Toen ik vijf minuten geleden de gordijnen openschoof stond de vorst nog op de ramen. In de verte leken de meeuwen vanuit het niets op te doemen uit de koude lucht. Hier en daar zag ik wat rook opstijgen uit de huizen; ik bedacht me dat als ik nu naar buiten zou gaan mijn haren bij terugkeer zullen ruiken alsof ik jarenlang mijn handen heb gewarmd rondom een vuurkorf.

Voor het slapengaan doe ik altijd (maar echt, áltijd) een beetje yoga en sluit ik af met een meditatie. De laatste paar nachten word ik steevast rond een uur of drie wakker met mijn EarPods nog in mijn oren. Als antwoord op de wekelijkse vraag “hoe ik me voel” wreef ik de afgelopen drie sessies in m’n ogen en zei ik “moe”.

De wereld lijkt iets te vertragen. Net als je denkt dat 2020 niet trager kon. Ik geef me er maar aan over. Vind het eigenlijk niet eens zo erg. Ondertussen lach ik om dit soort memes (weet niet goed waarom, maar ik moet om elke versie weer heel hard lachen), lees ik artikelen over Diana, steek ik geurkaarsen aan die ruiken naar de kerst (wat dus eigenlijk gekarameliseerde peer blijkt te zijn) en maak ik tijdens onze avondwandelingen langs de zee lange schaduwen in het maanlicht.

Ik las dit weekend meerdere boeken uit en gisteravond zagen we de laatste aflevering van The Crown. Ik kan maar moeilijk afscheid nemen van dingen en tegelijkertijd kan ik niet wachten om bij het einde van iets te zijn. Om het te kunnen afronden en, hup, met een vinkje, te kunnen afstrepen van mijn mentale lijst. De laatste tijd stel ik mezelf echter steeds vaker de vraag: vanwaar de haast? En eigenlijk heb ik er nooit een goed antwoord op. Er is immers geen haast.

Nu ik er over nadenk vraag ik me af of de wereld vertraagt, of dat ik het misschien zelf ben?

Een nieuwe week dus. Met waarschijnlijk weer veel van hetzelfde, behalve dan dat we volgend weekend de kerstboom op gaan zetten. Nu al zin in. Staat hij bij jullie al? Of vieren jullie misschien geen kerst? (Vorig jaar vroeg ik aan een klasgenootje wat voor leuks ze ging doen met de kerst en toen kon ik mezelf wel voor m’n kop slaan, want veel moslims vieren dat immers niet en ik voelde me echt zo’n ignorant white person. Zij kon er gelukkig wel om lachen en zei dat ze gewoon van haar vakantie ging genieten.)

Liefs!