Week 16

Week 16

Comments to this post

Van mijn vriend kreeg ik vorige week voor mijn verjaardag deze gedichtenbundel van Mary Oliver. Haar gedichten kwam ik steeds vaker tegen en iedere keer raakten ze me weer. Wat ik mooi vind aan haar woorden is dat ze vaak over de natuur gaan en over kleine observaties, die ze vervolgens weet te plaatsen in een veel groter kader. Ze lijkt er troost uit te halen, of soms zelfs een levensles. Oliver schrijft hele toegankelijke teksten; ze voelen absoluut niet te geknutseld. Klinkt dat logisch? Ik ben geen taalkundige, maar ik weet wel dat ik het mooi vind. De afgelopen week heb ik het boek iedere dag even opengeslagen op een willekeurige tekst en iedere keer haalde ik er weer iets anders uit.

De afgelopen weken voelden af en toe als een achtbaan. Ik heb zelf de woorden nog niet om het mooi te omschrijven. Mijn therapiesessies zijn echt pittig, maar ik heb wel het gevoel dat ik tot een kern aan het komen ben. Het is lastig en eng en vermoeiend, maar ergens voelt het ook als een opluchting allemaal. Ik voel dat er iets aan het veranderen is.

Ik blijf een beetje vaag, ik weet het. Sommige dingen zijn misschien te persoonlijk om openbaar over te schrijven. Wat ik wel durf te zeggen: het voelt alsof er na al die jaren een barst komt in die glazen stolp en ik verder kan kijken. Een opening, niet alleen voor de fijne dingen, maar ook voor al het andere. (Ik weet het, ik ben vaag. Het is even zo.)

Yes, yes! We are the lucky ones.

Fijne week!

Liefs,
Ash