Week 47

Week 47

Comments to this post

Ergens vind ik het ironisch dat juist ik, madame controle, zoveel van de zee houd. De zee is onvoorspelbaar, soms grijs, soms een spiegel, soms ruig, met witte koppen en water dat tegen het land slaat. Als we ‘s avonds langs de zee lopen, dan vind ik het soms zelfs dreigend. Als we direct naar de overkant kijken, dan valt het wel mee. Op Texel branden lichtjes. Maar als je er dan langs kijkt, meer naar het Westen, dan is het een groot zwart gat. Toch trekt de zee. Als ik de zee hoor of ruik, dan voel ik me thuis.

(more…)