Praten (en schrijven) over mentale gezondheid en mentale stoornissen wordt altijd omgeven door een aura van taboe, en daarmee schaamte. Voor mij wel, althans. Dat verbaast je misschien, vooral als je al een tijd meeleest en wat stukjes van mijn hand hebt gelezen de afgelopen jaren. Ik heb er namelijk af en toe wel eens over geschreven, heel soms direct, nog veel vaker tussen de regels door. Het blijft echter altijd weer lastig om het er over te hebben of om er hier over te schrijven. “Vinden ze niet dat ik me aanstel? Denken ze niet: heb je haar weer, met haar gezeur? Waarom kan ze nou niet gewoon even normaal doen? Het is ook altijd wat met haar. Er is iets serieus mis met haar. Ze is zwak!” Die drempels moet ik iedere keer weer over. Soms lukt dat, maar meestal niet. Er staan heel wat niet gepubliceerde stukjes in mijn archief.


De reden waarom ik het wel zo af en toe doe, is omdat ik zelf ontzettend veel haal uit de stukjes van anderen over dit onderwerp. Niet alleen op blogs, maar ook in podcasts, youtubefilmpjes of natuurlijk tijdens échte gesprekken met mensen. Het hoeft niet eens heel diep te gaan; soms kan het al genoeg zijn om even kort een gevoel van herkenning te hebben. Als je zelf met iets worstelt, of dat nou op mentaal vlak is of op fysiek vlak, dan kun je je misschien voorstellen dat het fijn voelt om lotgenoten te spreken. Als het even wat minder met mij gaat en de klachten heftig zijn, dan voel ik me vaak ontzettend alleen. Mijn hoofd maakt me dat ook wijs. “Je bent alleen en niemand begrijpt je en niemand kan je helpen.” Ja, vrolijk he? Inmiddels weet ik dat het niet waar is, maar dat heeft wel eventjes geduurd. Wat me daarbij geholpen heeft is door er over te praten en er achter te komen dat je zeker niet alleen bent.

Vandaag luisterde ik bijvoorbeeld een podcast waarin het even ging over het hebben van een terugval. Ik heb zelf namelijk het gevoel dat ik in zo’n terugval zit. Mijn klachten zijn de afgelopen drie weken best wel aanwezig en hoewel ik op rationeel vlak goed kan begrijpen waarom dit zo is (goh, iets met een pandemie en alle consequenties die daar op volgen, misschien?), moet ik mezelf dat nu wat vaker vertellen om niet te vervallen in een absoluut gevoel van hopeloosheid. In de podcast zeiden ze: Een terugval hebben is normaal. Weet je hoe een kind leert? Door te vallen. En weer op te staan.

Dus, dat opstaan, dat ben ik nu aan doen. Daarbij probeer ik heel lief voor mezelf te zijn. Als ik dat in het verleden wel eens zag staan of iemand hoorde zeggen, dan dacht ik: ja, maar hoe dan? Mijn reflex is om te denken: ja ja, je hebt al zo’n makkelijk leven, wil je nou nog liever voor jezelf zijn? Maar dat soort dingen denken werkt niet. Als hard voor jezelf zijn zou helpen, dan had het inmiddels al wel geholpen toch? Ik durf zelfs zo ver te gaan dat die houding juist mijn klachten hebben verergerd.

In plaats van mezelf wederom voor een special snowflake uit te maken, probeer ik nu dus te oefenen met zelfcompassie. Een manier is om, als ik me niet goed voel, een hand op mijn hart te leggen en (in mijn hoofd) iets aardigs tegen mezelf te zeggen, zoals ik dat tegen een kind of vriend(in) zou doen. “Ik weet dat je je rot voelt/bang bent/verdrietig bent. Wat vervelend dat je dit voelt. Dit mag je voelen, en het is ok. Laat het er maar even zijn en vertrouw er op dat dit ook weer over gaat.” Dan haal ik een paar keer diep adem en dan voel ik dat er ruimte komt voor het gevoel. Dit zorgt er bij mij voor dat ik de controle iets durf los te laten en mijn OCD niet in overdrive gaat.

Het is spannend om dit stukje te publiceren, want het is spannend om toe te geven dat het even wat minder met je gaat. Ook voelt dit stukje publiceren als iets waar ik wederom geen controle over heb. Hoe gaan mensen het interpreteren? Gaan mensen inderdaad denken dat ik zwak ben? Wat voor gevolgen heeft dat? (Maakt dat eigenlijk uit?) Vandaag laat ik me er niet door tegenhouden en druk ik toch op de publiceren-knop, in de hoop dat iemand zich er in herkent en er misschien iets aan heeft.

Als jij je rot voelt, moe bent en het even wat minder met je gaat: ik snap hoe je je voelt, ik begrijp je. Je gelooft me misschien nu niet, maar het komt goed. Laat het er even zijn en ga iets liefs voor jezelf doen ♥

Ik wil meer schrijven over dit onderwerp, en dan vooral over dingen die mij helpen. De enige manier om er voor te zorgen dat we ons hier niet meer voor schamen of ons alleen voelen, is door er over te praten. Sommige mensen zullen dat interpreteren als zwakte, maar ik probeer het zo te zien: het is juist enorm sterk om je niet af te wenden voor lastige dingen en aan jezelf te werken. Hebben jullie hier interesse in? En zo ja, wat zijn dingen waar jullie graag over zouden willen lezen? Als je wilt mag je mij een mailtje sturen (info@ashleylynn.nl) of (anoniem) reageren op deze post.

Ik wens jullie een fijne week ♥ (en mijn volgende stukje wordt weer wat luchtiger hoor!)

Veel liefs,
Ash