31 augustus 2018

31 augustus 2018

Comments to this post

Het voornemen voor 2018 was om dit jaar vooral te gaan doen waar ik zin in had. Ik vind het onwijs decadent klinken, als ik dat zo zwart op wit ziet staan, maar tegelijkertijd denk ik inmiddels: want waarom NIET? Dus ik schrijf voortaan stukjes wanneer ik er zin in heb en ik doe steeds meer bewust de dingetjes die ik leuk vind. Dingen die ik eerst misschien niet zo goed durfde, omdat ik mezelf niet goed genoeg vond of bang was dat anderen me niet goed genoeg vonden, of nouja, je begrijpt me wel. En natuurlijk worstel ik nog steeds met die onzekerheden, maar ik probeer me er niet meer door te laten tegenhouden. Dat is de reden waarom ik nu veel eerder ja zeg op een fotoklus én zelfs een beetje hardop durf te zeggen dat ik graag wil fotograferen.

Pff, wat een suffe uitspraak is dat zeg en als ik dat zo teruglees klinkt het nog veel suffer. Maar het was wel zo: ik durfde eigenlijk niet zo goed te zeggen dat ik wilde fotograferen, puur omdat ik bang was om te falen (of dat, tijdens een shoot, álle fotografen die ik bewonder tegelijkertijd uit de bosjes zullen springen en keihard zullen roepen hoe ik in godsnaam durf te fotograferen als amateur- haha, zie je het al voor je).

Je onzekerheden delen is altijd een beetje eng, want onzekerheden en angsten zijn nou eenmaal niet cool. En echt motiverend is het voor een ander natuurlijk ook niet, om dit allemaal zo te lezen. Maar ik ga ook niet doen alsof ik ze niet heb. Ze zijn er nu eenmaal. Ik laat me er alleen niet meer door tegenhouden (althans, dat probeer ik, haha). Herkenbaar?

Afgelopen dinsdag had ik een shoot met Claudia en haar man Ruben op het strand van Bloemendaal. Ze wilden op hun trouwdag een paar mooie foto’s hebben en ik mocht ze maken! Het was een heel leuk uurtje en hoewel het voor mij best een uitdaging was op het drukke strand (er was veel loslopend “wild” op de achtergrond, haha), ben ik blij met het resultaat. En, het allerbelangrijkst natuurlijk: dat waren Claudia en haar man ook (ik heb nog niet alle foto’s geleverd, maar had al een voorproefje gestuurd). Het was bovendien erg gezellig en we hebben veel gelachen. Het is altijd leuk om te zien hoe iemand na een paar foto’s loskomt en je langzaam de spanning ziet wegvallen. Ik begrijp dat helemaal trouwens, want ik word zelf méga zenuwachtig van een camera op mijn gezicht! Aan degene met de camera dan de taak om iemand een beetje gerust te stellen.

Wat zagen ze er blij en mooi uit, he? Ik word er zo blij van, als ik deze foto’s terugzie. Natuurlijk omdat je de liefde ziet, maar ook omdat ik het nog steeds zo cool vind dat ik dit gewoon DOE! Ik kan niet wachten om nog meer foto’s te maken. Ik wil bijna schreeuwen: huur mij in!!! Haha. Ik moest ook glimlachen toen ik het stuk las van Eva, over hoe zij na haar burn-out nu aan de slag is gegaan als bakker in Berlijn. Dat vond ik zo inspirerend om te lezen. Het maakt me tegelijkertijd heel nieuwsgierig naar de “beroepen” of levens van mijn lezers! Als je het wilt, laat dan alsjeblieft een reactie achter met wat jij zoal doet (betaald of onbetaald) en hoe je er zo beland bent. En wat eventueel je toekomstplannen zijn! Ik ben super benieuwd :)

Liefs! x

(De foto’s in deze post heeft Claudia zelf al gedeeld op social media, dus vandaar dat ik ze hier ook (kan) delen. Waarschijnlijk komen er nog wat foto’s in mijn portfolio, maar dat doe ik netjes in overleg! :))