10 juli 2018

Als eerste een waarschuwing: er staan veel afbeeldingen in deze post, dus ik raad je ten zeerste aan om deze te lezen met een wifi verbinding! En mocht je mobiel meelezen… alvast mijn excuses voor een eventuele scroll-duim. ;)

Inmiddels bijna twee jaar geleden ontving ik een kaartje van een bloglezeres. Ze schreef dat ik het nu misschien nog niet inzag, maar die periode waar ik nu doorheen ging, dat zou achteraf heel leerzaam blijken (en ze schreef daarnaast nog een heleboel andere lieve dingen hoor). Aanleiding van het kaartje was de post die ik schreef over mijn burn-out, depressie, angst- en paniekklachten. Kortom, de hele verzameling die je er vaak gratis bij krijgt, bij zo’n “mental breakdown”.

Toen ik 21 was dacht ik dat ik een heleboel wist. Bleek niet zo te zijn, dat snap je natuurlijk wel. Ik was best wel naïef, ging er bijvoorbeeld van uit dat de meeste mensen óók het goede met anderen voor hadden (waardoor ik enorm domme fouten maakte) en dacht toen nog dat Hillary Clinton toch zeker zou winnen van zo’n misogynistische brulfiguur (niet dat het toen actueel was, maar ik geloofde toen nog dat zou kunnen, zeg maar). Wat ik inmiddels weet is dat ik nog steeds niets weet. Toen wist ik het niet, en nu weet ik het niet.

Gelukkig leer ik wel iedere dag een beetje bij. En de afgelopen periode is er inderdaad, zoals de bloglezeres schreef, eentje geweest waarin ik zelfs enorm veel heb geleerd. Leuk was het niet (echt niet), maar waardevol was het zeker. En nu wil ik er over schrijven.

Eén les die ik geleerd heb is dat ik meer naar mijn lichaam moet luisteren. Of naar mezelf (het is maar hoe je het bekijkt).

Een paar dagen geleden hoorde ik in een filmpje Zadie Smith vertellen over jonge schrijvers. Over hoe het haar en haar man was opgevallen hoe jonge auteurs, met name vrouwen, steeds weer in hun romans laten terugkomen hoe de personages emoties onderdrukken. Er gebeurt iets in het verhaal en in plaats van een verbale reactie te uiten, knijpt het personage in haar armen of houdt ze ergens een stukje huid vast tussen haar vingers – alles om haar emoties te onderdrukken.

Sindsdien denk ik na over het lichaam en de geest. Over dualisme, Descartes, social media, ademhalen, grenzen aangeven en liefhebben. Het valt me mee dat er in de ochtend niet zo’n Windows opstartdeuntje uit mijn oren klinkt tijdens het openen van mijn ogen.

Als ik iets heb geleerd de afgelopen twee jaar (PMB- Post Mental Breakdown, zoals ik die periode liefkozend noem) dan is het dat ik één ben. Niet in jaren, niet in aantallen, maar in volledigheid. Mijn lichaam, mijn geest, mijn cognitie, hoe je het ook wilt noemen: het is één. Ik ben een echte denker, heb (had) grote moeite met leven in het nu en vergeet vaak mijn lijf. Ik vergeet vaak dat mijn mentale gezondheid direct gekoppeld is aan mijn lichamelijk gezondheid. Mentale gezondheid IS lichamelijk gezondheid. Ik verbaas me er over dat ik dit niet eerder heb ingezien.

Natuurlijk zijn wij vrouwen bezig met ons lichaam. Al vanaf veel te jonge leeftijd zijn we er mee bezig om te zorgen dat we er goed uit zien. Voldoe ik? Ben ik mooi genoeg, slank genoeg, ben ik bijzonder genoeg? We “gebruiken” ons lichaam: we bewegen, we hebben seks, we krijgen (wellicht) kinderen. Vrouwen vechten voor het recht om te mogen doen met hun lichaam wat zij willen. Anderen gebruiken ons lichaam en jeetje, wat duurt het lang om het daarna weer van jezelf te maken. Om te beseffen: dit lijf is van mij, en mij alleen (fantaseer hier een imponerende karatepose bij).

(Een paar weken gelden zag ik trouwens Lady Bird en wilde ik gelijk mijn haar kort knippen en roze verven. De gedachte dat ik die tienerfase inmiddels voorbij was en in zou zien dat ik nu eenmaal ben wie ik ben bleek een illusie te zijn.)

Toen ik begon met yoga en mediteren, begon ik ook met het masseren van mijn voeten. Ik kwam er achter dat ik die dingen aan het eind van mijn lichaam eigenlijk al heel lang niet meer écht bewust had aangeraakt (ik moet na deze zin trouwens meteen denken aan de French and Suanders sketch van Silent Witness- wáárom onthoud ik dit soort dingen- kan het helaas niet meer vinden op youtube).

Iedere ochtend hoor ik Andy mij influisteren dat ik diep adem moet halen en mij vervolgens moet focussen op de uitademing (Andy is van de app Headspace- een app die echt een beetje mijn leven heeft gered). Met iedere uitademing voel ik mijn lijf meer ontspannen. Ademen voelt als thuiskomen. Ik had niet eens beseft dat ik al die tijd mijn adem (half) had ingehouden. Bang om gehoord te worden?

Dus ja, een belangrijke les die ik geleerd heb: dat lijf, daar moet je voor zorgen. Dat ben JIJ, dat ben ik. En dat lijf van mij zit onder de blauwe plekken (weet overigens de helft van de tijd ook niet waar al die bijzettafels vandaan komen), het heeft te dunne armpjes, een brein dat af en toe en beetje voelt alsof het te lang Twilight fanfiction heeft moeten lezen, rode wangen als het in de belangstelling staat en soms (ok, vaak) is het gezegend met een zweetsnor, maar het staat steeds weer op. Iedere ochtend weer. Toch bijzonder.

‘Jonge mensen zien het lijf vaak als iets wat zij nog mee moeten sjouwen. O ja, dat lijf, dat zit er ook nog.’ Daar verbaast Zadie zich over. Ik eigenlijk ook, ook al ben ik zelf vast zo’n jongere waar Zadie het over heeft.

Nouja, zomaar wat gedachten die ik even kwijt wilde.

Ik merk dat ik heel veel behoefte heb aan connectie. Ik wil zo graag weten of meer mensen (vrouwen) dit ervaren, wat zij ervan denken, wat zij voor “oplossingen” zien op mijn/onze levensvraagstukken. Die drang is op dit moment sterker dan stil blijven. Dus ik ga het proberen, om er over te schrijven. Het is namelijk best eng om dit allemaal online te plaatsen (continu dat stemmetje in mijn hoofd: stel je niet zo aan, wat zal men -TERECHT- van je denken?), maar ik weet ook dat er zoveel meer mensen zijn die in hetzelfde schuitje zitten of gezeten hebben.

Advies geven vind ik moeilijk, omdat ik merk dat ik zelf steeds weer tegen dezelfde dingen aanloop. Situaties accepteren zoals ze zijn. Dingen mogen denken en voelen van mezelf. Die onzekerheid met betrekking tot wat ik nou met mijn leven moet (en de enorme angst om te falen). Goed genoeg zijn, gewoon zoals ik ben. Het voelt als een zwakte om te moeten toegeven dat die dingen mij niet zo goed lukken. Het is ook niet “mooi” om dit soort dingen op papier te zetten, en misschien zelfs wat aanstellerig, maar het is de waarheid.

Als ik dan toch advies mag geven (voelt een beetje als the blind leading the blind, haha): ga dóór. Ga door met dingen die je leuk vindt. Sta op, haal adem, ga naar buiten, zet jezelf in voor zaken waar je blij van wordt. En op sommige dagen wordt je er niet zo blij van, maar zet dan toch door. Morgen is er weer een nieuwe dag. O ja, en wees alsjeblieft niet zo enorm streng voor jezelf! (Again: blind leading the blind here)

Goed, en dan ben ik nu eindelijk bij het punt aangekomen waarop ik de afgelopen maanden kan gaan samenvatten. Oei, ok, dat klinkt wel heel saai als ik dat zo opschrijf, maar ik bedoel het wel in de vorm van een soort dagboekje, met veel foto’s en korte tekstjes. Het voelt niet goed om opeens weer te gaan schrijven zonder die maanden te overbruggen.

In april werd ik alweer 28 (!). Of ik het erg vind om ouder te worden? Nee, eigenlijk niet, ik vind het wel een rustig gevoel.

De week daarvoor verfde mijn zusje mijn haar weer blond. Ik had het echt gemist om blond te zijn.

Dit jaar had ik niet zoveel zin om mijn verjaardag echt te vieren. Ik ben er gewoon niet zo’n fan van (nooit geweest) en ga liever iets leuks doen. Later een drankje doen met iedereen apart vind ik leuker dan in een kringetje zitten, dus ik besloot dat dit jaar gewoon helemaal op mijn manier te doen! J. en ik vertrokken daarom met mijn verjaardag richting Zeeland om te gaan logeren bij mijn opa en oma. Op de ochtend van mijn verjaardag appte Kim mij om me te feliciteren en vroeg ze of ik nog iets leuks ging doen. Nou, voornamelijk naar het strand en op het terras zitten waarschijnlijk? Dat leek haar ook wel leuk, dus ze kwam na haar werk gezellig richting Breskens!

Het was echt een superfijne verjaardag. Dat mijn familie ‘s avonds ook nog voor mij ging zingen (en ik een hoofd als een biet kreeg) maakte de verjaardag wel af… Haha, ik voelde me echt weer even tien.

In de meivakantie stapten we in de auto en reden we naar Zweden, het eilandje Tjörn om precies te zijn. Het ligt voor de westkust, ongeveer op een uurtje rijden van Göteborg. We huurden daar een huisje en deden ZOVEEL leuke dingen.

Het huisje stond aan een heel rustig weggetje, met daaraan andere Zweedse huisjes met Zweedse vlaggetjes. ‘s Ochtends dronken we koffie in de zon, of aan de grote keukentafel met daarop een vaas vol gele bloemen van de eigenaar. ‘s Avonds liepen we een grote ronde in de buurt en ploften we daarna neer op de bank met een goed boek of Zweedse televisie (Sandhamn is normaal zo’n serie die ik vreselijk zou vinden, maar het was leuk om zoveel mogelijk proberen te begrijpen zonder ondertiteling!).

We brachten een bezoek een Göteborg, waar we allebei al een aantal jaar niet meer waren geweest. Dit was eigenlijk de eerste keer dat we er met z’n tweetjes waren en alle tijd hadden om het te verkennen. Wat een fijne stad!

Koffie (decafé voor mij ;)) dronken we onder andere bij Espresso House in Göteborg. Ook aten we heel veel ijsjes (onder andere in de haven). We bezochten musea (want we hadden ook wel wat regen…) en gingen op zoek naar wat goede kringloopzaken. We waren op een gegeven moment in een MEGA grote kringloop, net buiten Göteborg, en mijn boekenhart barstte bijna uit elkaar toen we daar de trap afgingen richting de kelder. ZOVEEL BOEKEN! Helaas bijna allemaal in het Zweeds, logisch natuurlijk, maar het deed stiekem wel een beetje pijn toen ik die dus allemaal achter moest laten… haha.

O ja, en we gingen hiken! Een van mijn favoriete activiteiten op vakantie. Het is gewoon zo’n lekker gevoel om actief bezig te zijn en dan beloond te worden met mooie uitzichten. Hiervoor gingen we met een hele kleine veerpont naar verschillende kleine eilandjes.

Ook kocht ik een heleboel boeken, waaronder “Allt Som Blir Kvar” van een Zweedse blogger die ik al jaren volg en het boek Jane Eyre van Charlotte Brontë. De eerste moet ik nog lezen (ik ben aan het oefenen met Zweeds!) en de tweede heb ik inmiddels met veel plezier gelezen. Begreep ik toch maar mooi de quote die een boekenliefhebber (Hoi Lotte, geen idee of je meeleest) op instagram gebruikte bij een foto van haar huwelijk (“Reader, I married him”) ;)

Over boeken gesproken… In de tussentijd heb ik wel mijn andere website bijgehouden: www.wittybooks.nl. Hierop schrijf ik over boeken en mijn leesperikelen, dus mocht je blij worden van lezen, dan nodig ik je van harte uit om daar eens eens kijkje te komen nemen.

Het voelt een beetje geforceerd en bijna nep (ik ben nog van de generatie die het totaal niet begrijpt wanneer mensen om tips vragen waar ze de beste instagramfoto’s kunnen maken in een stad???), maar voor wittybooks probeer ik af en toe wat meer na te denken over het maken van content. Dus als we dan naar het strand gaan, ga ik even poseren met een boek. Logisch, toch?

Deze was minder geposeerd, want hier lag ik ook echt daadwerkelijk te lezen ;)

De boeken die ik leende van Anne en meenam naar Zweden ↑

Ook las ik eindelijk het boek Contact, van één van mijn favoriete films. Benieuwd naar mijn recensie? Hier lees je ‘m.

Het schrijven op wittybooks was wel echt een fijne uitlaatklep de afgelopen maanden. Ik kon lekker creatief zijn zonder al te veel van mezelf weg te moeten geven. Het was ook leuk om dit soort foto’s te maken! Gewoon een beetje prutsen en dingen weghalen of erbij leggen totdat je blij was met het resultaat.

Het beste boek dat ik de afgelopen maanden las was absoluut Half Of A Yellow Sun van Chimamanda Ngozi Adichie. WAUW, zo goed! Op dit moment leest Anne ‘m en ze zei dat ze ‘m ook bijna niet kon wegleggen!

Grappig plaatje dat in een tweedehands boekenzaak hing in Göteborg :)

Daarnaast heb ik de afgelopen maanden ook geprobeerd veel te fotograferen. Dat was vorig jaar een beetje weggezakt, want voor dat soort dingen moet je toch naar buiten en tja het ging niet zo super met me. Gelukkig had ik daar nu wel weer wat meer energie voor en werd het buiten ook een stuk aangenamer. Tijd voor foto’s!

annemerel3

Ik maakte foto’s van vriendinnetje Annemerel, wat best een uitdaging was midden op de dag en zonder beschutting voor schaduw. Maar we hebben ook vooral lekker veel gekletst en die foto’s voelden daardoor een beetje als bijzaak, haha. Scheelde weer toen ik ze ging editten, want dan kon ik iets minder streng zijn voor mezelf ;)

De foto’s gebruikte ik onder andere voor een interview op wittybooks.nl waarin ik Annemerel vroeg naar haar schrijfproces. Klik hier als je het wilt lezen. Inmiddels is bekend waar haar volgende boek over gaat!

Ook maakte ik foto’s van mijn favoriete model Tara. Onder andere de foto die helemaal bovenaan deze pagina staat. En wat foto’s die ik gebruik voor op wittybooks!

Kim kwam naar Den Helder en we hebben lekker geluncht op het terras in het zonnetje. Daarna zijn we richting het bos gegaan, om te kijken of we wat foto’s konden maken. Deze maakte ik met mijn iPhone ↑.

En deze met mijn camera.

Ook kwam mijn zusje gezellig eten en ‘s avonds moesten we aan zee natuurlijk nog even foto’s gemaakt worden. Ik vraag me wel eens af of mensen het stiekem niet super irritant vinden om steeds voor de lens gegooid te worden, haha. Maar (en ik weet dat dit cheesy klinkt): ik heb gewoon zoveel mooie mensen om mij heen en dan wil ik ze graag fotograferen. Dan heb ik heb ik het niet alleen over uiterlijk, maar ook innerlijke schoonheid. Mooi is m’n zusje, he?

En dan was daar, 15 juni, eindelijk de bruiloft die ik zou gaan fotograferen. Ik was van tevoren SUPER zenuwachtig, maar het is op de dag zelf gelukkig allemaal goedgekomen. Ik zie achteraf natuurlijk nog heel veel verbeterpuntjes, maar met de foto’s die ik tot nu toe bewerkt heb ben ik best blij. En uiteindelijk gaat het er natuurlijk om wat het bruidspaar er van vindt. Gelukkig vonden ze het mooi! Ik heb ze nog maar een paar foto’s gestuurd, want ik moet de rest nog uitzoeken. Mijn laptop is aan vervanging toe, dus dat gaat super traag. Hopelijk heb ik snel een andere, dan gaan het wat vlotter.

Het bruidspaar had een fotolocatie gehuurd (de oude Enka Fabriek in Ede) en daarna reden we nog even door naar een bos in de buurt. Het was echt ZO LEUK om dit te mogen doen. Ze zagen er zo mooi uit (serieus, die jurk!) en het hele plaatje klopte gewoon. Ik ben aan de ene kant bang om nog meer bruiloften te doen (faalangst), maar stiekem lijkt het me ook fantastisch, haha. Wie weet wat de toekomst brengt :)

EN TOT SLOT (ik ben bang dat ik nog iemand vergeet, haha), had ik afgelopen dinsdag eindelijk een shoot met Anne. Ook weer super veel foto’s gemaakt en (nogmaals) mijn laptop begeeft het bijna, dus ik heb nog geen tijd gehad om ze allemaal uit te zoeken. Maar deze vond ik al wel leuk!

Mijn (eindelijk geüpdatete) portfolio vindt je hier: www.ashleylynn.nl/portfolio. That reminds me, ik moet nog nieuwe visitekaartjes laten maken… Ik zet het op mijn to do lijst.

En ja, dan zijn we inmiddels wel een beetje in het “nu” aanbeland. Door het mooie weer voelt het alsof ik constant vakantie heb. Niet helemaal waar natuurlijk, want werk gaat ook gewoon door, maar het tempo is even wat trager en ‘s avonds is er nog zoveel tijd (en lekker weer) om naar buiten te gaan!

Zomaar wat dingetjes van de afgelopen weken:

Ik maakte mijn eigen granola. Lekker en vooral fotogeniek ;)

Werk wordt afgewisseld met veel frisse lucht en natuur. Mijn werk is flexibel, dus ik kan zelf bepalen wanneer ik iets doe. Ik voel me altijd zoveel beter als ik lekker naar buiten ben geweest!

Zonsondergangen kijken in de auto…

IJsjes eten, uiteraard! Ik ga meestal voor bloedsinaasappel, yummmm!

Samen met een vriend ging ik een dagje naar Alkmaar, waar we koffie dronken in een heel hip tentje en ik eindelijk een NASA t-shirt kocht (wilde stiekem die van Rogue NASA, maar dat werd een beetje te prijzig).

Zaterdag hadden mijn vriend en ik date night (lol) en gingen we samen naar de film.

Marlo is a New York suburbanite who’s about to give birth to her third child. Her husband, Ron, is loving and works hard, but remains clueless about the demands that motherhood puts on his wife. When the baby is born, Marlo’s wealthy brother hires a nighttime nanny named Tully to help his sister handle the workload. Hesitant at first, Marlo soon learns to appreciate all that Tully does — forming a special bond with her new, lifesaving friend.

Echt een aanrader!

En ja, tussen ons is het nog super fijn. Tien jaar zijn we nu samen en het wordt alleen maar leuker. Als je je soms afvraagt waarom hij niet heel vaak op foto’s staat en ik zijn naam niet noem: hij werkt in het onderwijs en dan is privacy wel een dingetje.

Vorige week dinsdagochtend ging om 06:15u mijn wekker en zat ik om 07:00u op de fiets voor een ochtendduik. Onderweg ontmoette ik Tara en reden we door naar de strandafslag. Er was nog helemaal niemand anders op het strand en het water was echt prima. Wat een rust! (Bovenstaande foto’s zijn niet van die ochtend, maar van afgelopen zondagavond, toen ik een avondduik wel een goed idee vond.) Ik snap nu waarom de mannen van The Happy Pear dit iedere ochtend doen. Het was heel leuk om het een keertje gedaan te hebben! ♥ Een cadeautje aan mezelf.

En, om de post af te sluiten zoals vanouds:

Ben je er nog? Ik schuif net wat heen en weer op mijn stoel en bedenk me dat ik hier nu al 2,5u in dezelfde houding zit. Tijd om het los te laten en om op publiceren te drukken.

Ik hoop dat alles goed met je gaat. Bedankt voor het lezen! ♥

Liefs,
Ash

This entry was posted in daily musings. Bookmark the permalink.

17 Responses to 10 juli 2018

  1. Nikki says:

    Zo leuk weer een blogpost! En wat een prachtige plaatjes!

    ReplyReply

    [Reply]

    Ashley

    Thanks Nikki!

    ReplyReply

    [Reply]

  2. Bregje says:

    Allereerst wil ik even zeggen dat al jouw foto’s echt prachtig zijn, maar ook de tekst waarmee je de post begint. Ik vind het knap hoe makkelijk je lijkt te kunnen verwoorden hoe de afgelopen twee jaar voor jou is geweest. En ja, veel is herkenbaar (inclusief de bijzettafels, ik bedoel, ik zet de bocht echt altijd gewoon goed in, maar op één of andere manier loop ik er altijd tegenaan).

    ReplyReply

    [Reply]

    Ashley

    Haha, die stomme bijzettafels!!!
    Dankjewel voor je lieve berichtje Bregje :-*

    ReplyReply

    [Reply]

  3. Sheila says:

    Zo leuk om weer een persoonlijke update te lezen. De herkenning van het eerste deel wat je schrijft is fijn en inspirerend. Blij om te lezen dat je een aantal dingen hebt gevonden die jou goed helpen :)

    ReplyReply

    [Reply]

    Ashley

    Dankje Sheila! :)

    ReplyReply

    [Reply]

  4. Simone says:

    Wat leuk dat je weer een stukje hebt geplaatst. Goed om te lezen dat het elke keer een stukje beter met je gaat en wat een mooie foto’s!

    Wat betreft herkenning vinden bij andere mensen: hoewel ik zelf niet zulke heftige klachten heb gehad, herken ik wel veel van wat je schrijft. Vooral het leven in het hier en nu en het non-stop nadenken is iets waar ik tegen aanloop en wat (mentaal) enorm vermoeiend is. En hoewel ik eigenlijk best wel een optimistisch persoon ben, ben ik met betrekking tot mezelf en mijn eigen keuzes een enorme pessimist. Ik kan vaak alleen maar denken aan de dingen die fout (kunnen) gaan en dat houdt een soort negatieve spiraal in stand waardoor ik niet kan genieten van de leuke dingen die op dat moment gaande zijn. Zou hier ook wel iets aan willen doen, want ik voorzie eigenlijk dat het op den duur wel echt een probleem gaat zijn. Maar ja, we’ll see. In ieder geval dat was mijn punt eigenlijk: herkenning, dus top dat je erover schrijft want je bent zeker niet de enige :)

    ReplyReply

    [Reply]

    Ashley

    Hi Simone,
    Dankjewel, leuk dat je meeleest! :)

    Ik herken me zeker ook in jouw reactie! Ik moet zeggen dat ik na therapie wel een stuk “positiever” denk, of me op z’n minst veel bewuster ben van al mijn gedachten (en vooral de niet constructie gedachten ;) ). Daarmee wil ik niet zeggen dat je ook therapie zou moeten krijgen hoor. Ik denk dat dit zoiets is waar je zelf ook mee aan de slag zou kunnen! Heb je wel eens van Cognitieve Gedragstherapie gehoord? Dat heeft mij wel geholpen. Ook herken ik “het moeilijk in het nu kunnen zijn”, maar daar hebben Headspace en yoga mij heel erg bij geholpen! Ik merkte ook dat ik heel vaak mijn adem inhield en nu ben ik me daar heel erg bewust van. Dan doe ik een soort checkmomentje bij mezelf: hoe adem ik? En dan ben ik gelijk even helemaal in het “nu”.

    Haha, ok, misschien denk je, WAT MOET IK HIERMEE? Zomaar wat gedachten.

    ReplyReply

    [Reply]

  5. Sahar says:

    Zo fijn om weer wat van je te lezen! Erg inspirerend dat je nu je eigen bedrijf hebt. Dat aspireer ik ook in de creatieve sfeer, alleen nog even bepalen welke kant dan precies en waar ik nou eigenlijk goed (genoeg) in ben. Lastig!

    ReplyReply

    [Reply]

    Ashley

    Hi Sahar,
    Ik snap je dilemma! Ik twijfel ook nog iedere dag of ik hier überhaupt ooit geld mee ga verdienen en of ik wel goed genoeg ben, etc. etc., maar wat ik ook merk is dat DIT is wat ik graag doe. En daar laat ik me nu door leiden… Ook als ik er geen geld voor zou krijgen zou ik het doen! Misschien is er ook zoiets wat jij graag doet? Ik heb naast mijn bedrijf (lol, dat klinkt wel erg profi trouwens… valt wel mee, just me en mijn laptop), ook nog ander werk en dat geeft wel rust en ruimte om ook dat creatieve te proberen. Ik ga vandaag trouwens beginnen het boek Big Magic van Elizabeth Gilbert. Volgens mij sluit dat wel aan op dit onderwerp. Misschien ook een tip voor jou? Om geïnspireerd te raken? xx

    ReplyReply

    [Reply]

  6. Ineke says:

    Hele fijne post! Een boek dat je denk ik ook mooi vindt/iets aan kan hebben: De herontdekking van het lichaam van Brechtje Hofstede

    ReplyReply

    [Reply]

    Ashley

    Hi Ineke! Wat grappig, dit boek is me vaker aangeraden. Ik heb inmiddels wel een ander boek van haar gelezen, maar dit boek van haar staat nog op mijn verlanglijstje. Bedankt voor de tip!

    ReplyReply

    [Reply]

  7. Jo says:

    Fijne blogpost! Ik lees ook mee via wittybooks (mede-boekennerd hier) dus bleef al beetje op de hoogte, maar vooral heel veel <3 voor het eerste deel van deze post, erg herkenbaar. Heb laatst Headspace gedownload maar kan nog niet de rust vinden om ermee te beginnen. Misschien vanaf dit weekend :)

    ReplyReply

    [Reply]

    Ashley

    Hoi Jo, dankjewel voor je berichtje! :) Ik hoop dat je inmiddels eens hebt “geheadspaced” en er iets aan hebt gehad :) xx

    ReplyReply

    [Reply]

  8. Daan says:

    Wat een goede blog, erg herkenbaar! En leuke foto’s!

    ReplyReply

    [Reply]

    Ashley

    Dankje Daan!

    ReplyReply

    [Reply]

  9. Hester says:

    Wat heerlijk, zo’n mega / allesomvattende blogpost zonder je iets aan te trekken van hoe een blogpost eigenlijk ‘hoort’ te zijn qua opbouw en lengte, blogging at its best :) Zweden ziet er heel fijn uit, en ik vind het cool dat je de fotografie op een bruiloft gewoon hebt gedaan ondanks angst of onzekerheid. Over je eerste stuk: ik ga er nu even niet heel inhoudelijk op reageren maar blijf dat soort dingen wat mij betreft vooral delen, ik denk er ook redelijk wat over na en vind het heel interessant om gedachten van anderen te lezen. Zelf heb ik de laatste tijd vooral geleerd dat goed in je vel zitten daadwerkelijk met je lichaam te maken heeft, met het comfortabel zijn met de ruimte die je niet alleen figuurlijk, maar ook letterlijk inneemt. Je kunt het bewustzijn van je lichaam – daarmee bedoel ik hoe het eruitziet, maar ook hoe het beweegt en functioneert – niet overslaan als je jezelf wil accepteren en zeker over jezelf wil zijn, maar volgens mij heb ik dat wel vaak gedaan.

    ReplyReply

    [Reply]

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *