10 dingen van de afgelopen weken

10 dingen van de afgelopen weken

Comments to this post

1. Ik startte met mijn jaarlijkse Harry Potter re-read

Ieder jaar herlees ik de Harry Potter reeks en dit jaar ben ik maar ietsje vroeger begonnen… kon het wel gebruiken, zullen we maar zeggen. Ik probeer m’n dagen, naast de moetjes, met zoveel mogelijk fijne dingen te vullen. Lekker eten, fijne televisie, veel lezen, mediteren, yoga, wandelingen… dat klinkt ontzettend geprivilegieerd (is het ook), maar in principe is het toch fijn als je het leven kunt vullen met dingen waar je blij van wordt? Zelfs op drukke dagen (niet dat ik die nu vaak heb, maar wel hád) probeerde ik nog kleine fijne momenten te hebben. Zeker in de winter is dat super fijn. Harry Potter herlezen is daar zeker één van.

(more…)

Week 4

Week 4

Comments to this post

Goedemorgen!

Wist je trouwens dat ik dit idee heb “gestolen” van één van mijn favoriete Zweedse bloggers Sandra Beijer? Het is geen baanbrekend idee natuurlijk (sorry Sandra- al ben je het vast met me eens), maar toch heb ik me door iemand anders laten inspireren om dit ook te doen en zoals ze dat zo mooi zeggen: credit where credit is due. Ik vind het altijd fijn om haar “Vecka” stukjes te lezen, zo aan het begin van de week, en hoewel mijn Vecka-stukjes nooit het niveau van dat van haar halen (ik ben dan ook geen professioneel blogger, houd ik mezelf maar voor), vond ik het toch leuk om er zelf mee te beginnen. Gewoon, even kletsen op de maandag.

Als ik nadenk over waarom ik graag een blog lees dan zijn er een paar dingen die er voor mij uitspringen: ik ben ten eerste ontzettend nieuwsgierig naar andermans leven (ja sorry, is gewoon zo). Hoe doen anderen het en kan ik daar misschien wat van leren? Ik voel me al sinds mijn kindertijd chronisch anders dan anderen (let wel hè: anders, niet BETER, geloof me maar) en spiegel mezelf veel. Is wat ik doe, wel goed? Als je in je omgeving voornamelijk mensen heb die het anders aanpakken dan jij misschien zelf zou doen, kan het fijn zijn om jezelf terug te zien in mensen op het internet. Het voelt dan als een fijne verzameling van gelijkgezinde mensen en blijkbaar heb ik dat af en toe even nodig.

Nog los van persoonlijke validatie (oh, dit was vast heerlijk voer voor psychologen), lees ik ook graag om geïnspireerd te raken. Over recepten, interieur, reizen, boeken, dat soort dingen. En over het leven in het algemeen. Als je een stukje leest waarin iemand iets schrijft waar je zelf misschien nog nooit echt bij stil hebt gestaan, bijvoorbeeld. Of wanneer iemand even helemaal eerlijk is over bepaalde gevoelens waar lang niet iedereen over durft te praten. Op dat soort momenten voel ik iets in mijn binnenste roeren, alsof de zeilen worden gehesen en er langzaam een wind begint te waaien. Maar bovenal voel ik dan een connectie, een soort band en het gevoel alsof ik deel uitmaak van iets groters. De bloggers die ik lees zijn daar zo goed in. Niet alle stukjes zijn iedere dag weer goud, dat lijkt me ook onmogelijk, maar zo nu en dan zit er een parel tussen. Ik vind het echt knap (en ben blij dat ik mag meelezen).

Als je denkt: Ash, wat zit je toch allemaal te zemelen, heb je iets gerookt? Welnee, dit is mijn nuchtere ik. Je zou me eens over boeken moeten horen! Wat een rijkdom: zoveel letters, zoveel werelden. Yada, yada.

Gisteren schreef ik in mijn journal (een korte versie van) deze quote van Fran Lebowitz op:

“No. I have no guilty pleasures, because pleasure never makes me feel guilty. I think it’s unbelievable that there’s such a phrase as guilty pleasure. In other words—like, unless your pleasure is killing people! My pleasures are absolutely benign, by which I mean: No one dies. No one is molested. You know? And, I think: No, I don’t feel guilty for having pleasure! We live in a world where people don’t feel guilty for killing people, they don’t feel guilty for, like, putting babies in cages at the border. They don’t feel guilty for this, but I should feel guilty for—what? For having two bowls of spaghetti? For reading a mystery?”

Dat is iets wat ik voor deze week ga proberen te onthouden: ik ga me niet schuldig voelen over of schamen voor dingen waar ik plezier uithaal. Vind je iets leuk? Geniet je ergens van? En lijdt er niemand onder? Doe het dan, geniet ten volle, heb er schuldloos plezier in en schreeuw het van de daken (plezier is aanstekelijk). Dat kunnen we allemaal wel gebruiken, in deze donkere tijden.

Liefs,
Ash

PS Bij deze draag ik Fran Lebowitz aan als vervanger voor Samantha in het nieuwe vervolg op Sex and The City (en ik was zo te zien niet de enige met dit idee).

Gelezen

Gelezen

Comments to this post

Ik ben weer even helemaal verliefd op lezen. Net zoals met alles in het leven gaat die liefde soms even weg en dan krijgen andere dingen meer aandacht, maar de liefde komt altijd weer terug. Nu zit ik dus in een liefdesfase: give me all the books! Het is nog maar de derde week van januari en ik heb al vier boeken uitgelezen.

Trouwens even een opmerking tussendoor: ik merkte dat ik soms de neiging had om meer bezig te zijn met het aantal boeken dat ik had gelezen dan daadwerkelijk de boeken zelf. In december zat ik bijvoorbeeld op 48 gelezen boeken en iets in mij wilde heel graag de 50 boeken aantikken, zodat ik mijn Goodreads challenge zou halen. Waarom eigenlijk? Het bleek een lesje in loslaten, want ik kon er de tijd niet voor vinden en besloot mezelf uiteindelijk niet dwingen. En guess what: de wereld is niet vergaan! Het voelde eigenlijk wel goed! Dus, als je me ziet schrijven dat ik “al vier boeken heb gelezen”, dan bedoel ik het niet alsof dat een enorme prestatie is, maar meer om aan te geven dat ik veel lees (zonder normatief bezig te zijn- het is dus niet per se goed of slecht).

Het eerste boek dat ik dit jaar las heb ik al even kort besproken (Snowdrift, van Helene Tursten), maar ik las nog drie andere boeken die ik graag even wil noemen. Komen ze:

The Queen’s Gambit door Walter Tevis

The Queen's Gambit review

Je hebt deze titel vast al een keer voorbij zien komen, want in 2020 kwam op Netflix de gelijknamige mini-serie van dit boek uit en die was super populair. Ook ik heb de serie gezien en was direct benieuwd naar het boek.

The Queen’s Gambit gaat over Beth, een meisje dat opgroeit in een kindertehuis en er bij toeval achterkomt dat ze een groot talent heeft voor schaken. Al snel heeft ze een levensdoel gevonden: de beste schaakspeler ter wereld worden.

Ik wist natuurlijk al hoe het verhaal zou verlopen, maar dat deed helemaal niets af aan mijn leesplezier. Het boek leest heerlijk weg en ik vond het wel interessant om zo nog een extra laag aan het verhaal te kunnen toevoegen.

Als je de Netflixserie nog niet gezien hebt, dan raad ik je bij deze aan om The Queen’s Gambit te gaan kijken. Mocht je geen seriekijker zijn en liever lezen, dan kom je echter met het boek ook heel goed uit de voeten. De verfilming en het boek zijn bijna 1 op 1 aan elkaar gelijk (zeker de grote lijnen) en je mist dus vrijwel niets. Bovendien had ik dit boek sowieso ook heel graag gelezen, het is namelijk heel goed. Wat mij betreft een echte aanrader!

We were liars door E. Lockhart

We Were Liars Review

Het verhaal van We Were Liars wordt verteld door Cadance, een tiener uit een rijke familie van WASPS die na een ongeluk gezondheidsklachten heeft en niets meer weet van wat er zich heeft afgespeeld. Ze herinnert zich voornamelijk de fijne zomers op het eiland samen met haar familie en wil niets liever dan die zomers weer herbeleven. Als ze weer terug is op het eiland plakt ze langzaam maar zeker de stukjes van wat er gebeurd is weer aan elkaar. Hoe perfect was die familie eigenlijk?

Dit boek wilde ik héél graag leuk vinden en ik vond het ook niet slecht, maar toch dacht ik achteraf niet: wauw, deze moet je gelezen hebben! Ik kan er niet zo goed de vinger op leggen. Ik had bepaalde dingetjes al heel snel door (ik zal geen spoilers geven) en hoewel het dan alsnog niet vervelend om te lezen is, was de spanning er wel een beetje af. Als ik het moet omschrijven dan zou ik zeggen dat dit wel een fijn boek is voor op een ligbedje op het strand: niet te ingewikkeld en het leest lekker weg, maar je bent het ook weer zo vergeten.

Mexican Gothic van Sylvia Moreno-Garcia

Mexican Gothic review

Mexican Gothic, kreeg ik getipt op instagram (ik kan niet meer terugvinden door wie, want ik kan niks meer vinden in mijn instagram app sinds de update, sorry, maar dankjewel!) en daar ben ik super blij mee, want ik heb het echt verslonden. Na het lezen van Rebecca was ik helemaal fan geworden van het gothic genre. Het recept: een spookachtig huis, (rijke) goedgeklede vrouwen in nood, nare bediendes, een heleboel anxiety en ook een beetje liefde. Dit boek voldoet daar volledig aan, plus nog een beetje meer.

Waar het boek over gaat: in Mexican Gothic reist Noemi af naar een Engels landgoed op het Mexicaanse platteland om daar haar pasgetrouwde nicht Catalina te bezoeken. Haar vader heeft haar gevraagd om polshoogte te gaan nemen, nadat hij van Catalina een verontrustende brief had ontvangen. Eenmaal aangekomen op het landgoed ontdekt Noemi dat het inderdaad niet zo goed gaat met haar nicht, maar ze vertrouwt ze de verklaring van de huisdokter dat het tuberculose zou zijn niet. Daar doet iedereen namelijk net iets te geheimzinnig voor… Ze besluit langer te blijven en te proberen of ze kan ontdekken wat er aan de hand is.

Ik wil geen spoilers geven, dus verder ga ik niets verklappen. Ik vond het in ieder geval een fijn boek, waarbij er genoeg te griezelen viel en het tegelijkertijd niet al te horrorachtig werd. Het is vergelijkbaar met Rebecca, maar toch ook weer totaal anders, gezien de wat meer fantasierijke invulling van de auteur. Als je het leest zul je begrijpen wat ik bedoel.

Nu op mijn lijstje: Mythos van Stephen Fry en Untamed van Glennon Doyle. Wat ben jij nu aan het lezen?

Liefs,
Ash

Week 3

Week 3

Comments to this post

Vanochtend besluit ik direct mijn hardloopkleding aan te trekken en, ondanks de kou en forse zuidwestenwind, naar buiten te gaan. Hardlopen blijft zoiets waarvan je weet dat je er op lange termijn plezier van gaat hebben (of, zoals ze het zo mooi zeggen: “je er de vruchten van kunt plukken”), maar waar je op korte termijn totaal geen zin in hebt. Althans, ik niet. Sta jij ‘s ochtends dansend in je hardlooplegging voor de spiegel te juichen dat je mag gaan hardlopen? Sorry, can’t relate.

Toch ga ik.

Mijn vaste hardlooprondje gaat deels over een pad langs de linie, de waterlinie die vroeger dienst deed als onderdeel van de verdedigingslinie van de stad. Het is een gelukje bij een ongeluk, want door die verdedigingslinie hebben we nu een prachtig stukje groen rondom het stadscentrum liggen. Terwijl Taylor over verloren liefdes zingt (heb ik al gezegd dat ik Evermore grijsdraai?), hoor ik daar vandaag voor het eerst de vogeltjes weer voorzichtig fluiten.

Ik verbaas me er altijd weer over hoe blij ik word van de buitenlucht en bewegen. Het wordt natuurlijk wel vaker gezegd (doktoren vragen steevast of je ook aan sport doet waneer je met psychische klachten op het spreekuur komt), maar blijkbaar moet ik het eerst zelf duizend keer ervaren voordat ik denk: goh, daar zit wat in. Vandaag zet ik mijn muziek iets zachter, blijf ik even staan, draai ik mijn hoofd richting de voorzichtige zon en luister. Daar zijn ze, de gelukshormonen.

Ik las ooit ergens dat mensen na een slechte diagnose door verschillende stadia gaan. Ongeloof, depressie, en ergens achteraan is daar (als je geluk hebt) acceptatie. Totale overgave. Sommige mensen sterven zelfs vredig. Maar wat als niet jijzelf ziek bent en sterft, maar misschien iemand anders? Hoe gaat dat dan? Accepteer je het ooit echt?

Ik loop verder, moet een heuveltje over en struikel bijna over mijn eigen voeten bij het naar beneden lopen. Als ik nadenk over wat ik vandaag eens zal schrijven, hier op dit kleine stukje web, dan moet ik een beetje om mezelf lachen. Ga ik echt weer beschrijven hoeveel ik geniet van de natuur en van frisse lucht en van vogelgeluiden? Heb ik niet nog veertig jaar om daar over te schrijven? Maar ja, wat als het gewoon zo is.

Misschien kan ik er bij schrijven dat ik gewoon een oude ziel heb? Maar nee, dat kan het niet zijn, en ik schud mijn hoofd. Zoals iedere vrouw ooit in haar leven leert wordt die uitspraak slechts door twee type mensen gedaan: de moeder die semi-serieus beweert dat een baby wijs uit de ogen kijkt en de man die voor zichzelf wil goedpraten dat hij een vrouw die bijna de helft jonger is dan hij in zijn bed wil hebben. Wat ben je slim, wat ben je mooi, wat ben je volwassen, goh wist je dat ik al eerder mooie jonge vriendinnen heb gehad?

Ik versnel. Bij iedere uitademing en iedere stap die ik zet moet ik denken aan de woorden van Sylvia Plath: I am, I am, I am.

Beter passend lijkt me de theorie dat ik geen oude ziel ben, maar inmiddels heb geleerd om van de kleine dingen in het leven te genieten. Het is best fijn om jezelf voor te houden dat je toch iets opgestoken hebt, zo door de jaren heen. De diploma’s aan de muur hangen er immers maar ter decoratie.

Voor me razen de auto’s voorbij. Ik steek de straat over en loop langs de vuilniswagen, waar mannen in oranje de bakken voor zich uitduwen. Ze fluiten. Naar mij? Nu, ik, hier? Met bezweten hoofd en bril en ontploft kapsel? Ik irriteer me aan het feit dat ik het bijna vleiend vind. Als reactie op mijn eigen schaamte ren ik nog iets sneller (terwijl ik eigenlijk al had willen stoppen bij die ene straathoek).

Als ik thuis ben word ik gebeld. En de ademteug, waarvan ik niet wist dat ik die al die tijd had ingehouden, laat ik eindelijk los. Het is goed, het is goed, het is goed.

Gelukkig.

Een lijstje van losse dingen

Een lijstje van losse dingen

Comments to this post

Lezen

Geen idee waar ik het zag, maar ik kwam vorige week ergens online het boek “Snowdrift” tegen van schrijfster Helene Tursten. Het boek werd getipt als een goede Zweedse detectiveserie en daar had ik wel zin in. Lekker op de bank kruipen met een goed boek, heerlijk. Stiekem hoopte ik dat ik mijn nieuwe verslaving had gevonden (dit was namelijk nummer boek nummer drie uit de reeks, dus als het wat zou zijn dan had ik er nog wat te gaan), maar helaas, het viel me toch een klein beetje tegen. Misschien lag het aan de vertaling of had ik er gewoon teveel van verwacht, maar het plot vond ik niet heel bijzonder en “de twist” zag ik al van mijlenver aankomen. Als ik het ergens mee moet vergelijken dan zou ik het gelijk stellen aan de serie van Camilla Läckberg. Niet slecht, wel vermakelijk, maar ik ben niet omver geblazen. Geen nieuwe Jo Nesbø dus, helaas… Mocht je echter van wat lichtere detectiveseries houden, dan is dit wel wat voor jou. De Nederlandse vertaling is nog niet uit, maar de Engelse vertaling kun je al wel kopen.

Inmiddels ben ik weer in een ander boek begonnen: We were liars van E. Lockhart.

(more…)