Een paar vrijdagen geleden deed ik iets wat ik voor alle Covid ellende super graag deed: (je voelt ‘m al aankomen) ik ging naar de bioscoop. Natuurlijk, het was niet hetzelfde als voorheen. Handen moesten worden ontsmet, een mondkapje moest op in de gangen en de bar was dicht. In de zaal moest je op een speciaal aangewezen plek zitten (was bij deze bioscoop nooit zo) en ook na afloop bleef je niet gezellig hangen. Maar toch, het was best wel fijn om er weer eens een avondje uit te zijn, samen met Tara. Het heeft altijd iets magisch, zo’n film zien op een groot doek. Zeker als het een fijne film is en de soundtrack klopt en het je gewoon allemaal raakt en ahhh…! Het gevoel is moeilijk te omschrijven, but I love it.

We zagen de nieuwste Sofia Coppola film On The Rocks. De film gaat over moeder-van-twee Laura (Rashida Jones) uit New York, die het moeilijk lijkt te hebben met het vinden van een balans tussen het moederschap en haar professionele leven als auteur. We zien Laura slepen met kinderwagens, in de rij staan bij de school en af en toe zuchtend achter haar laptop zitten. Haar man is druk bezig met het opzetten van een eigen bedrijf en dus weinig thuis. Door een kleine gebeurtenis begint Laura zich af te vragen of haar man misschien een affaire heeft. Haar vader (Bill Murray) hoort het aan en is er van overtuigd dat haar man iets in zijn schild voert. Dat zou hij immers zelf ook hebben gedaan, op die leeftijd. Dus, ze gaan samen op avontuur, in New York, om de waarheid te achterhalen.

In plaats van het schrijven van een review, wilde ik wat losse gedachten delen:

♥ Sofia’s films voelen altijd heel intiem. Ik vergelijk het een beetje met een gesprek met vrienden: soms heb je een wat oppervlakkig(er) gesprek en soms heb je een gesprek waarbij je achteraf het gevoel hebt dat je echt iets hebt gedeeld met elkaar. Je weet wel wat ik bedoel, toch? Ze zijn schaars, maar ze zijn er. Heel fijn gevoel, vind ik dat.

♥ Waar in sommige films ik het totaal ongeloofwaardig vind dat de personages niet gewoon met elkaar praten om het misverstand uit de lucht te helpen, vond ik het in deze film goed gedaan. Je begrijpt waarom Laura die gedachten begint te hebben, maar je begrijpt ook waarom ze het niet gewoon uitspreekt (wil ze de waarheid wel weten? En welke waarheid is dat eigenlijk?).

♥ Al je trouwens een tweede Lost in Translation verwacht: nope. Er zit misschien één scène in die een beetje in de buurt komt, als Laura in haar eentje door New York loopt met een heleboel bokeh van lampjes achter zich en een mooie soundtrack, maar daar houdt het ook bij op. Gewoon, om je even te waarschuwen.

♥ Wat ik leuk vind aan Sofia’s films is dat ze vaak grappig zijn. Niet “ha-ha” grappig, maar juist subtiel grappig. On The Rocks heeft dit ook weer.

♥ Bill Murray speelt Bill Murray en ik weet nou niet wat ik daar van vind. Zijn personage is soms aandoenlijk, maar voornamelijk irritant (wat natuurlijk ook de bedoeling is). Ik moest grinniken om de scène met de politie-agenten, maar tegelijkertijd was het peak white privilege.

♥ Ik zat gedurende de film voornamelijk mentale notities te maken van de outfits van Rashida Jones en nu zit ik me dus af te vragen wat dat over mij zegt. Heb ik een dure smaak? Word ik volwassen?

♥ What’s up met de “casual” outfits en dan een hele dure Chanel tas? Kleden moeders in New York zich zo? (zo’n dure tas hoef ik trouwens niet, hoor)

Ok, dat waren ze. Ik vond het een fijne film, maar ik was er niet ondersteboven van. Prima voor een avondje op de bank, dat wel. Heb jij ‘m al gezien?

Liefs,
Ash