Week 8

Comments to this post

Een kwartier geleden dacht ik: vandaag gaat het niet meer lukken om iets te schrijven, en dat is ok. Nu zit ik dan toch weer op bed met mijn laptop op schoot om op de valreep nog even een maandagstukje achter te kunnen laten. De lat ligt trouwens laag (ik zeg het maar alvast), dus doe jezelf een plezier en verwacht er niet teveel van, haha.

Ik wil jullie allereerst heel erg bedanken voor al jullie fijne reacties op mijn “Week 7” stukje van vorige week. Zoals ik al schreef is het altijd spannend om jezelf kwetsbaar op te stellen, maar in dit geval hebben jullie voor mij bevestigd dat het ook heel waardevol kan zijn.

Dat is iets waar ik de afgelopen week op door heb gebouwd- ik ben de afgelopen week heel eerlijk geweest over hoe ik me nou eigenlijk echt voel. Ergens had ik niet eens gemerkt dat ik weer een beetje op slot was gegaan. Dat soort dingen sluipen er in en voordat je het weet ben je zelfs je therapeute aan het ontzien “omdat je haar er niet mee wil belasten” (waarvan ik overigens nu achteraf wel inzie hoe absurd dat is, haha).

Hoewel ik daar een soort van ontlading van merk, voel ik me tegelijkertijd ook heel kwetsbaar en een beetje “wiebelig”. Vandaag voelde ik dat heel sterk en het lukte me maar niet om er een goed stukje uit te krijgen. In plaats daarvan ging ik hardlopen; rende ik als een malloot met mijn armen wijd over de bunkers, terwijl Mick in mijn oren schreeuwde dat zelfs wilde paarden hem niet tegen zouden houden. (Ik keek nog wel even achterom om te checken of niemand me kon zien)

Die zon van de afgelopen dagen, die doet me trouwens echt goed. Ik voelde me gisteren, al liggend in het zonnetje op de dijk, zo licht. Alsof er even geen pandemie was, helemaal geen zorgen. Licht én kwetsbaar, dat wel. Maar weet je, dat mág. En hoewel ik me er nog niet helemaal bij neerleg (mijn eerste instinct is om harder te gaan rennen), voel ik langzaam maar zeker iets in mijn binnenste gebeuren. Wat het is weet ik nog niet precies, maar ik begin de zinnen die ik in mijn dagboek schrijf bijna te geloven. Ik kan het, dat kwetsbaar zijn. Ik kan dat.

Welterusten.

Liefs,
Ash