Daar zijn we dan, het jaaroverzicht van 2020! Ik heb net even in mijn archieven gegraven en zie dat ik in het verleden ook wel eens zoiets heb gedaan, maar dan aan de hand van een lijstje. Hier vindt je een lijstje van 2015, en hier eentje van 2016 (wees gewaarschuwd, dit was niet mijn jaar, dus het lijstje is ook nogal depri en cynisch, haha. Ik schreef zelfs een post met als titel “2016 was poep”, dus dan weet je het wel.) Het is grappig om het terug te lezen, want ik herken mezelf bijna niet. Niet dat ik zo’n enorme transformatie heb ondergaan, maar gewoon, ik lees er dingen die ik nu nooit meer zo zou schrijven. Gek dat het in vijf/vier jaar zo kan veranderen.

Goed, dit jaar heb ik geen lijstje van vragen, maar per maand een soort opsomming. You’ll see. Bij het maken van dit stukje had ik trouwens in eerste instantie ruim 240 foto’s verzameld, maar dat leek me uiteindelijk toch wat teveel van het goede (ik hoor jullie nu opgelucht ademhalen), dus ik heb geprobeerd om er per maand maximaal 10 te gebruiken. Wat betekent dat er alsnog aardig wat foto’s in deze post staan, dus mocht je op je telefoon meelezen, ye be warned.

 

Januari

Eind 2019 was ik naar huis gevlogen om kerst te vieren. Ik bezocht mijn zusje in Amsterdam, ging naar de bioscoop, we gingen een dagje naar Leeuwarden, ik ontmoette eindelijk het kindje van onze vrienden, en voordat ik het wist moest ik alweer terug.

De ochtend van de dag (16 januari) dat ik terug zou vliegen was ik voornamelijk aan het huilen. Ook al wilde ik heel graag terug, toch wilde ik het ook niet. Dat is eigenlijk rijkdom, als je er over nadenkt. Dat ik het thuis zo fijn had dat ik niet weg wilde. Mijn vriend was alweer aan het werk, dus een goede vriend bracht me naar het vliegveld en zwaaide me uit. Zodra ik in het vliegtuig zat ging het wel weer.

Februari

In februari kwam de sneeuw. Ook had ik twee keer bezoek: mijn vriend en Tara. Daarnaast moest er natuurlijk nog gestudeerd worden (we waren begonnen met het vak Peace & Conflict) en o ja, er was ook iets van een virus, ergens in China en Italië ofzo? Op 14 februari lachte ik heel hard om een meme, ik kocht een poster bij Ikea en vrolijke tulpen, en wisselde mijn witte muts blijkbaar om voor een zwarte.

Maart

Als ik de foto’s terug zie van februari en de eerste week van maart dan word ik zo blij. Ik had eindelijk een beetje balans gevonden en kreeg wat meer tijd voor sociale dingen. Ik bezocht lezingen, ging brunchen en sushi eten met vriendinnen en had het helemaal naar mijn zin.

De tweede week van maart werd ik op een feestje voorgesteld aan een andere Nederlander. Die avond was de eerste persconferentie geweest in Nederland (die waar Rutte alsnog een hand schudde na afloop, weet je nog?) en ik grapte dat we van onze premier eigenlijk geen handen meer mochten schudden. Kun je je voorstellen dat we daar nog een beetje lacherig over deden, toen?

Binnen een paar weken sloeg de sfeer ook in Zweden om en ik merkte dat ik toch wel bang begon te worden. Er gingen zoveel gekke verhalen rond. Wat is dit virus?! Tijdens mijn vriend zijn verjaardag (13 maart) deden we een FaceTime met de visite (was ik er toch ook nog een beetje bij) en na een half uur moest ik ophangen omdat ik heel hard moest huilen. Ik voelde me heel kwetsbaar, zo “alleen” in het buitenland, en al het gepraat over de gevaren maakte het er niet beter op. Achteraf weet ik dat het natuurlijk wel meeviel. Als ik was gebleven dan was ik (hoogstwaarschijnlijk) heus niet gestorven aan een of ander killervirus en had ik ook niet vastgezeten vanwege dichte grenzen. Maarja, dat wist ik toen nog niet he?

Nog geen week later sloot de campus en besloot ik nog de volgende ochtend (17 maart) terug naar huis te vliegen. Ik weet nog dat ik tegen mijn huisgenoten zei dat ik vast binnen een paar weken weer terug zou zijn. Wilden ze misschien voor mijn plantjes zorgen? Oh, sweet summer child… if you only knew.

 

April

April en maart lopen een beetje in elkaar over. De eerste lockdown begon en we zaten dus veel thuis. Ik volgde colleges via Zoom, schreef aan mijn scriptie, keek Tiger King (wie niet), dronk Dalgona koffie (wederom, wie niet?) en we brachten heel wat bezoekjes aan de bouwmarkt om in huis te klussen. Ook werd ik deze maand 30. DER-TIG! Ik vond het wel prima.

April was in veel opzichten een lastige maand. Mijn angst en paniekklachten kwamen dubbel en dwars terug en ik had heel wat slapeloze nachten. In Zweden had ik veel afleiding gehad, maar dat viel nu tegen. O ja, en die pandemie zal ook niet geholpen hebben natuurlijk. Gelukkig kon ik na een bezoek aan de dokter weer op de wachtlijst voor therapie (en inmiddels gaat het weer een stuk beter).

Het was ook in april dat ik besefte dat ik niet meer terug zou gaan naar Zweden. Het kon simpelweg niet, de grenzen waren dicht en het virus te onzeker. Ik zou een andere keer mijn spullen moeten gaan ophalen, maar wanneer?

Mei

De maand mei stond in het teken van zonnig weer (ik zie dat ik 31 mei zelfs op het strand lag?!) en het schrijven van mijn scriptie. Dat ging wat minder soepel dan ik wilde, want ik vond het erg lastig om de motivatie te vinden en mijn scriptiebegeleider had zomaar besloten niet meer op mijn mails te reageren (lang verhaal), dus ik zag het af en toe wat somber in. Toch heb ik het uiteindelijk voor elkaar gekregen (dan maar zonder hulp) en ik drukte op 27 mei op de knop van inleveren. Ik geef nooit op! Dat is een karaktertrek van mezelf waar ik wel trots op ben.

Juni

Begin juni begon ik met hardlopen, verdedigde ik mijn scriptie, haalde ik mijn diploma, verfde ik de muur, at ik ijsjes, genoot ik van de zon en las ik heel wat boeken. Deze maand las ik er het meest van heel het jaar: negen om precies te zijn.

Ondertussen checkte ik elke dag hoe het met de grenzen zat. Was het al veilig om naar Zweden af te reizen? We besloten dat het slimmer was om tot de zomervakantie te wachten. We boekten voor begin juli de boot en hoopten dat het goed zou komen.

Juli

In juli reisen we terug naar Zweden. Het voelde als een grote gok: wat als we onderweg ziek zouden worden? Wat als de grenzen dicht zouden gaan? Wat als we niet binnen werden gelaten? Ik was super gespannen en keek er niet echt naar uit. Het bleek gelukkig allemaal mee te vallen. Op 7 juli reden we naar Duitsland en pakten we de nachtboot. Op 8 juli waren we in Uppsala.

Het was super gek om weer terug te zijn. Fijn om mijn huisgenoten te zien, weer op mijn kamertje te kunnen slapen, dezelfde supermarkt te bezoeken en mijn avondrondje te lopen. Maar toch, het voelde allemaal niet meer hetzelfde. School was klaar, mijn vrienden waren allemaal terug naar huis, Uppsala was stil. We hebben er een fijne week van gemaakt hoor, begrijp me niet verkeerd, maar ik herinner me vooral ook veel spanning. Mijn OCD werd flink aangewakkerd door alle onzekerheden.

Na een week in Zweden gingen we thuis twee weken in quarantaine. De boodschappen werden bezorgd door mijn schoonouders en, afgezien van avondwandelingen en overdag luieren in onze tuin, gingen we er niet op uit.

Augustus

In augustus besloten we toch nog een paar daagjes naar Zeeland te gaan. We konden in het huis van mijn oom en tante slapen (die waren zelf met hun boot op pad) en hoefden dus niet onnodig risico te nemen met mijn opa en oma. Ik weet nog dat het deze dagen super heet was. ‘s Ochtends gingen we na het ontbijt gezellig naar mijn opa en oma, waar we in de tuin konden zitten. ‘s Middags lagen we op het strand en ‘s avonds gingen we dan weer bij ze eten. Het was anders, maar fijn om het op deze manier te kunnen doen.

De rest van augustus was wederom vreemd. Wat kon wel, en wat niet? Het was vrij onduidelijk wat nou echt de risico’s waren. Zo besloten we toch een dagje naar Texel te gaan (op bezoek bij een oudcollega van van mijn vriend), maar kozen we er ook voor om de rest van de maand vooral buiten met mensen af te spreken. Gelukkig was het prachtig weer.

September

In september was de vakantie voorbij, dus ging mijn vriend weer aan het werk, en werd ik voor het eerst uitgenodigd voor een sollicitatiegesprek (wauw, ik was het alweer bijna vergeten dat het dit jaar was, dat heb ik óók nog gedaan). Ik was echt super verrast en besloot er gewoon voor te gaan. Na drie rondes (en testen) viel ik alsnog af, maar daar was ik niet eens zo rouwig om. Ik had m’n best gedaan en weer wat geleerd.

Ik weet nog dat ik deze maand veel bezig was met de toekomst. Wat moest er nou van me worden? Ik had mijn diploma gehaald en van te voren had ik allerlei plannen om te gaan solliciteren, maar dat was allemaal zo anders gelopen dan verwacht. Wat als het weer niet zou lukken? Het hielp niet dat iedereen om me heen weer aan het werk ging en ik weer alleen thuis zat (daar kwam snel verandering in, maar niet met een goede reden natuurlijk).

Oktober

In oktober ben ik vooral bezig geweest met therapie, wandelingen maken, het huis gezellig maken en lekker koken. Ook deed ik voor het eerst in een jaar een fotoshoot, met mijn zusje, en las ik weer heel wat boeken.

Het gevoel van september was nog niet weg, maar ik begon wel in te zien dat ik misschien mijn ideeën kon aanpassen. Wat wil IK eigenlijk, wat vind IK belangrijk? Ja, werk is belangrijk, maar hoe dat er uit ziet, dat mag ik zelf bepalen. Ik probeerde deze maand uit te pluizen wat mijn overtuigingen waren en welke mij nou eigenlijk zo’n rotgevoel gaven. Dit is een proces waar ik nog steeds inzit, dus ik heb helaas nog geen prachtige conclusies voor jullie, haha.

On the Rocks

hardloop playlist

November

November! Als ik aan november denk dan denk ik aan de Amerikaanse verkiezingen. Wat was ik zenuwachtig. Ik weet niet eens zo heel goed waarom, maar het was een enorme opluchting om satan niet weer herkozen te zien worden. We trokken alcoholvrije bubbels open en proostten samen met Tara op de positieve uitslag.

Verder deze maand: meer therapie, veel hardlopen (ik had de smaak te pakken), een bezoek aan de bioscoop en veel oliebollen (ik denk dat ik er nog nooit zoveel heb gegeten voor Oud & Nieuw). Ook “verhuisden” we naar een andere slaapkamer en ik vind het vooralsnog een topbeslissing.


Worteltaart recept

December

Deze maand houd ik het kort, want heel de maand december heb ik immers al geblogd. Ik vond het echt leuk om weer zoveel te schrijven. Het was af en toe best een uitdaging, maar het heeft me wel geholpen om mijn perfectionisme wat los te laten. Alsnog denk ik vaak: wie zit hier nou op te wachten? Maar hoe vaker je daar overheen stapt, hoe makkelijker het wordt.

Het zit er op! Tenzij er om 23:59 nog een aliëninvasie gepland staat durf ik wel te zeggen dat we het ook dit bijzondere jaar weer hebben gered en dat is een hele prestatie op zichzelf. Niet dat je er helemaal zelf controle over hebt natuurlijk, met zo’n rondwarend virus… Maar ok, laten we niet helemaal luguber gaan worden en het wat positief houden. Er waren immers ook positieve dingen. Als we dit jaar iets hebben geleerd dan is het dat, mits je niet zelf sterft, het leven altijd doorgaat, ondanks de omstandigheden. Het is niet altijd makkelijk, maar de zon komt weer op en je vindt een weg. We’ve got this.

Voor het nieuwe jaar wens ik jullie een hele goede gezondheid (zowel mentaal als fysiek), veel knuffels met vrienden en familie, en de gave om altijd fijne momentjes te kunnen ontdekken in je dag.

Liefs,
Ash