Lockdown

Lockdown

Comments to this post

“HEB JE HET NIEUWS AL GEHOORD?” Ik heb net op de publiceerknop gedrukt voor mijn blog van maandag en mijn laptop dichtgeklapt als ik het op straat iemand hoor roepen. Mijn eerste gedachte is: “Wat nu weer? Zijn er Aliens geland?” Op mijn telefoon zie ik een berichtje van mijn vriend. “Nou, daar gaan we dan. Zet je schrap.” Toch maar even de nieuwssites checken. Daar zie ik een overzicht van de (vermoedelijke) maatregelen voor de komende vijf weken. Echt als een verrassing komt het niet, maar om het zo zwart op wit te zien is toch wat gek.

“Tot en met 19 januari zit je dus met mij thuis”, stuurt mijn vriend. Ik app ‘m terug dat ik het leuk vind, met een heleboel hartjes. Want ja, wat moet je anders zeggen? Ik vind het ook gezellig, ook al is de reden niet zo leuk.

Ik merk dat er een soort schakelaartje omgaat en er adrenaline begint te stromen. Ok, wat nu? Ik voel opeens een zekere urgentie om dingen te moeten regelen en op orde te krijgen. Ook al weet ik dat er (voor mij) niet zoveel gaat veranderen, toch is het moeilijk om dit gevoel te negeren. Ik besluit richting het centrum te gaan. Er liggen namelijk nog twee pakketjes bij een ophaalpunt, en ik heb geen idee wat er mee gaat gebeuren als om 0.00 de winkels sluiten voor vijf weken.

Het nieuws is als een lopend vuurtje door de stad gegaan. Op straat hangt er een gekke sfeer, je ziet mensen nog net niet rennen. Voor de winkel waar ik moet zijn staan ongeveer twintig mensen en als ik naar binnen tuur word ik ook niet echt vrolijk van wat ik zie. Eerst nog maar even naar de buren voor een cadeaubon. De deur gaat niet open. Ik vergeet helemaal dat ze eigenlijk dicht zijn op maandag, wat natuurlijk direct verklaart waarom het er zo stil is. De eigenaresse is bezig in de zaak en komt naar buiten, vraagt of ze me kan helpen. Ze schrijft de cadeaubon voor me uit en ondertussen hebben we een gesprek over de gekke sfeer. Ze vertelde dat ze zelfs even had gefilmd hoe de mensen voorbij hadden gerend met tassen vol Douglas aankopen (ongetwijfeld voor onder de kerstboom).

“Ok, dankjewel he? Tot volgend jaar.” We halen allebei ons schouders op. Ja, tot volgend jaar, dan maar.

Uiteindelijk valt het best mee om m’n pakketjes mee te krijgen. In de winkel hebben zich vier rijen gevormd en mensen houden netjes afstand. Maar het gevoel van urgentie en de lichte paniek die in de lucht hangt, dat blijft gek. Ik ben blij als ik uiteindelijk een kwartier later op de fiets kan stappen en de deur thuis weer veilig achter me dicht kan trekken. Tot twintig tellend was ik mijn handen met zeep. Bedenk me dat ik de pakketjes nog uit moet pakken en doe het riedeltje daarna weer opnieuw.

De rest van de midddag ben ik bezig met dingen op orde brengen. Ik stuur een appje naar mijn werkgever: “Zal ik maar alvast wat voorbereiden..?” Het bedrijf waar ik voor werk gaat (gedeeltelijk) dicht, wat uiteraard naar de klanten gecommuniceerd moet worden. We weten inmiddels allemaal hoe het gaat en naar woorden hoef ik dan ook niet te zoeken. Stay safe. Take care. Zorg goed voor elkaar. Ik plan de berichten in, zodat ze na 19:00 live kunnen.

(Ik heb trouwens in al die maanden nog geen enkele persconferentie gezien. Ook maandagavond doe ik het niet. Ik lees het achteraf wel.)

Dus ja, hier zitten we dan, dag twee van de lockdown. Vandaag haal ik nog even diep adem. Morgen weer een dag.
Zorg goed voor elkaar (en jezelf) ♥

Liefs,
Ash