Gisteren las ik een artikel waarin schrijfster Chimamanda Ngozi Adichie zei dat mannen meer boeken zouden moeten lezen van vrouwelijke auteurs. Op die manier zouden ze vrouwen niet langer alleen als objecten zien, maar ook als mensen, met eigen gevoelens en gedachten.

Het artikel werd gelinkt op Ohnotheydidn’t (haha, ja ik lees die blog al minstens tien jaar, sue me) en in de reacties las ik dat veel mensen het hier helemaal mee eens waren. Sommige vrouwen zeiden zelfs dat ze alleen nog maar boeken van vrouwelijke schrijvers lazen. Anderen waren wat genuanceerder, maar wat ik interessant vond was één specifieke reactie van iemand die stelde dat ze alleen nog maar boeken las die geschreven waren door auteurs die zelf (enigszins) ervaring hadden met dat waar ze over schrijven. Of, om iets specifieker te zijn: boeken over POC (people of color) die geschreven zijn door blanke auteurs liet ze zo ver mogelijk links liggen.

Dit is een interessante discussie. Tegen schrijvers wordt vaak gezegd: “write what you know”. Toch komt het voor dat er auteurs zijn die een verhaal schrijven over bijvoorbeeld de slavernij, maar daar zelf geen énkele ervaring mee hebben. Soms kan het ook niet anders, maar je moet je afvragen of die auteur dan de juiste persoon is om dat verhaal op papier te zetten. Je zou kunnen pleiten dat iedereen een verhaal mag schrijven, alles om het maar onder de aandacht te brengen en meer bewustzijn te creëren. Maar zou een maatschappij niet beter kunnen samenwerken om er voor te zorgen dat de mensen die hun verhaal te vertellen hebben, daar de ruimte voor krijgen? Dit laatste geldt voor zowel vrouwen, als mensen met een minderheidspositie in het algemeen.

Zelf ben ik de laatste tijd heel bewust wat meer boeken aan het lezen van vrouwen met een andere achtergrond dan ik. En eerlijk, ik ben ook heel specifiek vooral vrouwelijke auteurs aan het lezen in plaats van mannelijke, nadat ik ontdekte dat ik tijdens mijn schooltijd voornamelijk boeken heb moeten lezen van mannelijke auteurs. Jullie hebben vast ook wel gehoord van de discussie over de leeslijst op de middelbare school, die een paar jaar geleden speelde. De lezeres des Vaderlands schreef er een mooi stukje over (en schreef daarnaast ook mooie stukjes voor diverse media over het gebrek aan aandacht voor vrouwelijke auteurs- er staat veel interessants op haar blog).

Lees ik liever vrouwelijke auteurs, wanneer ze over vrouwen schrijven? Ja zeker, ik heb nog maar weinig écht interessante vrouwelijke personages gelezen, met wie ik me écht kon vereenzelvigen, die geschreven zijn door een man (maar voel je vrij om me het tegendeel te bewijzen! Ik ben benieuwd). Lees ik nu dan maar uitsluitend boeken van vrouwen? Nee, dat natuurlijk niet. Er zijn genoeg mannelijke auteurs die prachtige verhalen schrijven.

Het is uiteindelijk aan de lezer om te bepalen of je een boek wel of niet wil lezen. En of je het belangrijk vindt wie de auteur is en wat voor ervaring hij of zij heeft met de onderwerpen. Read what they know, om het zo maar te zeggen.

Wat denk jij? Houdt jij hier allemaal rekening mee of vind je het absoluut onbelangrijk?

[Dit stukje verscheen eerder op wittybooks.nl]