Soms word ik er weer even aan herinnerd hoe erg ik kan genieten van een film, of een boek, of muziek. Als kind kon ik al helemaal opgaan in zoiets, it is my first and one true love (eh, niet-menselijke dan, love you babe). Ik weet nog dat ik me er soms wel eens voor kon schamen als ik iets heel erg leuk vond of als ik ergens ontroerd van raakte, maar daar ben ik de laatste jaren gelukkig van afgestapt. Hoe leuk is het als iemand super enthousiast over iets is en dat met je wil delen? Ik luister daar echt graag naar. En hoe mooi is het als iets dat door iemand anders gemaakt is je zo weet te raken? Draait het hele menszijn niet om ervaringen en gevoelens met elkaar delen? Om die verbinding met elkaar te voelen? Om soms het gevoel te hebben dat je deel uitmaakt van iets groters?

Ik moest hier vandaag aan denken door drie dingen:


Gisteravond las ik in bad het boek Notes To Self, van Emilie Pine. Het is een bundel van prachtige essays over uiteenlopende onderwerpen, van haar vaders alcoholverslaving tot haar ongewenste kinderloosheid. Ik vloog er doorheen. Pine kan prachtig vertellen. Met beide onderwerpen heb ik (gelukkig nog) geen ervaring, maar wauw, het kwam echt binnen. Ik vind dat zo ontzettend knap, als iemand zo kan schrijven. Ik heb het nog niet uit, maar ik kan het boek nu al van harte aanbevelen.

Nog zoiets wat me raakte was de muziek die ik op had staan. Wanneer heb jij voor het laatst naar muziek geluisterd? En dan bedoel ik dat je echt alleen naar de muziek luistert en niet nog iets anders aan het doen bent. Ik doe dat eigenlijk vrij weinig. Het nummer hierboven ontroert me áltijd (Arrival of the Birds), net zoals dit nummer van de Harry Potter soundtrack (link) (ik moet altijd denken aan het passage uit boek zeven waarin Harry het bos in loopt…) en bepaalde nummers van Stevie Nicks (Storms, Beautiful Child). Oh, en River van Joni. En en en, ok, zo kan ik nog wel even doorgaan.

(Overigens vind ik het best wel spannend om dit zo hier op te schrijven, want het voelt een beetje kwetsbaar ofzo? Alsof iemand me uit gaat lachen om het feit dat ik ontroerd raak van muziek? Terwijl het eigenlijk zo normaal is?)

Ook moest ik er aan denken door de nieuwste video van Rosianna die ik vanochtend keek, over het album folklore van Taylor Swift. In de video bespreekt ze haar favoriete nummers van het album en de associaties die ze erbij heeft. Ik heb het album een paar keer geluisterd en ben (nog) niet echt fan, maar ik vond het even goed zo leuk om iemand anders zo blij te horen vertellen over muziek die voor haar belangrijk is. Ik wilde het album trouwens wel heel goed vinden, maar op de één of andere manier raakte de muziek me gewoon niet. Mijn “theorie” is dat er voor alles een tijd en plaats is. Wie weet luister ik het over twee jaar terug en komt het heel anders bij me binnen? Ik ga wel nu haar nieuwe album evermore luisteren, misschien vind ik dat leuker.

Heb jij een boek, film of album dat je heel erg raakt of dat veel voor je betekent, iedere keer dat je het ziet, leest of luistert? Ik ben echt nieuwsgierig!