Dagboek 15 februari 2018

febr1

Hoi hallo, welkom bij een nieuw dagboekje. Langzaam begin ik uit mijn winterslaap te ontwaken en er gebeurt iets waarvan ik niet had verwacht het nog mee te maken: ik begin me langzaam weer een beetje mezelf te voelen. Het zijn momenten en nog geen dagen of weken, maar het is een begin en dat voelt héél erg fijn.

Nu ik die momenten ervaar heb ik pas door hoe ik rot ik me de afgelopen maanden voelde en hoe dat ook mijn denken beïnvloedde. Men zegt dan tegen je: je bent ziek. Dit is een ziekte! En ik dacht: ok, dat kan, maar ik voel me vooral een beetje gek en dit voelt vrij permanent. Nu voelt het alsof langzaam de mist wegtrekt en ik weer wat normaler kan nadenken. Nu begrijp ik wat mensen bedoelden als ze zeiden dat ik ziek was en dat het tijdelijk was en dat het alles in mij beïnvloedde. Ik dacht dat ik heel logisch nadacht over dingen, maar nu (op mijn “gezonde” momenten) zie ik in dat het niet zo was. En dat voelt “licht” en bevrijdend en zó fijn.

Ik krijg weer ruimte in mijn hoofd voor leuke dingen en het komt nu zelfs voor dat ik uren lang niet bang ben of mega gespannen. Een uur lang achter de laptop zitten? Een paar maanden geleden werd ik al gek van vijf minuten focussen. Alles kostte ZOVEEL energie. Dat klinkt vast bizar voor mensen die hier geen ervaring mee hebben, maar dat was een paar maanden lang mijn realiteit. En nu soms ook nog. Maar langzaam voel ik me een beetje “helen”, vallen dingen op hun plaats en kan ik (halleluja) weer wat beter functioneren. Ik ben er nog niet, maar ik blijf gewoon door gaan… :)

febr2

Vorige week pakte ik sinds maanden weer eens mijn camera op en dat was LEUK! Nog een beetje onwennig merkte ik zelf, maar ik ben wel heel blij met de foto’s die we hebben gemaakt. Ik heb er een stuk of 300 en er zitten zoveel mooie tussen (het is erg lastig om Tara lelijk op de foto te zetten, haha). Lastig kiezen hoor!

febr3

Deze week ontving ik het allereerste recensie-exemplaar voor wittybooks.nl, wat ik stiekem wel een erg leuk moment vond. Ik hoef er geen geld mee te verdienen, beroemd mee te worden (lol, alsjeblieft niet) of veel dingen uit te halen ofzo, maar boeken toegestuurd krijgen en daar dan over mogen schrijven is toch wel héél leuk. Zeker omdat ik DOL ben op boeken (goh).

Voor de mensen die niet lezen is het misschien een beetje oninteressant, maar mocht je het leuk vinden, dan kun je me nu ook volgen op wittybooks.nl. Ik probeer er een paar keer per week te updaten, wat soms wat beter lukt dan de andere keer.

febr4

Valentijnsdag is zoiets waar we normaal niets aan doen, maar nu was mijn vriend eerder vrij van zijn werk, dus besloten we van de gelegenheid gebruik te maken om gezellig een bakje koffie te gaan drinken. Ik had nog een mega cheesy (en super lelijke) kaart gekocht (niet die van hierboven op de foto uiteraard- dit schattige kaartje lag op tafel in het café waar we zaten) en dat vond ik wel weer genoeg voor Valentijnsdag, haha. Ik wil niet zeggen dat we onromantisch zijn, want we zijn wel heel lief voor elkaar, maar met echt grootse gebaren of belangrijke data hebben we niet zoveel. Deze week zijn we ook 10 jaar samen, maar we hebben eigenlijk beiden geen idee welke dag het nou precies was…?! Ach, wat doet het er ook toe? We zijn allebei niet meer dezelfde personen als dat we toen waren, ik kijk dan ook liever naar hoe fijn we het nu hebben. Ik voel me heel rijk. Een datum maakt me niet zoveel uit :)

Verder heb ik inmiddels 183 dagen achter elkaar gemediteerd (love Headspace), doe ik dus ook al 183 dagen iedere avond yoga voor het slapengaan, heb ik gisteren mijn groepstherapie afgerond (volgende week start ik weer met mijn individuele therapie), ben ik vorige week sinds echt máánden weer eens uit eten geweest (want dat durfde ik dus niet), heb ik vorige week zaterdag gezellig geluncht met Kim (ze was een dagje in Den Helder, yay!), kreeg ik van mijn vriend (verlate) kerstcadeaus in de vorm van twee LP’s (Lana del Rey en Ruins van First Aid Kit), las ik heeeeel veel boeken en poeh, heb ik eigenlijk nog heel veel andere dingen gedaan. Best lastig om een paar maanden samen te vatten! Ga ik daarom ook niet doen, volgens mij heb ik al het belangrijks wel zo’n beetje verteld.

Donderdag heb ik dus voor het laatst groepstherapie gehad, wat ik (gek genoeg) misschien wel een beetje ga missen. Ik vond het best gezellig om in de pauze een beetje te kletsen. Nu ik niet meer werk met collega’s (maar voornamelijk thuis) en ook niet meer studeer, kom ik eigenlijk niet zoveel nieuwe mensen tegen in een week. Dat vond ik wel heel leuk aan deze twee uur! Dus ik zit er eigenlijk aan te denken om misschien een cursus te gaan doen van het een of ander. Nu alleen nog iets leuks vinden… Vind het nog best lastig hier in de stad, er is weinig keus of alles is al begonnen. Misschien moet ik een boekenclubje beginnen? Geen idee of ik daar genoeg mensen voor kan vinden in mijn stad. Vrijwilligerswerk vind ik ook een leuk idee, maar ik weet niet of ik dat nu al moet gaan doen. Teveel verplichtingen kan ik nog niet echt hebben. Iemand tips? :)

Hoe gaat het met jullie?

Liefs, Ash

This entry was posted in daily musings. Bookmark the permalink.

7 Responses to Dagboek 15 februari 2018

  1. Wat fijn dat het beter gaat, ik herken het gevoel dat je achteraf pas ziet hoe raar het er in je hoofd aan toe ging. Misschien is een cursus pottenbakken leuk? Ik hoor daar veel goede verhalen over en het lijkt me ook erg ontspannend

    ReplyReply

    [Reply]

  2. Eline says:

    Oh Ash, wat fijn om te lezen dat het wat beter gaat en dat je je af en toe weer jezelf voelt! Ik vind het heel herkenbaar wat je schrijft over die gevoelens en daarom begrijp ik extra hoe fijn het is als de mist weer wat optrekt!

    ReplyReply

    [Reply]

  3. Hester says:

    Ik volgde je eigenlijk niet toen je nog niet ziek was, maar alsnog vind ik het (uiteraard) onwijs fijn om te lezen dat je je weer meer je oude zelf gaat voelen! Dat gun ik je echt heel erg. Die foto’s van Tara zijn prachtig (en niet alleen omdat zij mooi is!) :)

    ReplyReply

    [Reply]

  4. Eva says:

    Zo fijn om te lezen dat je je wat beter voelt! Ik herken echt heel veel in je verhaal, ook dat dingen nu langzaam weer een beetje op hun plek vallen en de laptop geen energie meer zuigt maar ook weer fijn is om af en toe wat te doen. Hoop dat het goede gevoel een beetje doorzet :)

    ReplyReply

    [Reply]

  5. sigrid says:

    Wat fijn om te lezen. Die mist herken ik ook wel, in andere situaties/kortere fases. Fijn he, als je ineens weer ‘ziet’ en voelt. Niet te veel verplichtingen zeg je he, ik vind het toch al superknap dat je toch Wittybooks gestart bent! Ik zou als ik jou was een cursus doen, tekenen of schilderen misschien? Dan ben je wel onder de mensen maar als je een keer (of vaker dan een keer) wilt skippen, kijkt niemand je daarop aan. Ik vind je knap! X

    ReplyReply

    [Reply]

  6. B says:

    Heel fijn om te lezen!

    ReplyReply

    [Reply]

  7. Bob says:

    Hoi Ash, wat naar om te lezen dat je lang ziek geweest bent. Gelukkig lijkt het nu de goede kant op te gaan. Compliment over je foto’s in het algeheel, deze lijken vaak direct uit één of andere lifestyle magazine te komen. Is Ruins een beetje goed? Ben zelf ook nogal gesteld op de muziek van First Aid Kit, vandaar!

    ReplyReply

    [Reply]

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *