No worries, dit wordt geen stukje van een Millennial die beschrijft hoe ze veertig dagen zonder Social Media heeft geleefd en hoe verschrikkelijk het was. Ik merk dat ik het er gewoon over wil hebben, dus hier gaan we dan.

In mijn stukje van maandag beschreef ik het al even kort, over hoe ik dingen aan het veranderen ben in mijn leven. Ik voel me een beetje Kylie Jenner wanneer ik zeg dat ik een fase van “realizing things” zit, maar weet je, opeens heb ik wel begrip voor dat gekke filmpje van haar, want ik heb er ook even geen betere benaming voor. Ik realiseer me namelijk opeens een heleboel dingen. Geen gigantische openbaringen ofzo, maar er zijn wat dingen aan het verschuiven.

Nu denk je misschien: ok, dit is er zo eentje die nu denkt dat ze alle antwoorden heeft. Eh, nee. Naast “realising things” ben ik ook nog volop in de “figuring it out” fase, dus vraag het me niet. Ik doe ook maar wat! Ik heb de afgelopen jaren heel hard aan mezelf gewerkt (met hulp) en man, dat was allemaal geen pretje, maar wel heel leerzaam. Wat ik ook heb geleerd is om weer meer op mijn intuïtie te vertrouwen en naar mezelf te luisteren. En toen merkte ik dat ik al een tijdje een stemmetje aan het negeren was: die over social media.

De laatste paar weken houdt het thema “social media” me dus nogal bezig. Niet eens zozeer over hoe verslavend het is (want ja, dat is het), maar ook welke rol het inneemt in mijn leven, hoe gelukkig ik er wel (of niet) van word en wáárom ik er eigenlijk aan deelneem.

Ik begon met bloggen en “online zijn” toen ik elf jaar was. Dat is dus ruim twintig jaar geleden. Als tiener overzie je nog vrij weinig, dus ik gooide aardig wat informatie het internet op. Toen ongeveer tien jaar later de social media ontstond ben ik daar gewoon in meegegaan. Instagram, Facebook, Twitter. Ik weet nog dat ik, buiten school en werk, héél veel online was. Grenzen waren er bijna niet meer. En hoewel ik wel wat pauzes heb gehad (vooral omdat ik me er af en toe niet goed meer bij voelde) bleef ik er altijd mee bezig. Met name Instagram speelde een grote rol. Ik vond het echt een heel leuk platform en had er, vooral in het begin, voornamelijk plezier in.

Instagram is na tien jaar echter enorm veranderd. Ik zie ontzettend veel reclame, zowel van accounts die ik niet volg als bij “influencers”. Ik heb daar geen problemen mee, want ook zij moeten ergens hun geld mee verdienen om content te kunnen blijven maken zonder een bijbaan te moeten nemen. Wel heb ik moeite met de hoeveelheid content die ik te zien krijg waar ik eigenlijk niet van te voren toestemming voor heb gegeven (of over heb kunnen nadenken of ik het wel wil zien). Als Instagram in die tien jaar zoveel is veranderd, net zoals ikzelf overigens, zou het dan niet slim zijn om ook eens bij die gewoonte stil te staan? Om het eens onder de loep te nemen?

Als ik naar mezelf kijk, dan durf ik met zekerheid te zeggen dat ik, zeker de laatste jaren, na een scrollsessie op Instagram nog nooit een fijn gevoel heb gehad. Ja, soms tijdelijk, vooral als ik mijn telefoon er bijpak om een moeilijk gevoel te ontwijken. Voorheen (en zelfs nu) wimpelde ik mijn bezwaren af met dat ik er gewoon wat losser in moest staan. “Joh, maak het niet zo serieus, zie het als iets leuks, dat doet de rest toch ook, dan is het ok”. Maar het is niet dat ik elke keer tijdens het scrollen nare dingen over mezelf denk of dat ik mijn leven bewust vergelijk met dat van anderen. Het is meer dat de bezigheid me gewoon geen geluk brengt. Als ik een lijstje moest maken van fijne bezigheden, dan stond Instagram daar zeker niet op. Dus, waarom zou ik er dan mee doorgaan?

“Maar, als je je werk wil laten zien, als je een creatieveling bent of echt “iemand wil zijn”, dan moet je online zichtbaar zijn!” Is dat echt zo? Hoewel Instagram vast voor enorm veel werk zorgt in sommige sectoren, is het volgens mij de grootste leugen dat je een grote aanwezigheid moet hebben op dat platform (waarvoor je iedere dag zou moeten posten) om succesvol te zijn. Het beste werk wordt niet gemaakt in één dag. Waarom mogen we niet meer tijd hebben? Waarom moet alles visueel aantrekkelijk zijn? WAAROM LEVEN WE NAAR EEN ALGORITME? Ik heb er gewoon geen zin meer in.

Daarnaast denk ik de laatste tijd ook steeds vaker: waarom zou ik dit delen? Ik voel de behoefte vrijwel niet echt meer. En, niet onaardig bedoeld, maar ik voel ook niet meer de behoefte om van anderen continu te weten wat ze aan het doen zijn. Zelfs van vrienden zie ik immers maar een “losse” goed uitgekozen foto. Liever spreek ik ze en hoor ik van ze wat ze allemaal gedaan hebben, hoe ze zich voelden, of het eten lekker was, etc. Kortom, het hele verhaal. Wat dat betreft voelt Social Media namelijk helemaal niet zo sociaal.

Ook ging ik eens kritisch naar mezelf kijken. Is het beeld dat ik van mezelf presenteer op Instagram wel helemaal eerlijk? Doe ik mezelf niet beter voor dan ik daadwerkelijk ben? En waarom vond ik het belangrijk om goedkeuring te krijgen van anderen? Hoewel ik niet iedere dag een selfie plaatste om complimentjes te krijgen, merkte ik wel dat ik steeds aardig lang nadacht over wat ik precies online plaatste. Was het wel leuk genoeg? Kwam ik wel positief over? Ik zou willen dat ik niet zo ijdel was, maar hey, ik ben ook maar een mens. Het is ook niet iets wat je helemaal kunt voorkomen, denk ik. Maar toch, ik heb niet echt het gevoel dat Instagram het beste in mij naar boven haalde en daar ben ik nog altijd zelf bij. Kortom, ik kan daar wel degelijk zelf iets aan veranderen.

Ok, Ash, so you have ~ realized things ~, maar nu? Goede vraag. Wat ga ik veranderen? Ik ga niet direct verdwijnen van social media. Facebook gebruik ik voor mijn werk en verder eigenlijk niet (als ik er per dag vijf minuten te vinden ben dan is het veel). Twitter gebruik ik min of meer als nieuwsbron (uiteraard wel kritisch). Wel heb ik vanmiddag mijn ashleylynn.nl instagram account verwijderd. Dat deed even zeer, want ik gebruikte het account al sinds 2014, maar jeetje, ergens luchtte het ook enorm op. Zo succesvol was mijn account niet eens (ik had nog geen 500 volgers), maar toch voel(de) ik blijkbaar die druk.

Mijn andere twee instagram accounts wil ik voor nu wel graag blijven gebruiken. Op @wittybooks deel ik alles wat ik gelezen heb en het lijkt me leuk om dat bij te blijven houden, zeker met mijn nieuwe baan. Ook houd ik (voor nu) nog mijn privé account aan, voornamelijk voor vrienden uit het buitenland. Ik sluit echter niet uit dat ik ook ooit met dat privé account stop. En verder? Verder wil ik gewoon op “mijn” eigen stukje op het internet posten, hier op ashleylynn.nl. Dan bepaal ik zelf wat ik zie, wat ik deel en maken likes totaal niet uit.

Zoals ik al schreef: ik doe ook allemaal maar wat. Voel je vrij om te vertellen hoe jij er instaat. Heb jij social media? Vind jij het wél daadwerkelijk leuk? Ben ik een dinosaurus? Let me know!

Liefs,
Ash