Goed, ik heb geen idee hoe ik dit stukje moet beginnen (hoe blog je eigenlijk??), maar ik wil toch wel even van me afschrijven, dus hier gaan we dan.

Hoe gaat het met het Zweden avontuur? Nou, de afgelopen twee weken ben ik vooral bezig geweest met het zoeken van een kamer. Ik had me onder andere ingeschreven bij een soort woningstichting van Uppsala, maar dat bleek al snel niet echt op te schieten. Verreweg het meeste geluk heb ik tot nu toe gehad met het typen van een advertentie op een facebook-pagina. Ik moest wel even een drempel over, want ja, wat moet je dan schrijven en welke foto moet erbij? Petje af voor de mensen met een datingprofiel! Maar ik deed het toch en was echt verrast door het aantal reacties. Hoewel ik er een heleboel kreeg van eh, bijzondere mannen die wel een kamer voor me hadden (zullen vast niet allemaal viezeriken geweest zijn hoor, maar toch), kreeg ik gelukkig ook een paar serieuze reacties met opties die er echt leuk uitzagen. Ik durf nog geen definitieve uitspraken te doen, want wat nou als het uiteindelijk toch niet doorgaat, maar ik dénk dat ik wel een kamer heb gevonden. YES! Ik dacht van tevoren echt dat het een ramp zou worden, maar dat valt toch nog best mee.

Ook wel spannend, want dat betekent dat het nu allemaal écht gaan gebeuren. Echt beseffen doe ik dat trouwens nog steeds niet hoor. Normaal ben ik een enorme denker (‘s ochtends als ik m’n ogen open doe hoor je zo’n opstart-geluidje), maar ik probeer nu juist niet teveel te gaan nadenken over wat er allemaal gaat komen en kan gebeuren. Vind het wel moeilijk om echt in het moment te leven nu (merk aan mezelf dat ik gewoon vaak afgeleid ben- soms sta ik in een kamer en dan denk ik, wat kwam ik hier ook alweer doen?), maar dat geeft ook niet. Hoort er een beetje bij, denk ik dan maar.

Een paar dagen geleden keek ik trouwens deze mooie video van Vera over haar burn-out. Het was zo herkenbaar en deed me echt weer terugdenken aan hoe ik me nog maar 1,5 jaar geleden voelde. Best confronterend. Ik had toen nooit kunnen bedenken dat ik bepaalde dingen weer zou kunnen doen en nu sta ik zelfs op het punt om naar Zweden te gaan. Alleen. En vind ik het eng? Ja, natuurlijk. Iedereen zou zoiets spannend vinden, denk ik.

Sommige momenten vliegt het me ook enorm aan. Wat nou als ik daar weer last krijg van mijn angststoornis? Wat nou als ik weer op een dag m’n bed niet kan uitkomen? Wat nou als ik niet meer kan studeren en de master veel te moeilijk voor me is? Het is immers al wat jaartjes geleden dat ik ben afgestudeerd. Maar dan zet ik daar meteen wat andere dingen tegenover: ik wil het proberen en dat kan gewoon. Het is zo’n toffe kans! Wat nou als ik daar zit en het super naar m’n zin heb? Wat nou als ik plezier heb in de master? Wat nou als ik een beetje Zweeds kan leren? Die kans is net zo groot!

De afgelopen tijd heb ik zoveel dingen gedaan die ik spannend vond, maar ik heb van NIETS spijt gehad. Daarmee bedoel ik trouwens niet dat iedereen zomaar over z’n angsten heen zou moeten stappen of over z’n vermoeidheid. Een jaar geleden had ik dit allemaal niet kúnnen doen, want ik had echt de tijd nodig om te leren omgaan met m’n angststoornis en burn-out. Ik ben blij dat ik die tijd heb genomen, want daardoor voel ik me nu weer heel wat sterker ((hoewel ik dat niet altijd bewust deed hoor, want oh, wat wilde ik juist graag weer ALLES meteen kunnen!)). Wel bedoel ik dat ik dus bewijs heb om m’n hypothese te ondersteunen (ja, zo zit mijn hoofd in elkaar) dat het ook allemaal gewoon goed kan gaan.

En hoe het daadwerkelijk zal gaan in Zweden? Geen idee. Maar dat gaan we wel beleven. Ik weet dat ik niet alleen ben :)

Bedankt voor al jullie lieve reacties trouwens! ♥ Ik zal snel weer”gewoon” updaten hoor, en niet steeds van dit melodramatisch gezeur, haha. Maar ik vind het belangrijk om eerlijk te zijn over dit soort dingen. Een paar mensen schreven en zeiden dat ze het stoer vonden en dan denk ik “JE MOEST EENS WETEN”, haha. Ik doe ook maar wat. Doen we allemaal.

Liefs,
Ash