd (in de zin van George zijn zelfmoordwens bijvoorbeeld, die heeft hij in het boek niet als zodanig), maar het is allemaal zó prachtig in beeld gebracht. De muziek, de jaren zestig stijl, de cinematografie en de super getalenteerde acteurs maken dit echt tot een klassieker. Ik snap eigenlijk niet waarom deze film niet veel bekender is!

Pride and Prejudice
(een boek van Jane Austen, verfilmd door regisseur Joe Wright  )

Het verhaal: In deze verfilming van Pride & Prejudice, misschien wel de bekendste roman van Jane Austen, speelt Keira Knightly de rol van Elizabeth, een van de vijf dochters uit het gezin Bennet. Het gezin bestaat uit een hysterische moeder, een relaxte vader, de oudste dochter Jane wiens schoonheid vele malen benadrukt wordt, de slimme Elizabeth, de saaie Mary, de kinderlijke Kitty en de losgeslagen Lydia. Lopen Elizabeth haar zusters warm voor elke jongeman die er langs komt; Elizabeth heeft heel wat hogere eisen. Ze is nogal trots en bevooroordeeld (snap je ‘m?). Gedurende de film probeert haar moeder alle dochters te koppelen. Er begint schot in de zaak te komen als de rijke jongeman Mr. Bingley vlak bij de gezusters zijn zomer doorbrengt en hij de trotse en nog rijkere Mr. Darcy (Matthew McFadden) met zich meeneemt. Op een bal worden ze allemaal aan elkaar voorgesteld; Mr. Bingley valt voor Jane en Mr. Darcy en Elizabeth hebben een woordenwisseling… Hm, hoe gaat dit aflopen? Ik verklap niets!
Favoriete scène: Die in de regen, natuurlijk.
Minpuntje? Het Amerikaanse einde is SUPER cheesy. Je kunt ‘m voor de grap even opzoeken op youtube, maar zeg niet dat ik je niet gewaarschuwd heb ;)
Waarom is de film de moeite waard? Het was moeilijk kiezen, want ik vind de verfilming van Sense & Sensibility ook heel mooi, maar ik ben toch voor deze iets modernere Austen verfilming gegaan. Deze film is vooral heel dromerig en stiekem ook heel erg grappig. De filmlocaties in het Britse Lake District zijn echt práchtig en de soundtrack maakt het helemaal af (en is trouwens heerlijk om naar te luisteren tijdens het lezen of studeren).

Contact
(een boek van Carl Sagan, verfilmd door regisseur Robert Zemeckis)

Het verhaal: Net wanneer ze geen geld meer krijgt om de hemel af te speuren naar buitenaardse signalen, ontvangt Dr. Ellie Arroway (Jodie Foster) een boodschap uit de ruimte. Als duidelijk wordt dat het gaat om een teken van buitenaards leven, moet er bepaald worden wat er met de boodschap moet worden gedaan. Er blijkt een opdracht in de boodschap verborgen te zitten, maar moet die ook worden uitgevoerd en zo ja, door wie?
Favoriete scène: in verband met spoilers moet ik even voorzichtig zijn, maar de ondervraging vond ik mooi en de reis ;) En natuurlijk die prachtige shots in de woestijn met al die sterren!
Minpuntje? Het boek heb ik nog niet gelezen, maar ik heb even rondgeneusd op het internet en stuitte op een recensie waarin de schrijver noemt dat veel personages uit het boek in de film geschrapt zijn of heel erg veranderd zijn (zoals Palmer Joss, gespeeld door Matthew McGaunney, die in het boek nog veel religieuzer is). Dat kan een minpunt zijn, maar als het is zoals de recensieschrijver schrijft, dan is het boek dus voor mij een welkome verdieping. Ik ben nu nog nieuwsgieriger geworden naar het boek.
Waarom is de film de moeite waard? Het boek heb ik dus nog niet gelezen (ik mag het volgende maand van mezelf bestellen, als ik het dan nog niet in de kringloop heb gevonden), maar de film vind ik al heel mooi. Komt stiekem ook omdat ik er wat nostalgische gevoelens van krijg. Dit was de eerste film die ik zag met een daarin een sterkte intelligente vrouw in de hoofdrol en ik heb haar een tijdlang als een soort voorbeeld gezien (toen ik nog heel wat jonger was hoor, haha).

 

De verfilmingen van de The Lord of The Rings trilogie vind ik trouwens ook érg mooi en die van Harry Potter zijn net zo goed gelukt, maar goed, die kennen we allemaal al wel denk ik. Heb jij nog een tip van een prachtige verfilming? Ik hoor het graag!

Fijn weekend!
Liefs, Ash