Social Media?

Social Media?

Comments to this post

No worries, dit wordt geen stukje van een Millennial die beschrijft hoe ze veertig dagen zonder Social Media heeft geleefd en hoe verschrikkelijk het was. Ik merk dat ik het er gewoon over wil hebben, dus hier gaan we dan.

In mijn stukje van maandag beschreef ik het al even kort, over hoe ik dingen aan het veranderen ben in mijn leven. Ik voel me een beetje Kylie Jenner wanneer ik zeg dat ik een fase van “realizing things” zit, maar weet je, opeens heb ik wel begrip voor dat gekke filmpje van haar, want ik heb er ook even geen betere benaming voor. Ik realiseer me namelijk opeens een heleboel dingen. Geen gigantische openbaringen ofzo, maar er zijn wat dingen aan het verschuiven.

Nu denk je misschien: ok, dit is er zo eentje die nu denkt dat ze alle antwoorden heeft. Eh, nee. Naast “realising things” ben ik ook nog volop in de “figuring it out” fase, dus vraag het me niet. Ik doe ook maar wat! Ik heb de afgelopen jaren heel hard aan mezelf gewerkt (met hulp) en man, dat was allemaal geen pretje, maar wel heel leerzaam. Wat ik ook heb geleerd is om weer meer op mijn intuïtie te vertrouwen en naar mezelf te luisteren. En toen merkte ik dat ik al een tijdje een stemmetje aan het negeren was: die over social media.

De laatste paar weken houdt het thema “social media” me dus nogal bezig. Niet eens zozeer over hoe verslavend het is (want ja, dat is het), maar ook welke rol het inneemt in mijn leven, hoe gelukkig ik er wel (of niet) van word en wáárom ik er eigenlijk aan deelneem.

Ik begon met bloggen en “online zijn” toen ik elf jaar was. Dat is dus ruim twintig jaar geleden. Als tiener overzie je nog vrij weinig, dus ik gooide aardig wat informatie het internet op. Toen ongeveer tien jaar later de social media ontstond ben ik daar gewoon in meegegaan. Instagram, Facebook, Twitter. Ik weet nog dat ik, buiten school en werk, héél veel online was. Grenzen waren er bijna niet meer. En hoewel ik wel wat pauzes heb gehad (vooral omdat ik me er af en toe niet goed meer bij voelde) bleef ik er altijd mee bezig. Met name Instagram speelde een grote rol. Ik vond het echt een heel leuk platform en had er, vooral in het begin, voornamelijk plezier in.

Instagram is na tien jaar echter enorm veranderd. Ik zie ontzettend veel reclame, zowel van accounts die ik niet volg als bij “influencers”. Ik heb daar geen problemen mee, want ook zij moeten ergens hun geld mee verdienen om content te kunnen blijven maken zonder een bijbaan te moeten nemen. Wel heb ik moeite met de hoeveelheid content die ik te zien krijg waar ik eigenlijk niet van te voren toestemming voor heb gegeven (of over heb kunnen nadenken of ik het wel wil zien). Als Instagram in die tien jaar zoveel is veranderd, net zoals ikzelf overigens, zou het dan niet slim zijn om ook eens bij die gewoonte stil te staan? Om het eens onder de loep te nemen?

Als ik naar mezelf kijk, dan durf ik met zekerheid te zeggen dat ik, zeker de laatste jaren, na een scrollsessie op Instagram nog nooit een fijn gevoel heb gehad. Ja, soms tijdelijk, vooral als ik mijn telefoon er bijpak om een moeilijk gevoel te ontwijken. Voorheen (en zelfs nu) wimpelde ik mijn bezwaren af met dat ik er gewoon wat losser in moest staan. “Joh, maak het niet zo serieus, zie het als iets leuks, dat doet de rest toch ook, dan is het ok”. Maar het is niet dat ik elke keer tijdens het scrollen nare dingen over mezelf denk of dat ik mijn leven bewust vergelijk met dat van anderen. Het is meer dat de bezigheid me gewoon geen geluk brengt. Als ik een lijstje moest maken van fijne bezigheden, dan stond Instagram daar zeker niet op. Dus, waarom zou ik er dan mee doorgaan?

“Maar, als je je werk wil laten zien, als je een creatieveling bent of echt “iemand wil zijn”, dan moet je online zichtbaar zijn!” Is dat echt zo? Hoewel Instagram vast voor enorm veel werk zorgt in sommige sectoren, is het volgens mij de grootste leugen dat je een grote aanwezigheid moet hebben op dat platform (waarvoor je iedere dag zou moeten posten) om succesvol te zijn. Het beste werk wordt niet gemaakt in één dag. Waarom mogen we niet meer tijd hebben? Waarom moet alles visueel aantrekkelijk zijn? WAAROM LEVEN WE NAAR EEN ALGORITME? Ik heb er gewoon geen zin meer in.

Daarnaast denk ik de laatste tijd ook steeds vaker: waarom zou ik dit delen? Ik voel de behoefte vrijwel niet echt meer. En, niet onaardig bedoeld, maar ik voel ook niet meer de behoefte om van anderen continu te weten wat ze aan het doen zijn. Zelfs van vrienden zie ik immers maar een “losse” goed uitgekozen foto. Liever spreek ik ze en hoor ik van ze wat ze allemaal gedaan hebben, hoe ze zich voelden, of het eten lekker was, etc. Kortom, het hele verhaal. Wat dat betreft voelt Social Media namelijk helemaal niet zo sociaal.

Ook ging ik eens kritisch naar mezelf kijken. Is het beeld dat ik van mezelf presenteer op Instagram wel helemaal eerlijk? Doe ik mezelf niet beter voor dan ik daadwerkelijk ben? En waarom vond ik het belangrijk om goedkeuring te krijgen van anderen? Hoewel ik niet iedere dag een selfie plaatste om complimentjes te krijgen, merkte ik wel dat ik steeds aardig lang nadacht over wat ik precies online plaatste. Was het wel leuk genoeg? Kwam ik wel positief over? Ik zou willen dat ik niet zo ijdel was, maar hey, ik ben ook maar een mens. Het is ook niet iets wat je helemaal kunt voorkomen, denk ik. Maar toch, ik heb niet echt het gevoel dat Instagram het beste in mij naar boven haalde en daar ben ik nog altijd zelf bij. Kortom, ik kan daar wel degelijk zelf iets aan veranderen.

Ok, Ash, so you have ~ realized things ~, maar nu? Goede vraag. Wat ga ik veranderen? Ik ga niet direct verdwijnen van social media. Facebook gebruik ik voor mijn werk en verder eigenlijk niet (als ik er per dag vijf minuten te vinden ben dan is het veel). Twitter gebruik ik min of meer als nieuwsbron (uiteraard wel kritisch). Wel heb ik vanmiddag mijn ashleylynn.nl instagram account verwijderd. Dat deed even zeer, want ik gebruikte het account al sinds 2014, maar jeetje, ergens luchtte het ook enorm op. Zo succesvol was mijn account niet eens (ik had nog geen 500 volgers), maar toch voel(de) ik blijkbaar die druk.

Mijn andere twee instagram accounts wil ik voor nu wel graag blijven gebruiken. Op @wittybooks deel ik alles wat ik gelezen heb en het lijkt me leuk om dat bij te blijven houden, zeker met mijn nieuwe baan. Ook houd ik (voor nu) nog mijn privé account aan, voornamelijk voor vrienden uit het buitenland. Ik sluit echter niet uit dat ik ook ooit met dat privé account stop. En verder? Verder wil ik gewoon op “mijn” eigen stukje op het internet posten, hier op ashleylynn.nl. Dan bepaal ik zelf wat ik zie, wat ik deel en maken likes totaal niet uit.

Zoals ik al schreef: ik doe ook allemaal maar wat. Voel je vrij om te vertellen hoe jij er instaat. Heb jij social media? Vind jij het wél daadwerkelijk leuk? Ben ik een dinosaurus? Let me know!

Liefs,
Ash

Gelezen: Exciting Times – Naoise Dolan

Gelezen: Exciting Times – Naoise Dolan

Comments to this post

In Exciting Times volgen we de Ierse twintiger Ava, die naar Hong Kong is verhuisd en daar nu Engelse taalles geeft aan jongeren. Ze woont samen met huisgenoten in een klein appartement, tussen de kakkerlakken, en gaat iedere dag met weinig enthousiasme naar haar werk. Je vraagt je al snel af wat ze eigenlijk in Hong Kong te zoeken heeft.

Wanneer ze de Britse Julian leert kennen brengt ze steeds meer tijd met hem door in zijn dure appartement. Het wordt nooit echt helemaal duidelijk of ze nu wel of geen relatie hebben en je vraagt je af en toe af of ze het überhaupt wel leuk hebben met elkaar. Als Julian voor een paar maanden op zakenreis gaat is Ava weer alleen en dan ontmoet ze Edith, met wie ze uiteindelijk wel overduidelijk een liefdesrelatie krijgt. Maarja, Julian komt ook weer terug en op haar eigen gekke manier was ze ook gehecht geraakt aan hem, dus hoe moet het dan verder?

Het boek bestaat uit drie delen: I. Julian, II. Edith en III. Julian & Edith, waarbij ieder deel van het boek zich weer op een ander focust. We leren de personages trouwens alleen kennen door de ogen van Ava, waarbij je je kunt afvragen of we juist door ieder van haar observaties niet veel meer over haar leren dan over de ander (“Julian assessed whether women made jokes, decided we did, and laughed”). Maar dat lijkt ook de bedoeling te zijn van deze roman. Hoe is het om een 22-jarige Ierse (queer) vrouw te zijn en je in het leven, tussen mannen en vrouwen, te moeten manoeuvreren? Om je plek te moeten vinden?

Al snel ben ik tijdens het lezen begonnen met het markeren van passages. Ik doe dat vrijwel nooit met boeken, maar hier kon ik niet laten. Om sommige zinnen moest ik lachen, want ik vond ze gevat (“Periodically she touched her Celine trapeze bag. I thought: it’s still there, Victoria. It’s not going anywhere. The cow’s dead”). Andere delen zetten me aan het denken (“Men wore suits at the time, I’d say. They earned more than women. In Ireland you got five years for rape, fourteen for aborting your rapist’s foetus, and a lifetime in the laundries for the fact of being raped. None of this was directly the fault of the men you fucked, but it influenced how you went about fucking hem, especially in Dublin where you might need to ask them for money“) en van sommige zinnen werd ik, samen met Ava, voornamelijk boos (“Undoubtedly he told himself he’d do something once he had the power – and when he got there, he’d wonder where all the women had gone”).

Het boek heeft ook wat kritiek ontvangen: zo zou het pretentieus zijn of geschreven zijn voor the white millennial. Ik vind het altijd lastig om daar iets over te zeggen, want ik bén een white millennial. Het boek kwam op mij niet over alsof het mensen uitsluit, maar wie ben ik om het tegen te spreken als iemand dat wel zo ervaart? Zelf heb ik het boek met plezier gelezen. Het is vlot geschreven, de observaties zijn grappig en scherp, de personages interessant en veel was herkenbaar. Al met al zijn dat dingen die ik altijd waardeer in een roman.

Liever niet Engelstalig lezen? Ik zag dat de Nederlandse vertaling inmiddels ook verkrijgbaar is. Deze heet “Opwindende Tijden”. Ik ben trouwens super benieuwd of ze bij het vertalen de toon van Naoise hebben weten te vangen. Ik ga het zelf niet lezen (lijkt me wat dubbelop), maar mocht jij ‘m al gelezen hebben, laat me even weten wat je ervan vond. Ik ben benieuwd!

Liefs,
Ash

Week 17

Week 17

Comments to this post

Gisteren heb ik me uitgeschreven bij de Kamer van Koophandel. Het was tijd: ik had al een paar keer een (fotografie)opdracht afgeslagen en merkte dat ik me dan iedere keer weer een beetje meer opgelucht voelde. Nu ik (genoeg) in loondienst ga vond ik dat ik me met een goed geweten kon uitschrijven. Al vind ik het wel een ding. Net zoals deze blog een deel van mij is, voelde fotografie dat ook. En ik weet dat ik nu niet voor altijd afscheid neem van fotografie natuurlijk, maar toch. Vijf jaar lang noemde ik mezelf fotografe en nu ga ik daarmee stoppen.

Het deed me weer even nadenken over de dingen die we over onszelf denken of zeggen. “Ik ben dit” of “ik kan dit wel/niet”. Dat is overigens iets heel menselijks denk ik. Het is een manier om alles op een rijtje te zetten en houvast te hebben. Voor iemand die van controle houdt is het een tweede natuur. Ik denk ook niet dat er per se iets mis mee hoeft te zijn, maar soms heb je misschien niet eens door dat, naast het gevoel van veiligheid, die aannames je ook kunnen hinderen. Je kunt ergens volledig van overtuigd zijn en daarmee oogkleppen op hebben voor alle andere mogelijkheden.

In meditatie leer je om je nergens aan vast te houden en je met niets te identificeren. Alles is continu in beweging. De enige constante is verandering. Mij helpt het om te denken: ik hoef niet precies dezelfde persoon te zijn als vijf minuten geleden. Ik mag vandaag een andere keuze maken. Het hoeft niet, maar het mag wel. Dat klinkt natuurlijk veel simpeler dan het is, want in de werkelijkheid maak je op een dag zoveel keuzes, waarvan een heleboel ook onbewust. Het kan echter best een goed idee zijn om al die dingen eens onder de loep te nemen.

Wie ben ik zonder (vul maar in)? Wie ben ik als ik iets anders doe? Wie ben ik als ik dit geloof over mezelf los laat?

Na vijf jaar is het loslaten van de “identificatie” als fotografie best spannend, vooral omdat ik niet zo goed weet wat er allemaal voor in de plaats gaat komen. Daarnaast voelt het ook ENORM bevrijdend. En geloof me, als je eenmaal met zo’n proces begonnen bent, dan is het moeilijk om te stoppen.

Liefs,
Ash

23 april 2021

23 april 2021

Comments to this post

Dit is echt zo’n week waarin niets afkomt. Ken je dat? Projecten die liggen te wachten om afgemaakt te worden, teksten die maar niet geschreven willen worden, berichtjes of mails die ik nog moet beantwoorden, een belastingaangifte die nog op me ligt te wachten… Het ligt deels aan mijn motivatie, maar voor die (werk)projecten ben ik bijvoorbeeld afhankelijk van anderen en dan loopt het ook vertraging op. Vind ik wel eens lastig, want ik houd er van om lekker dingen te kunnen afstrepen.

Wat de teksten betreft ben ik al een tijdje bezig met een post over “dingen doen zoals ze moeten” (als antwoord op een vraag van Niya bij één van mijn posts). Ik heb ruim 1100 woorden, maar het staat nog allemaal door elkaar heen en ik kom maar niet tot een kern. Kortom, het is niet perfect genoeg, en het is lastig, dus dan is m’n motivatie zoek. Ja, ik zit volledig mezelf in de weg.

Achja, ik ben ook maar een mens. Soms heb je dat he? Ik weet zeker dat er een punt komt waarop ik de motivatie weer vind en er uiteindelijk toch wat dingen van mijn lijstje kunnen worden afgestreept. Tot die tijd ben ik even wat extra lief voor mezelf en leg ik de lat eens wat lager (zoals met dit stukje). Kijken of het helpt.

Ik wilde voor het weekend toch nog even een berichtje achterlaten, zo blijf ik in het schrijfritme. En om de lat voor mezelf laag te leggen, hier wat losse observaties/gedachten/gebeurtenissen/dingen die ik wil delen:

(more…)

Week 16

Week 16

Comments to this post

Van mijn vriend kreeg ik vorige week voor mijn verjaardag deze gedichtenbundel van Mary Oliver. Haar gedichten kwam ik steeds vaker tegen en iedere keer raakten ze me weer. Wat ik mooi vind aan haar woorden is dat ze vaak over de natuur gaan en over kleine observaties, die ze vervolgens weet te plaatsen in een veel groter kader. Ze lijkt er troost uit te halen, of soms zelfs een levensles. Oliver schrijft hele toegankelijke teksten; ze voelen absoluut niet te geknutseld. Klinkt dat logisch? Ik ben geen taalkundige, maar ik weet wel dat ik het mooi vind. De afgelopen week heb ik het boek iedere dag even opengeslagen op een willekeurige tekst en iedere keer haalde ik er weer iets anders uit.

De afgelopen weken voelden af en toe als een achtbaan. Ik heb zelf de woorden nog niet om het mooi te omschrijven. Mijn therapiesessies zijn echt pittig, maar ik heb wel het gevoel dat ik tot een kern aan het komen ben. Het is lastig en eng en vermoeiend, maar ergens voelt het ook als een opluchting allemaal. Ik voel dat er iets aan het veranderen is.

Ik blijf een beetje vaag, ik weet het. Sommige dingen zijn misschien te persoonlijk om openbaar over te schrijven. Wat ik wel durf te zeggen: het voelt alsof er na al die jaren een barst komt in die glazen stolp en ik verder kan kijken. Een opening, niet alleen voor de fijne dingen, maar ook voor al het andere. (Ik weet het, ik ben vaag. Het is even zo.)

Yes, yes! We are the lucky ones.

Fijne week!

Liefs,
Ash