Week 4

Week 4

Comments to this post

Goedemorgen!

Wist je trouwens dat ik dit idee heb “gestolen” van één van mijn favoriete Zweedse bloggers Sandra Beijer? Het is geen baanbrekend idee natuurlijk (sorry Sandra- al ben je het vast met me eens), maar toch heb ik me door iemand anders laten inspireren om dit ook te doen en zoals ze dat zo mooi zeggen: credit where credit is due. Ik vind het altijd fijn om haar “Vecka” stukjes te lezen, zo aan het begin van de week, en hoewel mijn Vecka-stukjes nooit het niveau van dat van haar halen (ik ben dan ook geen professioneel blogger, houd ik mezelf maar voor), vond ik het toch leuk om er zelf mee te beginnen. Gewoon, even kletsen op de maandag.

Als ik nadenk over waarom ik graag een blog lees dan zijn er een paar dingen die er voor mij uitspringen: ik ben ten eerste ontzettend nieuwsgierig naar andermans leven (ja sorry, is gewoon zo). Hoe doen anderen het en kan ik daar misschien wat van leren? Ik voel me al sinds mijn kindertijd chronisch anders dan anderen (let wel hè: anders, niet BETER, geloof me maar) en spiegel mezelf veel. Is wat ik doe, wel goed? Als je in je omgeving voornamelijk mensen heb die het anders aanpakken dan jij misschien zelf zou doen, kan het fijn zijn om jezelf terug te zien in mensen op het internet. Het voelt dan als een fijne verzameling van gelijkgezinde mensen en blijkbaar heb ik dat af en toe even nodig.

Nog los van persoonlijke validatie (oh, dit was vast heerlijk voer voor psychologen), lees ik ook graag om geïnspireerd te raken. Over recepten, interieur, reizen, boeken, dat soort dingen. En over het leven in het algemeen. Als je een stukje leest waarin iemand iets schrijft waar je zelf misschien nog nooit echt bij stil hebt gestaan, bijvoorbeeld. Of wanneer iemand even helemaal eerlijk is over bepaalde gevoelens waar lang niet iedereen over durft te praten. Op dat soort momenten voel ik iets in mijn binnenste roeren, alsof de zeilen worden gehesen en er langzaam een wind begint te waaien. Maar bovenal voel ik dan een connectie, een soort band en het gevoel alsof ik deel uitmaak van iets groters. De bloggers die ik lees zijn daar zo goed in. Niet alle stukjes zijn iedere dag weer goud, dat lijkt me ook onmogelijk, maar zo nu en dan zit er een parel tussen. Ik vind het echt knap (en ben blij dat ik mag meelezen).

Als je denkt: Ash, wat zit je toch allemaal te zemelen, heb je iets gerookt? Welnee, dit is mijn nuchtere ik. Je zou me eens over boeken moeten horen! Wat een rijkdom: zoveel letters, zoveel werelden. Yada, yada.

Gisteren schreef ik in mijn journal (een korte versie van) deze quote van Fran Lebowitz op:

“No. I have no guilty pleasures, because pleasure never makes me feel guilty. I think it’s unbelievable that there’s such a phrase as guilty pleasure. In other words—like, unless your pleasure is killing people! My pleasures are absolutely benign, by which I mean: No one dies. No one is molested. You know? And, I think: No, I don’t feel guilty for having pleasure! We live in a world where people don’t feel guilty for killing people, they don’t feel guilty for, like, putting babies in cages at the border. They don’t feel guilty for this, but I should feel guilty for—what? For having two bowls of spaghetti? For reading a mystery?”

Dat is iets wat ik voor deze week ga proberen te onthouden: ik ga me niet schuldig voelen over of schamen voor dingen waar ik plezier uithaal. Vind je iets leuk? Geniet je ergens van? En lijdt er niemand onder? Doe het dan, geniet ten volle, heb er schuldloos plezier in en schreeuw het van de daken (plezier is aanstekelijk). Dat kunnen we allemaal wel gebruiken, in deze donkere tijden.

Liefs,
Ash

PS Bij deze draag ik Fran Lebowitz aan als vervanger voor Samantha in het nieuwe vervolg op Sex and The City (en ik was zo te zien niet de enige met dit idee).