Annemerel de Jongh: “Het was van mij echt een droom om ooit een boek te mogen schrijven”

Annemerel de Jongh: “Het was van mij echt een droom om ooit een boek te mogen schrijven”

Comments to this post

Annemerel de Jongh (1989) is, en hardloopfanate en inmiddels doorgewinterd publicist. Ze blogt al ruim 15 jaar op haar persoonlijke blog annemerel.com, schrijft voor diverse mediaplatforms (zowel online als offline), vlogt op haar youtubekanaal en heeft daarnaast twee boeken op haar naam staan. Beide boeken zijn hardloopgidsen: Live, Love, Run (2016) en Ik heb geen zin (2017). Het leek mij leuk om haar te vragen naar hoe dit proces precies gegaan is. Hoe kwam ze op het idee om een boek te gaan schrijven, hoe heeft ze het aangepakt en hoe vond ze het schrijfproces gaan? En, heeft ze nog meer boekenplannen? Begin vorige week kwam ze naar Den Helder voor een fotoshoot (o.a., want er moest ook even bijgekletst worden natuurlijk) en via de mail stuurde ik haar een lijstje met tien vragen!

1. Hoe kwam je op het idee om een boek te schrijven? Ben je hiervoor benaderd of heb je zelf contact gezocht met de uitgever?

Het was van mij echt een droom om ooit een boek te mogen schrijven. Als vierjarige schreef ik al boekjes met de paar woorden die ik kende, de bibliotheek was mijn favoriete uitje en vroeger wilde ik Francine Oomen worden (auteur van mijn favoriete serie, de ‘Hoe Overleef Ik’ boekenserie). Toen bloggers om me heen boeken begonnen te schrijven dacht ik af en toe wel, hoe cool zou het zijn als ik dit ook zou kunnen doen? Ik ben vaak aan een boek begonnen, maar had toch nooit de tijd en discipline om het in mijn eentje af te maken. Toen in maart 2015 twee uitgeverijen me benaderden om een boek te maken had ik het idee dat ik droomde. Ik ging met beiden in gesprek en besloot uiteindelijk voor A.W. Bruna te kiezen, omdat zij graag een hardloopboek zouden zien en ik dat ook graag wilde maken.

2. Het thema van je boeken tot nu toe (hardlopen) ligt misschien voor de hand, omdat je er ook al jaren over blogt, maar is dit in het begin nog anders geweest? Heb je nog andere ideeën gepitcht?

De andere uitgeverij wilde in eerste instantie een meer lifestyle boek maken. Dit wilde ik in eerste instantie ook met A.W. Bruna doen, maar na het tweede gesprek concludeerden we eigenlijk al dat er zoveel lifestyle boeken waren en dat er juist nog niet zoveel over hardlopen geschreven was. Ik zag ook steeds meer mogelijkheden met hardlopen en dat idee vond ik al snel leuker dan het lifestyle boek idee.


3. Hoe begin je met schrijven?

Op Koningsdag 2015. Ik had het al weken uitgesteld en had geen plannen voor Koningsdag, dus besloot met Aperol Spritz op de bank maar gewoon te beginnen. Ik schreef die dag het laatste hoofdstuk van Live, Love, Run. 4000 woorden. In een keer eruit. Dat voelde zo ontzettend goed. Ik herinner me nog dat ik ‘s avonds vol adrenaline een mega snelle 5 kilometer liep door de duinen om het te vieren.

4. Wat vond je het lastigst aan het hele schrijfproces?

Beginnen. In mijn hoofd zit het vol met ideeën, maar daadwerkelijk gaan zitten, mijn telefoon weg te leggen en serieus te schrijven, dat is een ding dat ik soms lastig vind. Maar als de eerste zin op papier staat gaat het eigenlijk als vanzelf. Wat ik ook lastig vind is aantekeningen van mijn redacteur lezen en deze verwerken in het boek. Vooral bij mijn eerste boek had ik hier moeite mee, was ik nog erg onzeker. Ik was bang dat het niet goed genoeg zou zijn en dat dat in die notities van mijn redacteur zou staan. Ik vond het dan ook erg moeilijk om mijn stukken op te sturen zodra ze klaar waren. Ik merk wel echt dat ik daar steeds makkelijker in word. Ik heb nu zoiets van, ja, jullie weten hoe ik schrijf, als jullie het niet goed vinden, dan hadden jullie vast niet gevraagd om een derde boek met me te maken.

5. Hoeveel invloed had je op de vormgeving van je boeken? Mocht je bijvoorbeeld zelf de covers uitkiezen?

Gelukkig laten ze me daar bij A.W. Bruna heel vrij in. Natuurlijk geven ze suggesties, maar ik bepaal uiteindelijk de foto die gebruikt wordt. Het lettertype, het formaat, het papier, overal word ik bij betrokken. Bij mijn vorige boek werden de foto’s zwart/wit. Dat vond ik in het begin wel lastig, maar ik was degene die perse wilde dat het boek niet duurde werd dan €17,50, dus heb me uiteindelijk toch bij zwart/wit neer moeten leggen. En ik sta 100% achter het resultaat. Mede doordat we een steunkleur hebben gebruikt is het naar mijn mening alles behalve saai geworden.

6. Heb je een tip voor iemand die zelf ook een non-fictie boek wil schrijven?

Kom met een goed idee. Ik heb het ‘geluk’ dat ik al sinds 2003 blog en daardoor mezelf een beetje ‘bekend’ gemaakt heb waardoor uitgeverijen mij benaderd hebben, maar jij kunt een uitgeverij ook altijd met een goed idee benaderen. Maar dan moet het wel echt een goed idee zijn en het boek moet niet al in de winkel liggen. En lukt het niet meteen om een uitgeverij te vinden, of is een non-fictie boek meer een lange termijn idee, begin dan een blog. Doordat ik al vijftien jaar bijna iedere dag schrijf is schrijven voor mij een tweede natuur geworden, waardoor het me heel makkelijk afgaat. Ook heb ik hierdoor mijn eigen schrijfstijl ontwikkeld, wat ook helpt identiteit aan je boek te geven. Ik schrijf geen Proust, ik ben eerder van de Jip & Janneke-taal, maar de woorden stromen wel vaak mijn vingers uit zonder dat ik er al te veel moeite voor hoef te doen.

7. Zou je ooit fictie willen schrijven?

Dat lijkt me heel leuk, maar ik weet niet of ik daar genoeg fantasie voor heb. En talent. Ik ben goed in schrijven over dingen waar ik veel mee bezig ben, dingen die dicht bij mezelf liggen. En ik wil (op dit moment) geen semi-autobiografisch fictie boek schrijven. Wie weet, ooit. Maar ik twijfel of daar mijn ‘talent’ ligt. Misschien komt dat met levenservaring, misschien komt het nooit, misschien moet ik het ooit eens proberen.

8. Word je er daar nou rijk van, een boek schrijven?

Hahahahaha nope. Allebei mijn boeken hebben in de bestseller 60 gestaan en zitten in hun tweede druk, dus slecht hebben ze het zeker niet gedaan, maar van het geld dat het boek direct opbrengt zou ik denk ik nog geen twee maanden kunnen leven. Waarom ik het dan toch doe? Omdat het iets magisch heeft om je eigen boek in handen te hebben. En omdat het me meer naamsbekendheid geeft (wat uiteindelijk weer meer geld oplevert).

9. Is er nog een ander onderwerp (afgezien van hardlopen) waar je heeeeeeel graag over zou willen schrijven?

Eigenlijk niet. Mensen vragen weleens waarom ik geen boek over wintersporten ga schrijven, maar ik kan me daar nog heel weinig bij voorstellen. Ooit wil ik misschien nog wel een keer dat lifestyle boek maken waar ik in 2015 over nadacht, maar ik vind dat ik daar nog niet genoeg levenservaring voor heb.

10. Je hebt inmiddels laten weten dat je aan een derde boek bezig bent.  Kun je daar al IETS over loslaten?

Ik kan er nog niet heel veel over vertellen, maar het gaat in ieder geval weer over hardlopen. Bij mijn eerste boek vroegen mensen zich al af hoe je in vredesnaam een boek compleet over hardlopen kon vullen, nu ga ik gewoon een derde boek maken. En het wordt weer iets totaal anders. Ik moet hiervoor ver uit mijn comfortzone en dat vind ik mega spannend, maar ik heb er ook super veel zin in. Eind mei ga ik hier meer over vertellen.

Ok, ik weet stiekem al waar ze over gaat schrijven en ik vind het echt een heel gaaf idee! Ik denk dat het voor iedereen die in sporten of hardlopen geïnteresseerd is (of natuurlijk in Annemerel) een must-read gaat worden. Ik zou zeggen: houd de komende tijd haar blog of instagram in de gaten als je meer wilt weten.

Dankjewel Annemerel voor het beantwoorden van mijn vragen! :)

Liefs,
Ash

Dit artikel verscheen eerder op wittybooks.nl

‘Dit is geen normaal zelfhulpboek’

‘Dit is geen normaal zelfhulpboek’

Comments to this post


Als we allemaal een euro zouden krijgen wanneer er in een zelfhulpboek staat dat “dit geen normaal zelfhulpboek is, want daar houd de auteur niet zo van”, dan zouden we inmiddels aardig wat avocado’s op toast kunnen kopen. Om nog maar niet te spreken over alle “stoere” titels die de zelfhulpboeken tegenwoordig moeten hebben. Zit er een “beetje stout” woord in, waar soms zelfs een sterretje ter censuur voor nodig is? Check! Bestaat de cover uit een grote schreeuwerige titel, zonder afbeelding? Check! Belooft het gouden bergen? Check! Niet erg natuurlijk, ik snap dat het verkoopt, want het klinkt best wel aantrekkelijk om eindelijk ergens geen f*ck meer om te geven of om een badass te zijn. Toch moeten we ons zelf niet voor de gek houden: dit zijn wél zelfhulpboeken. En waarom zouden we doen alsof dat niet zo was? Er is toch helemaal niets mis mee om wat over jezelf te willen leren?

Ok, even serieus. Ik begrijp uiteraard dat dit een marketingtool is om de boeken bij het grote publiek aan de man te brengen en daar vind ik helemaal niets mis mee. Als het iemand overhaalt om toch eens zo’n boek te lezen en het boek vervolgens een positieve invloed heeft, dan is dat natuurlijk fantastisch. De kwaliteit van de boeken vind ik echter vaak nogal uiteen lopen. Bij veel van dit soort boeken denk ik: ok, dit had (voor mij) ook in één a4tje gekund. (“Sparken” deze sokken nog  “joy”?).

Vandaag bespreek ik drie van dit soort zelfhulpboeken (ja, sorry hoor, auteurs, maar dat zijn het gewoon), waarvan de één wat beter is dan de ander.

Jij bent een badass – Jen Sincero

‘Met alle wildgroei aan inspirerende zelfhulpboeken is het Jen Sincero gelukt om een verfrissend, goudeerlijk boek te schrijven waarin ze je met hilarische en inspirerende verhalen levensveranderende inzichten geeft. In hoofdstukken als

‘Je brein is je bitch’, ‘Angst is voor losers’ en ‘Het was de schuld van mijn onderbewustzijn’ neemt Sincero je mee op een transformerende tour. Ze laat je zien hoe je je financiën, relaties en carrière een boost geeft en eigenlijk alle geweldige dingen kunt krijgen waar je naar verlangt.’
Bron: Goodreads.com

Dit boek staat vol met oneliners en adviezen die vooral van pas komen als je al best prima in je vel zit. Ik weet nog dat ik dit boek voor het eerst las toen ik net aan het begin van mijn burn-out stond en ik lichtelijk hysterisch werd toen ik het las. “Ik doe nog veel meer niet goed dan ik al dacht!” Ik heb het toen na twee hoofdstukken weggelegd, want ik voelde me er alleen maar ellendiger door. Niet zozeer de schuld van het boek natuurlijk, dat had veel meer te maken met hoe ik me op dat moment voelde. Maar ik vertel het toch, want mocht jij in hetzelfde schuitje zitten, dan raad ik je aan om nog even met dit boek te wachten.

Jen Sincero hanteert in dit boek de tough love methode. Er is een hoofdstuk dat heet “Angst is voor losers” en dat geeft voor mij wel een beetje de toon van dit boek weer. Er staan heel veel goede adviezen in en het is heel duidelijk geschreven, maar ik denk dat je er wel een beetje tegen moet kunnen. Deze methode werkt niet voor iedereen. Mijn advies: pak het eens op en lees de inleiding, dan weet je al snel of het je aanspreekt of niet.

De Edele kunst van Not Giving A F*ck – Mark Manson

Van populair weblog naar New York Times-bestseller is dit hét boek voor zelfhulphaters! Stop met altijd maar positief zijn, en leer in plaats daarvan om te gaan met je tekortkomingen en de tegenslagen in het leven. Zodra je niet meer wegrent voor je angsten, fouten en onzekerheden maar de pijnlijke waarheid onder ogen durft te zien, vind je de moed en het zelfvertrouwen waar je in deze tijd zo’n behoefte aan hebt. Mark Manson geeft je de tools om te kiezen waar jij om geeft, en dus ook waar je niet om geeft. Dat idee omarmen werkt bevrijdend. Humoristisch en vol goede grappen, maar bovenal ondersteund door wetenschappelijk onderzoek.’
Bron: Goodreads.com

Ok, ik ga het alvast verklappen: dit vond ik de beste van de drie die ik hier bespreek. Mark Manson schrijft op een verhalende en tegelijkertijd informatieve manier over zijn levenswijze en hoe hij daarin omgaat met tegenslagen. Het is dus niet zozeer geschreven als een handleiding, maar meer als een overpeinzing, met hier en daar een tip of wat feiten waardoor je anders tegen dingen aan gaat kijken. Wanneer hij schrijft over positief denken illustreert hij aan de hand van voorbeelden wat voor verschillende uitwerkingen dit kan hebben op iemands leven.

Hij heeft me echt doen nadenken over hoe ik zelf over mijn leven nadenk en hoe sommige gedachten mij daar in tegenhouden. Éen van de belangrijkste lessen van dit boek vind ik dat pijn, verdriet, angst en tegenslagen nu eenmaal bij het leven horen. Daar heb je niet altijd controle over en nee, het is ook niet altijd je eigen schuld (vaak niet zelfs). Het leven is maakbaar, maar tot op zekere hoogte en bovendien: tegen welke kosten? Als je dit leest zul je nu misschien denken: “Ja, Ash, dat wist ik allemaal allang hoor, dat is toch logisch?”. Nouja, dat wist ik natuurlijk ook allemaal wel, maar Mark Manson zet het nog eens op een heldere en fijne manier op een rijtje. Zelf worstel ik wel eens met ontdekken wat ik nou écht zelf wil of waarvan ik vind dat ik het zou moeten willen (ja, snap je ‘m nog?). Dit boek heeft me daar weer een beetje bij geholpen.

De Edele kunst van Not Giving A F*ck leest echt lekker weg. Ideaal voor een middagje selfhelp!

Get Your Sh*t Together – Sarah Knight

‘Get your sh*t together van Sarah Knight gaat over uitvinden waar je wel f*cks om wil geven, de kracht van negatief denken, minder uitgeven en meer besparen, je angsten managen, tools om je sh*t op orde te krijgen, een einde aan de bullshitcyclus maken, vermijdingsgedrag voorkomen en megaveel andere goeie sh*t. Een krachtige, grappig geschreven, nuttige gids om eindelijk je doelen te bereiken door te focussen op waar je echt om geeft.’
Bron: Goodreads.com

Als ik eerlijk ben vond ik dit nou zo’n boek waarvan ik denk: dit had ook best wat korter gekund. Achteraf gezien denk ik dat ik andere verwachtingen had van dit boek en dat je dit er meer als naslagwerk bij moet pakken. Get Your Sh*t Together is het boek voor jou als je worstelt met bepaalde zaken in je leven, zoals je financiën, efficiënt werken of het waarmaken van je droom (ja, heb je ‘m weer- ben ik nou de enige zonder vastomlijnde DROOM? Haha). Het boek is duidelijk ingedeeld op de verschillende “aandachtsgebieden” en Sarah Knight biedt voor alles een stappenplan. Handig als je niet weet wat je met die volle inbox aanmoet. Ik heb niet echt baanbrekende tips gelezen, maar soms is het al genoeg om alles even duidelijk op een rijtje te hebben.

Lees jij veel zelfhulpboeken? En zou je dat in het openbaar doen, of vind je dat toch nog een beetje ongemakkelijk? Als jij nog tips hebt voor een fijn zelfhulpboek, dan houd ik me aanbevolen! :)

Liefs,
Ash