Soms kun je de woorden niet vinden en dat is waar ik de afgelopen twee weken een beetje last van had. Veel ideeën, veel om over te schrijven, maar hoe ik moet beginnen? Geen idee. En dan gaat er zo weer een week voorbij en baal ik er van dat ik niet drie keer per week heb geüpdatet, zoals ik eigenlijk van plan was. Maar hier ben ik weer! En daar gaat het om, toch? Ik weet nog steeds niet helemaal wat ik nou moet schrijven, maar ik weet wel dat het vaak een kwestie is van gewoon maar beginnen. Hoe langer ik wacht, hoe hoger de drempel wordt. Daarom hier een stukje met allemaal dingen die ik wil delen (ik ga even lekker braindumpen, zoals ze dat zo mooi zeggen).

Het nieuws over Sarah Everard maakte me deze week zo verdrietig (en boos). Ik merk dat het me nog steeds niet loslaat. Ik schreef er gisteren een stuk over, maar publiceerde het niet. Omdat ik me er niet klaar voor voel. Omdat mijn eigen schaamte al genoeg is en de angst voor “maar in hoeverre was het je eigen schuld”-reacties te pijnlijk is. Het was ook zo’n boos stuk en ik voel(de) me zo gefrustreerd. Ik schreef over hoe je als jong meisje al leert op te passen, over de keren dat ik me zelf in onveilige situaties heb bevonden met mannen en over de schaamte en tegelijkertijd woede en verdriet die ik daar nog steeds over voel. Dat zij waarschijnlijk geen idee hebben dat het niet ok was, hoe ik degene was die zelfs sorry zei, maar hoe wij vrouwen het altijd meedragen (en er heel wat uren therapie voor nodig hebben). Hoe er altijd een zwijgende vrouw is, dichterbij dan je denkt. Ik ben woedend voor mezelf, maar ook voor mijn vriendinnen en alle andere vrouwen. Not all men, nee. Maar het waren wel allemaal mannen.

Iedere vrouw (of man) die een vorm van seksueel geweld en/of seksueel overschrijdend gedrag heeft meegemaakt: I see you, I feel you, I got you. Wees even extra lief voor jezelf deze week.

♥ Nog even in lijn met mijn vorige stukje: dit artikel, ‘Britney Spears was never in control – How Could I ever believe a teen girl could hold all the power?‘, vond ik zó sterk.

♥ Waar zouden we toch zijn zonder boeken? Heerlijk om er even in te verdwijnen, vooral als het “echte” leven (of het nieuws) af en toe wat pittiger is. Ik las weer een paar fijne de afgelopen weken. Bij het uitlezen van de Harry Potter reeks jankte ik deze keer tranen met tuiten (ik vermoed dat PMS hier wat mee te maken had), daarna las ik Ghosts van Dolly Alderton (zal er nog een stukje over schrijven) en nu ben ik bezig in The Gifts of Imperfection van Brené Brown. Wat een boek! Waarom had ik het nog niet eerder gelezen? Ik ben er aardig wat van aan het overschrijven in mijn journal. Super leerzaam.

Ook bestelde ik het boek Klara and The Sun van Kazuo Ishiguro. Daar was ik namelijk echt super benieuwd naar, vooral omdat ik zijn andere boeken Never Let Me Go and The Remains of the Day ook zo goed vond. Ik zal laten weten of ik Klara and The Sun ook een aanrader vind. Hebben jullie het toevallig al gelezen?

♥ De afgelopen twee maanden ging ik weer op een paar sollicitatiegesprekken. Uiteraard kan ik er niet al te diep op ingaan (lijkt me niet zo netjes), dus ik houd het vaag. De één was leuker dan de ander, maar allemaal waren ze leerzaam. Het heeft me geleerd dat ik op mezelf kan vertrouwen en op mijn gevoel kan en mag afgaan. Eerst dacht ik dat ik iedere baan zou aannemen, als ik maar iets had, maar ik zie nu in dat deze instelling me niet verder gaat helpen. Dat klinkt natuurlijk absurd, want natúúrlijk mag je eisen stellen aan een baan en natúúrlijk hoef je geen baan aan te nemen die ruk vind. Maar als je al een paar jaar werk zoekt en druk bezig bent met het loskoppelen van je eigenwaarde aan het hebben van een baan, dan is dat een vooruitgang. In plaats daarvan probeer ik in te zien dat ik prima ben zoals ik nú ben (met of zonder baan) en dat ik zelf mag bepalen waar ik happy van word, of dat nou een drukke baan is of niet. (Even een disclaimer: als ik mijn huur niet zou kunnen betalen of mijn kinderen te eten moet geven, dan zou ik uiteraard minder kieskeurig zijn) Of ik nu een baan heb weet ik overigens nog niet (ik moet van één gesprek nog iets terughoren *duimt*), maar ik ben in ieder geval weer wat ervaringen rijker.

♥ Vorige weekend zag ik op Netflix de film Moxie. Deze film is geregisseerd door Amy Poehler (love her!) en gaat over de 16-jarige Vivan. De synopsis: “Inspired by her mom’s rebellious past and a confident new friend, a shy teenager publishes an anonymous zine calling out sexism at her school.” Ik vond het een schattige film en hoewel er genoeg op aan te merken valt, vond ik het prima voor een zaterdagavond.

♥ In mijn omgeving krijgen inmiddels gelukkig steeds meer mensen het vaccin. Merken jullie het ook? Vermoedelijk duurt het voor ons zelf nog wel even, maar het idee dat zij in ieder geval minder kwetsbaar zijn geeft al heel veel lucht. We zijn bijna een heel jaar verder sinds het begin van de pandemie en eindelijk durf ik een beetje optimistisch te zijn. Voelt goed!

♥ Vandaag is mijn vriend jarig en dus maakte ik op zijn verzoek gisteravond weer eens een Blueberry Cheesecake. Mijn moeder heeft het recept op haar instagram staan, en je kunt het recept hier vinden. Het is echt héél lekker, dus je bent gewaarschuwd.

♥ Als laatste nog een Podcast tip: de podcast All The Small Things van Venetia La Manna. Ik luisterde de eerste aflevering met Rina Sawayama tijdens een wandeling en dat was echt heel gezellig. Ik had nog nooit van Rina gehoord, maar blijkbaar is ze een bekende Britse artieste (en haar laatste album is zelfs genoemd door Elton John als het beste album van 2020). Ik snap niet hoe ik het gemist heb! Eenmaal thuis heb ik meteen haar muziek opgezocht en het is echt super tof. STFU bijvoorbeeld, of het nummer Lucid en XS (over het kapitalisme).  Ze gaan in ieder geval direct op mijn hardloopplaylist!

Fijne weekend ♥

Liefs,
Ash