“Read what they know”

“Read what they know”

Comments to this post

Gisteren las ik een artikel waarin schrijfster Chimamanda Ngozi Adichie zei dat mannen meer boeken zouden moeten lezen van vrouwelijke auteurs. Op die manier zouden ze vrouwen niet langer alleen als objecten zien, maar ook als mensen, met eigen gevoelens en gedachten.

Het artikel werd gelinkt op Ohnotheydidn’t (haha, ja ik lees die blog al minstens tien jaar, sue me) en in de reacties las ik dat veel mensen het hier helemaal mee eens waren. Sommige vrouwen zeiden zelfs dat ze alleen nog maar boeken van vrouwelijke schrijvers lazen. Anderen waren wat genuanceerder, maar wat ik interessant vond was één specifieke reactie van iemand die stelde dat ze alleen nog maar boeken las die geschreven waren door auteurs die zelf (enigszins) ervaring hadden met dat waar ze over schrijven. Of, om iets specifieker te zijn: boeken over POC (people of color) die geschreven zijn door blanke auteurs liet ze zo ver mogelijk links liggen.

Dit is een interessante discussie. Tegen schrijvers wordt vaak gezegd: “write what you know”. Toch komt het voor dat er auteurs zijn die een verhaal schrijven over bijvoorbeeld de slavernij, maar daar zelf geen énkele ervaring mee hebben. Soms kan het ook niet anders, maar je moet je afvragen of die auteur dan de juiste persoon is om dat verhaal op papier te zetten. Je zou kunnen pleiten dat iedereen een verhaal mag schrijven, alles om het maar onder de aandacht te brengen en meer bewustzijn te creëren. Maar zou een maatschappij niet beter kunnen samenwerken om er voor te zorgen dat de mensen die hun verhaal te vertellen hebben, daar de ruimte voor krijgen? Dit laatste geldt voor zowel vrouwen, als mensen met een minderheidspositie in het algemeen.

Zelf ben ik de laatste tijd heel bewust wat meer boeken aan het lezen van vrouwen met een andere achtergrond dan ik. En eerlijk, ik ben ook heel specifiek vooral vrouwelijke auteurs aan het lezen in plaats van mannelijke, nadat ik ontdekte dat ik tijdens mijn schooltijd voornamelijk boeken heb moeten lezen van mannelijke auteurs. Jullie hebben vast ook wel gehoord van de discussie over de leeslijst op de middelbare school, die een paar jaar geleden speelde. De lezeres des Vaderlands schreef er een mooi stukje over (en schreef daarnaast ook mooie stukjes voor diverse media over het gebrek aan aandacht voor vrouwelijke auteurs- er staat veel interessants op haar blog).

Lees ik liever vrouwelijke auteurs, wanneer ze over vrouwen schrijven? Ja zeker, ik heb nog maar weinig écht interessante vrouwelijke personages gelezen, met wie ik me écht kon vereenzelvigen, die geschreven zijn door een man (maar voel je vrij om me het tegendeel te bewijzen! Ik ben benieuwd). Lees ik nu dan maar uitsluitend boeken van vrouwen? Nee, dat natuurlijk niet. Er zijn genoeg mannelijke auteurs die prachtige verhalen schrijven.

Het is uiteindelijk aan de lezer om te bepalen of je een boek wel of niet wil lezen. En of je het belangrijk vindt wie de auteur is en wat voor ervaring hij of zij heeft met de onderwerpen. Read what they know, om het zo maar te zeggen.

Wat denk jij? Houdt jij hier allemaal rekening mee of vind je het absoluut onbelangrijk?

[Dit stukje verscheen eerder op wittybooks.nl]

10 juli 2018

Comments to this post

Als eerste een waarschuwing: er staan veel afbeeldingen in deze post, dus ik raad je ten zeerste aan om deze te lezen met een wifi verbinding! En mocht je mobiel meelezen… alvast mijn excuses voor een eventuele scroll-duim. ;)

(more…)

Half of Yellow Sun – Chimamanda Ngozi Adichie

Half of Yellow Sun – Chimamanda Ngozi Adichie

Comments to this post


Een fijne bijkomstigheid van het hebben van een boekenblog is dat vriendinnen nu nog vaker vragen of ik een boekentip heb. Heerlijk! Het is een beetje alsof ik en public voor een verslaving ben uitgekomen en mensen nu opeens denken: hey, daar moeten we dus zijn voor een boekentip. Daarvóór was ik ook al zo’n type die je de hele tijd overspoelde met tips (heb je dit al gezien? en dit al gelezen? HET IS FANTASTISCH), maar het voelt alsof ik nu cred heb gekregen. Opeens ben ik een autoriteit! Kan het aanraden hoor, gewoon een blog beginnen en doen alsof je weet waar je het over hebt.

Een boek dat ik nu aan iedereen tip is ‘Half of a Yellow Sun’ van Chimamanda Ngozi Adichie – ik heb het inmiddels zelfs zo vaak getipt dat ik eindelijk haar naam kan zeggen zonder ‘ehm ja eh, Chimananda nogwattes, je weet wel’ te moeten zeggen. Nu is het natuurlijk niet zo dat ik opeens heel veel verstand heb van boeken sinds het beginnen van wittybooks, maar geloof me als ik zeg dat dit een boek is dat je absoluut gelezen moet hebben. Toen ik het boek dichtsloeg wist ik even niet wat ik er mee aan moest. Ik wilde helemaal geen afscheid nemen van de personages en tegelijkertijd was ik opgelucht. Ik kon weer even rustig ademhalen.

Half Of A Yellow Sun gaat vooral over de verschrikkelijke Nigeriaanse burgeroorlog van de jaren zestig, waarbij een deel van het land werd uitgeroepen tot een Onafhankelijke Republiek (Biafra) en het andere deel van Nigeria het land bij elkaar wilde houden. Het is nog veel ingewikkelder, maar daarvoor verwijs ik je naar het wondere wereld wijde web, want ik ben geen expert op dat gebied. In dit boek volgen we drie personen en zien we hoe deze oorlog hun en hun naasten beïnvloed. Ugwu, een “houseboy” in dienst bij een professor. Olanna, de vriendin van de professor en tevens de dochter van een rijke Nigeriaanse zakenman, en Richard, een Engelsman die naar Nigeria komt om een boek te schrijven over Igbo-Ukwu kunst.

Voorzover klinkt het misschien nog niet echt als een leuke leestip (snap ik), maar Chimamanda heeft een gave om je al op de eerste pagina te boeien. Dat vond ik al in Americanah, maar ook zeker in Half of a Yellow Sun. Ze zorgt er voor dat er dat die oorlog meer wordt dan alleen een bak met ellende dat wordt uitgestort over de personages. Ellendig is het natuurlijk wel, laat daar geen twijfel over bestaan. Alle personages moeten vluchten voor hun leven en keuzes maken die ze zich van te voren nooit hadden kunnen voorstellen.

Nog een stukje van goodreads, omdat ik het zelf niet mooier kan verwoorden:

Epic, ambitious, and triumphantly realized, Half of a Yellow Sun is a remarkable novel about moral responsibility, about the end of colonialism, about ethnic allegiances, about class and race—and the ways in which love can complicate them all. Adichie brilliantly evokes the promise and the devastating disappointments that marked this time and place, bringing us one of the most powerful, dramatic, and intensely emotional pictures of modern Africa that we have ever had.

Dus, als je nu aan mij vraagt: wat moet ik deze zomer lezen? Dan is het dit boek.

(En als je misschien denkt: Ash, waarom zit hier nou geen mooie nieuwe foto bij? Wat ben je nou voor boekenblogger? Case in point: ik heb het boek uitgeleend, dus dat werd lastig.)