Soms denk ik: waarom schrijf ik deze stukjes en wie interesseert het überhaupt? Zo spannend is mijn leven immers niet. Maar dan denk ik aan de blogs die ik zelf volg en aan hoeveel plezier ik er uithaal om ze te lezen. Vanwege de herkenning of juist ter inspiratie. Ik weet niet meer wie er ooit een stukje over schreef, maar het is me wel bijgebleven wat er in stond. Het kwam er op neer dat je een blog makkelijk weg kunt zetten als “onbenullig” of “frivool” (mooi woord), wat nog makkelijker wordt wanneer een vrouw het schrijft. Dat vond ze onzin. En daar ben ik het mee eens. Waarom zou dat zo zijn en daarnaast, wat dan nog? Anderen interesseert het misschien vrij weinig of vinden het frivool, dat mag, maar dat is dan niet ook automatisch de waarheid. Ik probeer het nu een beetje te zien alsof ik een deel van mijn leven als vrouw vastleg en deel in de openbare ruimte, wat geen verplichting is, maar wel een recht. Je kunt zeggen wat je wilt, maar dat is iets wat een paar decennia geleden allesbehalve vanzelfsprekend was (en dan heb ik het nog niet eens over de landen waar dit nog steeds niet kan). En als ik reacties van jullie krijg (dankje!), dan weet ik waar ik het voor doe: ja, om creatief te zijn, maar óók om contact te leggen. Om ervaringen uit te wisselen! Of dat nou ervaringen zijn over mentale gezondheid, duurzaamheid, een boek of make-up… het kan allemaal. Fijn, zo’n blogje. Dankjulliewel dat jullie meelezen en reageren ♥

Op mijn instagram deelde ik deze foto om het over één van mijn goede voornemens te hebben. In 2019 wil ik namelijk alleen nog maar duurzame of tweedehands kleding aanschaffen. Daarnaast wil ik heel bewust omgaan met iedere aankoop. Heb ik het echt nodig? Tot nu toe lukt dat prima en vind ik het vooral heel erg leuk. Bij de kringloop heb ik door de jaren heen al zoveel fijne kleding gevonden. En het is eigenlijk ook wel leuk om weer eens in je eigen kast te duiken en creatief te zijn met wat je hebt.

Ik ben trouwens een kort artikeltje aan het schrijven over wat simpele aanpassingen die ik heb gedaan (of nog wil doen) voor een duurzamere planeet. Ik ben geen expert, maar er zijn veel simpele dingen die iedereen kan doen. En het voelt stiekem wel fijn om in deze tijd het gevoel te hebben dat je soms toch ergens een beetje controle over hebt, haha (zei ze als een boer met kiespijn, terwijl ze pijltjes gooit naar een dartboard met daarop een oranje wereldleider).

Goed, maar jullie komen hier natuurlijk helemaal niet voor een preek. Jullie zijn heel benieuwd naar mijn frivole leven (grapje).

De afgelopen twee weken kan ik het best samenvatten in één zin (die ik even heb gestolen uit de komedieroutine van Hannah Gadsby): “I identify as tired”. (Maar even serieus, als je haar show Nanette nog niet hebt gezien, dan kan ik die heel hard aanraden, het staat op netflix- bedankt voor de tip Tara). Het is grotendeels een positief soort vermoeidheid, want ik heb het druk gehad met leuke werkprojecten en sociale activiteiten. Allemaal hartstikke positief, want een jaar geleden kwam ik amper het huis uit vanwege mijn angststoornis, dus dit voelt echt fantastisch om het allemaal weer te kunnen. Het is alleen wel lastig om mezelf niet voorbij te rennen.

Och ja, daar gaat ze weer. Maar serieus, ik vind dat LASTIG. Echt lastig. Dus dan zit ik toch de afgelopen paar avonden weer te stuiteren op de bank (van de stress en adrenaline) en voel ik af en toe wat angstige gedachten opborrelen. Ik weet dat de oplossing ligt in meer ontspannen en bijvoorbeeld ook een extra activiteit vinden waarbij ik ontspan en uit mijn hoofd kom. Zoals sporten. Maar dan zit daar toch nog een stukje paniekstoornis, waardoor de drempel erg hoog is om dat hart wat harder te laten pompen. Ik weet dat ik moet doorzetten en ik weet ook dat het moment gaat komen. Ik probeer daarin wat geduld te hebben met mezelf. Hopelijk lukt het volgende week.

Wat foto’s uit mijn telefoon van de afgelopen twee weken:

Ik ben nu bezig in het boek Dagboek voor vier handen. In dit boek schrijven twee Franse zussen over hun dagelijkse beslommeringen gedurende de Tweede Wereldoorlog. De schrijfstijl is fantastisch en vaak heerlijk cynisch. Even een citaat:

‘Onze oorlog’, zeg Flora tegen me, “zal er in bestaan dat we met iemand zonder armen of benen trouwen.” Je moet niet vergeten beste meid, dat die militaire dienst je hele leven zal duren. Daar ben je niet in achttien maanden van af!

of:

Na het avondeten zitten we om het radiotoestel en, wachtend op de nieuwsberichten, denken we na over oplossingen. (..)
‘Nou, het eerste dat ik zou doen is alle bruggen opblazen!’
‘En dan te bedenken dat er niets is gepland voor de evacuatie van burgers!’
Ik houd mijn mond. Hoe zou ik kunnen praten over verraders of een gebrek aan organisatie, ik die niets organiseer en nergens trouw aan ben? Nogmaals, ze zoek een zondeboek; in geval van nood mag het ook een hinde zijn.

Serieus, zo goed. Dit is zo’n boek waar ik de hele tijd dingen in wil onderstrepen. Misschien ga ik het gewoon maar eens doen.

Samen met een vriend maakte ik op een gewone dinsdagochtend een wandeling in het bos. Het liefst zou ik iedere dag beginnen met een boswandeling. Had daarna een heerlijk leeg hoofd en genoeg energie om te beginnen aan de rest van de dag.

En het was echt heel erg mooi weer. Lucky us!

 

Als ik een verjaardagskaart nodig heb of iets voor bij een cadeautje, dan knutsel ik het vaak zelf. Een paar weken geleden kocht ik bij de Sostrene Grene in Zwolle daarvoor dit handige snijmatje (plus een mesje). Voor het maken van de kaartjes bewaar ik vaak stukjes papier uit tijdschriften (zoals de Flow) of van andere cadeautjes, enveloppen, ansichtkaartjes etcetera.


Met Anne ging ik naar de film The Favourite. 

In the early 18th century, England is at war with the French. Nevertheless, duck racing and pineapple eating are thriving. A frail Queen Anne occupies the throne, and her close friend, Lady Sarah, governs the country in her stead, while tending to Anne’s ill health and mercurial temper. When a new servant, Abigail, arrives, her charm endears her to Sarah. Sarah takes Abigail under her wing, and Abigail sees a chance to return to her aristocratic roots.

Wauw, wát een ehh, ervaring was dat. Ik vond het echt een bizarre film, haha. Maar absoluut de moeite waard, dus mocht je nog twijfelen: gaat ‘m zien.

Voor een collega filmde ik een kort promotiefilmpje voor haar nieuwe bedrijf. De eerste keer dat ik zoiets deed en het was hartstikke leuk. Het resultaat is eigenlijk ook hartstikke leuk geworden en dat vond zij zelf gelukkig ook, dus ik had een tevreden klant.

Mijn vriend was jarig en in het weekend vierden we zijn verjaardag ‘s avonds met zijn ouders en mijn moeder. Ik vond het er gezellig uitzien met de kaarsjes en de tulpen die we hadden gehaald. O ja, en het leukste vond ik nog wel dat ik als verrassing een taart had besteld met een foto van hem erop en dat hij al die tijd niets doorhad, haha. Altijd al eens willen doen! “Helaas” was het wel een taart voor ongeveer 16 personen, dus we eten er al bijna de hele week van. Heel vervelend natuurlijk.

Gisteren hebben we weer van ons democratisch recht (en plicht!) gebruikgemaakt. Dat deden we op de plek weer ik nu weer zit en dit schrijf: de bibliotheek.

Hebben jullie ook van die gewoontes die iedere week weer terugkomen? Iedere week maak ik zelf granola. Hiervoor gebruik ik havervlokken, een zakje pitjes en zaden, wat kokosolie en (zodra het uit de oven komt) kaneel. En als het dan klaar is gaat het in de grote glazen pot die je hierboven op de foto ziet.

‘S Ochtends eet ik de granola met wat yoghurt (helaas nog steeds geen fijn plantaardig alternatief gevonden :( ), amandelen en een lepeltje jam. En ik eet hierna ook nog twee broodjes hoor, anders val ik om.

Ook ontving ik super fijne post van uitgeverij Blossom Books: het boek Feministen dragen geen roze (en andere leugens). Ik heb het nog niet uit, maar ik vind het nu al een aanrader!

Bij het boek zat onder andere ook deze leuke kaart van Marloes De Vries, met daarop perfect advies voor hoe je een bikinibody moet krijgen. Gewoon, een bikini aantrekken en plezier hebben. Mooi einde van de post, lijkt me.

Liefs!
Ash