Week 5

Week 5

Comments to this post

Hebben jullie ook een fijn weekend gehad? Ik heb lekker veel gelezen, bakte een taart, maakte een lange koude wandeling over de haven, dronk warme chocolademelk met slagroom en gisteravond bestelden we pizza en keken we de laatste twee afleveringen van Sabrina. En dan is het vandaag ook eindelijk februari! De eerste maand van het jaar is alweer voorbij. Hopelijk zijn we weer een stapje dichterbij een gewoon leven.

Eigenlijk heb ik vandaag verder niet zo heel veel te vertellen. Op persoonlijk vlak maak ik niet zo heel veel mee, en om nou wederom mijn innerlijke belevingswereld met jullie te gaan bespreken voelt een beetje navelstaarderig. Al zou je natuurlijk kunnen zeggen dat ik hier niet anders doe, dus waarom zou ik daar dan nu opeens mee stoppen? Touché.

Zijn jullie inmiddels ook zo getraind om bij het geluid van een bestelbus even uit het raam te kijken om te checken of ze bij jou moeten zijn? Hier was het net even heerlijk ongemakkelijk, want de bezorger parkeerde recht voor mijn deur en ik zit op de bank te typen, dus hij keek me recht aan. En toen ben ik maar alvast naar de deur gaan lopen en stond ik in de gang te wachten tot hij op de bel drukte.

Ik ben eigenlijk best nieuwsgierig wat pakketbezorgers er nou allemaal zelf van vinden. Vinden ze het fijn dat mensen zoveel bestellen, omdat ze dan meer werk hebben? Of is het zo dat ze evenveel betaald krijgen, maar gewoon nog meer werk in een beperkt aantal uren moeten proppen? Als iemand een pakketbezorger kent en het even wil checken: graag.

(Haha! Dat klinkt echt super elitair als ik het teruglees, maar ik ken gewoon toevallig geen enkele pakketbezorger.)

Goed, ik ga mijn bestelling maar eens passen. Na maanden van uitstellen heb ik namelijk online een paar laarzen besteld. Ik draag nu iedere dag mijn Dr. Martens en ik vind ze heerlijk, maar een beetje afwisseling is wel goed (voor zowel mijn voeten als de schoenen). Schoenen vind ik trouwens het lastigste onderdeel van kleding. Ik weet nooit welke schoenen nou waar bij passen en heb altijd het gevoel dat ik het er weer mee verpest. (Vreselijk probleem! Steun dit kind op Giro 555!)

Hier moest ik om trouwens best hard om lachen. Vooral omdat ik de week daarvoor min of meer hetzelfde tegen mijn therapeut had gezegd.

Liefs,
Ash