31 augustus 2018

Het voornemen voor 2018 was om dit jaar vooral te gaan doen waar ik zin in had. Ik vind het onwijs decadent klinken, als ik dat zo zwart op wit ziet staan, maar tegelijkertijd denk ik inmiddels: want waarom NIET? Dus ik schrijf voortaan stukjes wanneer ik er zin in heb en ik doe steeds meer bewust de dingetjes die ik leuk vind. Dingen die ik eerst misschien niet zo goed durfde, omdat ik mezelf niet goed genoeg vond of bang was dat anderen me niet goed genoeg vonden, of nouja, je begrijpt me wel. En natuurlijk worstel ik nog steeds met die onzekerheden, maar ik probeer me er niet meer door te laten tegenhouden. Dat is de reden waarom ik nu veel eerder ja zeg op een fotoklus én zelfs een beetje hardop durf te zeggen dat ik graag wil fotograferen.

Pff, wat een suffe uitspraak is dat zeg en als ik dat zo teruglees klinkt het nog veel suffer. Maar het was wel zo: ik durfde eigenlijk niet zo goed te zeggen dat ik wilde fotograferen, puur omdat ik bang was om te falen (of dat, tijdens een shoot, álle fotografen die ik bewonder tegelijkertijd uit de bosjes zullen springen en keihard zullen roepen hoe ik in godsnaam durf te fotograferen als amateur- haha, zie je het al voor je).

Je onzekerheden delen is altijd een beetje eng, want onzekerheden en angsten zijn nou eenmaal niet cool. En echt motiverend is het voor een ander natuurlijk ook niet, om dit allemaal zo te lezen. Maar ik ga ook niet doen alsof ik ze niet heb. Ze zijn er nu eenmaal. Ik laat me er alleen niet meer door tegenhouden (althans, dat probeer ik, haha). Herkenbaar?

Afgelopen dinsdag had ik een shoot met Claudia en haar man Ruben op het strand van Bloemendaal. Ze wilden op hun trouwdag een paar mooie foto’s hebben en ik mocht ze maken! Het was een heel leuk uurtje en hoewel het voor mij best een uitdaging was op het drukke strand (er was veel loslopend “wild” op de achtergrond, haha), ben ik blij met het resultaat. En, het allerbelangrijkst natuurlijk: dat waren Claudia en haar man ook (ik heb nog niet alle foto’s geleverd, maar had al een voorproefje gestuurd). Het was bovendien erg gezellig en we hebben veel gelachen. Het is altijd leuk om te zien hoe iemand na een paar foto’s loskomt en je langzaam de spanning ziet wegvallen. Ik begrijp dat helemaal trouwens, want ik word zelf méga zenuwachtig van een camera op mijn gezicht! Aan degene met de camera dan de taak om iemand een beetje gerust te stellen.

Wat zagen ze er blij en mooi uit, he? Ik word er zo blij van, als ik deze foto’s terugzie. Natuurlijk omdat je de liefde ziet, maar ook omdat ik het nog steeds zo cool vind dat ik dit gewoon DOE! Ik kan niet wachten om nog meer foto’s te maken. Ik wil bijna schreeuwen: huur mij in!!! Haha. Ik moest ook glimlachen toen ik het stuk las van Eva, over hoe zij na haar burn-out nu aan de slag is gegaan als bakker in Berlijn. Dat vond ik zo inspirerend om te lezen. Het maakt me tegelijkertijd heel nieuwsgierig naar de “beroepen” of levens van mijn lezers! Als je het wilt, laat dan alsjeblieft een reactie achter met wat jij zoal doet (betaald of onbetaald) en hoe je er zo beland bent. En wat eventueel je toekomstplannen zijn! Ik ben super benieuwd :)

Liefs! x

(De foto’s in deze post heeft Claudia zelf al gedeeld op social media, dus vandaar dat ik ze hier ook (kan) delen. Waarschijnlijk komen er nog wat foto’s in mijn portfolio, maar dat doe ik netjes in overleg! :))

This entry was posted in daily musings, photography. Bookmark the permalink.

8 Responses to 31 augustus 2018

  1. Anne says:

    Wat tof om te lezen dat je al meer voor jezelf en de leuke durft te kiezen! Vind het ook heel fijn dat het weer wat beter met je gaat, het is je zo gegund!
    Ik herken me heel erg in jou. Ik had een goede baan als IT project manager bij KLM maar zit nu alweer zo’n 1,5 jaar thuis in de ziektewet met een depressie. Iets andere sertting en oorzaken misschien(?) maar het gevoel herken ik heel erg. Leren kiezen voor jezelf en doen waar je gelukkig van word. Het verhaal van Eva raakt me heel erg omdat het bij haar uiteindelijk heel goed uitpakt en ze nu iets doet waar ze gelukkig van wordt. Nu kwam/komt mijn depressie niet door mijn werk maar ben ik wel heel erg zoekende of dit is waar ik gelukkig van word… Maar wat dan wel? Dat ik geen antwoord weet op de vraag wat ik graag zou willen doen frustreert me zo erg en maakt me ook zo onzeker… ik wou dat ik een hobby had zoals Eva of jij waar ik me helemaal op wil storten… Tsja
    Geen idee wat je met dit lulverhaal moet maar het voelt wel oke om het even van me af te schrijven. Anyways, ik vind het superleuk om af en toe te lezen hoe het met je gaat! Je blogt altijd zo nuchter en open :)

    Liefs, Anne

    ReplyReply

    [Reply]

    Ashley

    Hi Anne, wat vervelend om te horen dat je al een tijdje ziek thuis zit! Een depressie is zo heftig, ik hoop dat je daar alle hulp bij krijgt om er weer uit te komen. Ik herken mezelf ook heel erg in jouw verhaal. Het is zo frustrerend als je niet weet wat je precies wilt doen en je kunt daar zo moedeloos van worden… Ik heb eigenlijk ook nog steeds geen antwoord op die vraag. Ik ben op een gegeven moment maar gewoon IETS gaan doen, om te kijken of ik dat dan leuk zou vinden. Met alleen maar nadenken kwam ik namelijk niet op het antwoord en dat frustreerde mij alleen maar meer! Ook mezelf de ruimte gunnen om iets te proberen (dus dat het niet meteen PERFECT moet of met 100% inzet/gas erop- dat lukt namelijk gewoon niet met een depressie of burn-out), heeft er voor gezorgd dat ik het wat meer los kon laten en er relaxter in ging staan. Het hele “wat moet ik in godsnaam doen met mijn leven”-vraagstuk heeft zo voor mij een stuk minder zwaarte gekregen en soms zie ik het zelfs als een leuke uitdaging, in plaats van een zware opgave. Sommige dagen niet hoor, dan voel ik me nog best moedeloos, haha.

    Ik ken jouw financiële situatie natuurlijk niet en ik weet niet goed wat je allemaal zou willen, maar misschien is het een idee om (zodra je weer beter bent en de energie hebt!) een baan te zoeken op puur je gevoel? Niet meteen fulltime, al is het maar voor 1 halve dag per week. In een cafeetje of boekenwinkel, of op een sportschool ofzo. Of vrijwilligerswerk? Het heeft mij wel geholpen om een paar uurtjes per week onder de mensen te zijn, even niet in mijn hoofd te zitten en in te zien dat er zóveel opties zijn. Je hoeft (en kan) niet meteen de perfecte baan te vinden. Misschien vind je zulk advies heel erg vervelend (want je zult het ongetwijfeld van heel veel mensen krijgen… I’ve been there), maar ik wil er ook bij zeggen dat dit soort dingen geen haast hebben. Je hoeft dat niet NU te doen. En als je besluit het anders aan te pakken dan is dat ook helemaal ok. Het is jouw leven en jouw pad (Ok, dat klinkt zweverig, haha). Gun jezelf in ieder geval de tijd om weer beter te worden en te herstellen!

    En wat misschien ook helpt: we doen allemaal maar wat! Ik heb in ieder geval geeeeeen idee wat ik aan het doen ben, haha. I’m just winging it!

    Take care Anne en veel liefs ♥

    ReplyReply

    [Reply]

  2. Shirley says:

    Ik denk dat je jezelf niet moet onderschatten, makkelijker gezegd dan gedaan natuurlijk. Misschien ben je amateur zijn al veel meer ontgroeid dan dat je jezelf doet geloven. En daarnaast: niets mis met amateur zijn :-) Mooi dat je toch uitspreekt dat dat is wat je echt wilt. Dat gaat denk ik en hopelijk weer helpen om steeds iets meer je eigen weg te creëren. Ik werk bij een tijdschrift, iets dat ik vroeger altijd wilde. Inmiddels werk ik er al zeven jaar en merk ik dat dingen die je ooit echt wilde kunnen veranderen. Dat valt nu een beetje samen met het feit dat ik plannen maak om te emigreren naar België voor de liefde. Het zou dus zomaar kunnen dat mijn leven er volgend jaar heel anders uitziet. Best wel spannend allemaal, want mijn leven gaat nu wel lekker zijn gangetje en alles is zo vertrouwd. Tegelijkertijd kijk ik uit naar wat reuring en wat nieuws.

    ReplyReply

    [Reply]

    Ashley

    Hi Shirley,

    Wauw, wat spannend! Ik wens je alvast heel veel succes :) En leuk om te lezen dat je iets bent gaan doen dat je vroeger altijd wilde. Ergens ook wel fijn dat die dingen uiteindelijk toch weer wat veranderen, zo wordt het leven in ieder geval nooit saai. Liefs! x

    ReplyReply

    [Reply]

  3. Lotte says:

    Hee Ashley! De foto’s van Claudia zijn ZO mooi geworden! Past helemaal bij hen!

    Ik werk bij een Young Adult-uitgever als redacteur. We doen veel vertalingen, dus dan zorg ik ervoor dat een Word-bestand uiteindelijk een echt boek wordt (dus de vormgever voor de omslag vragen, vertalers en correctoren inplannen, flapteksten schrijven etc.). We hebben ook een aantal Nederlandse auteurs, dus dat is wat intensiever – meer lezen, redigeren, het boek bijschaven en veel direct contact met de auteur. Heel anders, maar allebei even leuk – maar het leukste vind ik om altijd op zoek te gaan naar nieuwe boeken, auteurs, trends en natuurlijk die ene onontdekte bestseller, haha.
    Je stukjes over boeken vind ik daarom altijd superleuk om te lezen! Fijn om af en toe over boeken te lezen die niet voor Young Adult zijn geschreven.

    ReplyReply

    [Reply]

    Ashley

    Wat lief dat je dat zegt Lotte, dankjewel! En leuk dat je hebt uitgelegd hoe je baan er precies uitziet. Ik wist natuurlijk wel dat je bij een uitgever werkte, maar hoe dat er dan precies uitziet… geen idee. Interessant! Ik ga duimen voor een bestseller ;) x

    ReplyReply

    [Reply]

  4. Daan says:

    Ehhh. Mannen met een knotje en/of lang haar. Ik kan daar om de één of andere reden echt niks mee.

    ReplyReply

    [Reply]

    Ashley

    Hoef je gelukkig ook niet ;)

    ReplyReply

    [Reply]

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *