Zoals ik volgens mij al eens geschreven heb, vind ik het echt heel leuk om hier weer te bloggen en te schrijven en dingen te maken. Ik merk wel dat ik nog een beetje naar een juiste vorm aan het zoeken ben. Is er een juiste vorm? Mijn innerlijke perfectionist vindt blijkbaar van wel.

Toen ik vanochtend mijn laptop openklapte voelde ik een soort van barrière. Gelukkig moest ik eerst wat werk doen (wat flyers maken en dingen posten op social media voor het bedrijf waar ik voor werk), dus ik had nog even de tijd om er over na te denken. Maar nu is het half elf en weet ik eigenlijk nog steeds niet zo goed waar ik over wil schrijven. Ja, ik heb een heleboel waar ik over nadenk en wat ik zou kunnen delen, maar dan raak ik een beetje overspoeld door alle opties en vormen waar ik het in kan gieten.

Ik zou bijvoorbeeld nog steeds graag vertellen over afgelopen weekend, maar eh, nu is het alweer bijna het volgende weekend en is het dan niet achterhaald? Had ik dat dan niet juist op de maandag moeten doen? Maar op de maandagochtend wil ik juist een ander soort stukje typen, dus dat werkt dan weer niet. Oh, en ik heb een boek uitgelezen waar ik allerlei gedachten over heb, maar is het sowieso wel boeiend om een stukje over maar één boek te lezen? En ik heb weer een therapiesessie gehad en weer wat inzichten opgedaan, waar ik eigenlijk ook wel weer wat over wil schrijven, maar ik weet ook niet of dat wel genoeg is voor één stukje. Moet ik dingen samenvoegen? En dan twijfelde ik eigenlijk ook nog over of ik dit moest opschrijven, want als iets niet boeiend is, dan is het waarschijnlijk wel “how the sausage is made”, toch? Die perfectionistische trekken zitten me dus een beetje in de weg, zoals je merkt.

Ik probeer de laatste tijd steeds vaker een vraagteken te zetten bij die perfectionistische gedachten. Nu ik het stukje hierboven teruglees denk ik bijvoorbeeld: waarom doe je het niet gewoon? Who cares anyway? Zo belangrijk is het allemaal niet. Perfectie bestaat niet. Daarom ben ik nu toch maar gewoon gaan schrijven. Ergens in mijn achterhoofd zit nog wel steeds die stem: “ga je dit echt posten? Hier hebben mensen toch niets aan, als ze dit lezen?” Ach nee, misschien niet, maar wie weet vindt iemand het leuk om te lezen, herkent iemand zich er in, en dan is het toch al ok.

Die innerlijke perfectionist heeft me veel gebracht (het heeft me zeker geholpen om mijn studies af te ronden bijvoorbeeld), maar staat me ook bij veel dingen in de weg. Herstellen van een burn-out? Dat moet wel een stijgende lijn zijn, want anders doe je het niet goed. Solliciteren naar een baan? Ja, maar pas je wel perfect in het profiel? Moederschap? Durf je dat wel? Want het moet wel perfect hoor! Ik zou willen dat ik kon zeggen: weet je, soms is het even genoeg. Laat me maar gewoon lekker mijn gang gaan, het hoeft niet altijd in één keer goed.

Dat perfectionisme aanpakken is één van de lastigste taken, vind ik. Je kunt iets lezen en iets weten, maar het ook internaliseren is lastiger. Ik merk zelf dat zelfcompassie hier heel goed bij werkt. Door zachter te praten tegen jezelf, zoals je tegen iemand anders zou doen, ontstaat er ruimte. Vandaag is het gelukt, maar er zal vast wel weer een moment komen dat het me (onbewust) beïnvloedt.

Is dit herkenbaar? Hoe ga jij er mee om?
Ik wens jullie een fijn weekend ♥

Liefs,
Ash