Is het je ooit al eens opgevallen dat wanneer je tijdens het wandelen opeens stilstaat en omhoog kijkt, het lijkt alsof de wolken met hoge snelheid van je afdrijven? Misschien is er een minimum aan snelheid of aan kilometers dat je eerst gemaakt moet hebben voordat deze optische illusie zich aan je ontvouwt, maar tot nu toe ken ik niemand die het niet heeft gezien. Ik ken de wetenschap er achter trouwens niet; ik heb geen idee waarom het zo werkt. Maar je moet er maar eens op letten. Zeker de eerste keer voelt het alsof er iets bijzonders gebeurt. Een keer diep ademhalen, even focussen op iets op de voorgrond en je staat weer terug op aarde.

Ik weet niet zo goed waarom ik daar opeens aan moest denken. Het is overigens ook niet mijn bedoeling om iedere week te beginnen met een stichtelijk woordje of een metafoor. Wie ben ik! Ik doe ook maar wat.

En vriendinnetje appte me de afgelopen week met twee zeer uiteenlopende berichten. Ze sloot af met “What an emotional rollercoaster of a month it has been”. Dat somde ook mijn week wel op. Midden in de week had ik een soort-van uitvaart (wat een lang verhaal is waar ik even niet op inga i.v.m privacy van de mensen om mij heen) en zoals het met dat soort dingen gaat, benadrukt het ook altijd weer hoe het leven altijd weer doorgaat. Er was verdriet, maar er was ook liefde en tegelijkertijd het besef dat het leven kostbaar is.

Mijn therapiesessie van afgelopen vrijdag begon ik dit verhaal met: “Ja, ik weet dat die hele situatie niet om mij draait natuurlijk, maar eh, ja ik zit hier om over mezelf te praten, dus ik ga het even helemaal op mezelf betrekken, ok?” (Waarbij ik uiteraard weet dat het ook al wat zegt dat ik dit weer zo tegen haar zei als disclaimer, maar eh, ja jeetje, ik moest het toch even zeggen). (En ja, natuurlijk moest ze hier wel een beetje om lachen). Ik vertelde haar dat ik blij was om te merken dat ik wat gezonder met dingen kon omgaan. Soms voelt het alsof ik stilsta of zelfs tien stappen terug doe, maar deze week was ik opgelucht te zien dat ik de afgelopen jaren wel degelijk iets heb geleerd. “Kennis” hebben is namelijk één ding, maar het ook in de praktijk brengen is weer iets anders.

Het is een beetje zoals ik schreef in het stukje van vorige week, over de zee en de golven. Ik liet het gebeuren en in plaats van in paniek te raken, bleef ik, verdroeg ik, en ging het voorbij. Dat het lukte was niet alleen voor mezelf heel fijn, maar het zorgde er ook voor dat ik er beter voor anderen kon zijn.

(Ik vraag me altijd af hoeveel ik over dit soort dingen in het openbaar moet schrijven, zonder niet meteen zwaar onaantrekkelijk te zijn voor toekomstige werkgevers, dus sorry als het soms wat vaag is, maar hopelijk kunnen jullie een beetje tussen de regels doorlezen.)

Dus ja, het was een pittige week. Een leerzame week, ook wel. Hopelijk is de komende week wat rustiger, op z’n minst op emotioneel vlak. Ik heb nog niet veel spannende plannen in ieder geval. Ik moet een boel werk doen waarvan ik dacht “dat komt volgende week wel” en daarnaast wil ik nog een sollicitatiebrief sturen, maar weet je, dat ga ik lekker allemaal op m’n gemak doen. Ik weet niet voor wie ik zou moeten haasten.

Hoop dat alles goed met jullie gaat.

Liefs,
Ash