Vier boekentips

Vier boekentips

Comments to this post
📓 Nora of Brand Oslo Brand door Johanna Frid 📓

💭 De Zweedse Johanna is ziekelijk jaloers op Nora, de ex van haar Deense vriend Emil. In Johanna’s optiek is Nora alles wat zij niet is: mooi, Noors en populair op sociale media. Als Johanna er toevallig achter komt dat Emil en Nora met elkaar willen afspreken, raakt ze van streek. Geobsedeerd door Nora begint ze via Instagram een onderzoek naar haar leven en ze houdt haar vanaf dat moment nauwlettend in de gaten. Voortdurend in de greep van haar jaloezie, wordt Johanna ook fysiek geplaagd: ze heeft een constante, doordringende pijn in haar baarmoeder.

Dit boek deed me een beetje denken aan het boek Rebecca van Daphne Du Maurier, maar in plaats van dat de andere vrouw dood is, woont ze in Noorwegen en kun je haar eeuwig blijven stalken via social media. Als je bovenstaande samenvatting leest, dan klinkt het niet als een heel gezellig verhaal, maar toch vond ik dit boek best wel grappig. Johanna Frid schrijft heel scherp en haar humor is vrij droog. Wat ik ook leuk vond waren alle verwijzingen naar de Scandinavische cultuur en de onderlinge rivaliteit tussen de landen. Veel herkende ik van mijn tijd in Zweden. Het was fijn om weer even terug te zijn, al was het maar via een boek.

Cijfer: 3/5

📓 Olive door Emma Gannon 📓 

💭 Olive and her friends have shared every milestone. From first loves and first heartbreaks to flatshares and the first scary steps into the real world, they’ve been through it all – together. But in the maze of life, through the winding paths that lead to different choices and different futures, will the bonds of friendship hold strong when Olive needs them most?

Dit vond ik een heerlijk boek! Literair geen hoogstandje, maar soms zit ik daar ook helemaal niet op te wachten. Het behandelt alle grote vraagstukken in het leven van de moderne vrouw, zonder ook maar op enig moment veroordelend te zijn. Ik vond de personages allemaal leuk en geloofwaardig, situaties herkenbaar en het las lekker weg. Gewoon, een hele fijne roman. Als de synopsis je al aanspreekt, zet het dan zeker op je lijstje!

Cijfer: 4/5

📓 Zomerburen door Rianne Robben 📓

💭 Olivia heeft haar toekomst al helemaal uitgestippeld: na de zomer gaat ze Nederlands studeren en samenwonen met haar vriendje Niels. Dat plan valt echter in duigen als hij in de eerste week van de zomervakantie in zijn eentje naar Australië vertrekt. Verdrietig en in de war besluit Olivia de zomer door te brengen bij haar opa en oma in Drenthe, waar ze elke dag afspreekt met hun buurmeisje Ilse. Met Ilse durft ze haar twijfels te delen; over haar vriendje, haar studie en haar toekomst. Olivia merkt dat ze langzaam weer vrolijker wordt. Zou dat komen door de lieve lach en de mooie krullen van Ilse waar ze opeens zo vaak aan moet denken?

Dit boek kwam ik tegen op mijn werk en ik herkende het direct aan de leuke kaft die ik al eerder op de instagramaccount van uitgeverij van Blossom Books voorbij had zien komen. Ik lees niet heel vaak Young Adult (niet dat ik er iets tegen heb; het komt er gewoon niet zo vaak van) en ik ben blij dat ik deze toch heb meegenomen, want de inhoud bleek net zo leuk als de kaft. Zelf ben ik allang geen zeventien meer, maar ik vond het heerlijk om te lezen over hoe Olivia bij haar opa en oma gaat logeren op het Drenthse platteland en haar zomer daar doorbrengt. Het deed mij denken aan mijn zomers bij mijn opa en oma in Zeeuws Vlaanderen, waar ze ook zo hun eigen gebruiken en taaltje hebben. Olivia’s twijfels met betrekking tot studie en het maken van belangrijke keuzes vond ik ook heel herkenbaar en het “advies” wat Rianne Robben (indirect) daarop geeft vond ik top. Dat het ook nog eens een heel divers boek is, met de aandacht voor LGBTQ+ mensen en -relaties, maakt dit een roman die ik met heel veel plezier zal aanraden bij jongeren (en wellicht ooit mijn eigen kinderen- maar dat is wel erg voorbarig, haha).

Cijfer: 4/5

📓 Verheven Koninkrijk door Yaa Gyasi 📓

💭 Gifty is een briljante studente neurowetenschap aan de universiteit van Stanford en is vastberaden om de wetenschappelijke oorzaak te vinden van al het verdriet en lijden dat haar leven domineert. Dan zet een telefoontje haar eenzame leven in haar laboratorium volledig op zijn kop. Haar moeder is (weer) depressief en ten einde raad neemt Gifty haar in huis. Terwijl haar moeder in bed blijft liggen worstelt Gifty tussen geloof en wetenschap, en zoekt naar een manier om haar liefde voor haar familie in daden om te zetten.

Over het vorige boek van Yaa Gyasi dat ik las (Homegoing) was ik heel erg enthousiast. Soms zijn er van die boeken die de hype niet waarmaken, maar Homegong stelde absoluut niet teleur. Ik keek daarom ook erg uit naar Gyasi’s nieuwste roman: Transcendent Kingdom (of in het Nederlands: Verheven Koninkrijk). Het voelt echter niet helemaal eerlijk om dit boek met Homegoing te vergelijken. Ja, er zijn overkoepelende thema’s (je zou dit boek als een soort voortborduursel kunnen zien op de laatste hoofdstukken van Homegoing over de huidige generaties), maar verder zit het totaal anders in elkaar. Als ik het boek opzichzelfstaand zou beoordelen dan krijgt het van mij een 3,5. De schrijfstijl van Yaa Gyasi is heel fijn (ik heb trouwens de vertaling gelezen), de thema’s zijn interessant en verhaal zit gewoon goed in elkaar. Als ik het wel vergelijk, tja, dan moet ik toch eerlijk zeggen dat ik Homegoing beter vond. Het raakte me simpelweg een stuk meer. Dat is tegelijk een heel groot compliment, want Verheven Koninkrijk is óók een goed boek, maar Homegoing was gewoon nóg beter. Het is moeilijk om zo’n prachtig debuut te moeten evenaren.

Cijfer: 3,5/5

Heb jij één van deze titels al gelezen? Zo ja, dan ben ik benieuwd wat jij er van vond. Alle drie de boeken (afgezien van Olive) leende ik trouwens uit de bibliotheek. Ben jij al lid? Ik verbaas me echt over het grote aanbod dat ze hebben. En wist je dat je ook altijd een boek bij je bibliotheek kunt aanvragen?

Ik hoop dat er iets voor je tussenzit. ♥
Liefs,
Ash

Week 19

Week 19

Comments to this post

Inmiddels is mijn tweede werkweek alweer voorbij (week is trouwens een ruim begrip, want ik werk immers niet fulltime en nu is het dan ook nog eens Hemelvaartsweekend, maar je snapt hoe ik het bedoel). Het is zo grappig hoe snel je aan dingen went. Dat is ook iets waar ik mezelf heel vaak aan probeer te herinneren. Zeker toen ik net ging beginnen, want ik was ontzettend zenuwachtig. Het hielp om dan tegen mezelf te zeggen: geef het twee of drie weken en je zult zien, het voelt alsof je het al jaren doet. Dit had ik ook toen ik ging studeren in Zweden (veel mensen zeiden dat ze het zo dapper vonden, maar geloof me, na drie weken heb je amper door dat je in een ander land op je fietsje naar de supermarkt of college gaat) en het is iets wat zich iedere keer weer bewijst.

Niet dat ik nu alles weet natuurlijk. Ik leer iedere dag nog bij en de pandemie maakt het uiteraard nog wat uitzonderlijker. De werkzaamheden zijn nu bijvoorbeeld heel anders dan als er klanten komen. En we dachten dat we halverwege juni open mochten, maar nu wordt het waarschijnlijk toch volgende week. Ach, we zien het allemaal wel, ik laat het maar gewoon over me heen komen. Het is immers altijd goedgekomen.

Werken doet me echt ONTZETTEND goed. Ja, ik ben moe en soms ben ik bang dat ik het niet volhoud, maar dan kom ik er achter dat ik mezelf echt onderschat. Ik kan het wél en ik vind het leuk. Het is zo fijn om weer mee te draaien en onder de mensen te zijn. Verder kan ik soms nog steeds niet geloven dat ik echt zo’n leuke baan heb gevonden. Heel de dag met boeken werken? In een leuk team? Op een fantastische plek? Lopend of op de fiets naar m’n werk? En dan ook nog eens parttime? Ik durf het ergens bijna niet te geloven en betrap mezelf soms op wachten tot er iets misgaat (een trekje dat ik graag afleer). Ik probeer mezelf toe te staan er van te genieten. Nu is het leuk en dat is genoeg.

Ik merk trouwens dat ik nog wel naar de balans aan het zoeken ben. Ik wil natuurlijk alles zo goed mogelijk blijven doen en dan frustreert het me dat ik niet ook nog eens iedere avond kook en boodschappen doe en sociaal ben en alles tip top in orde heb. Maar ik ben me er nu van bewust dat ik dat aan het doen ben (en dat het nergens voor nodig is), wat me denk ik wel gaat helpen om mijn gedrag aan te passen en uiteindelijk niet super gestrest te raken. Het mag allemaal een tandje langzamer. Voor wie haasten we ons immers?

Goed, dit is dan al mijn tweede post over mijn werk, maar zoals ik hierboven al schreef: alles went. Ik ga er dan ook vanuit dat er na een tijdje wel weer een balans ontstaat en ik het over andere dingen kan hebben. Dan merken jullie het hier vanzelf, haha.

Bedankt trouwens, voor al jullie leuke berichtjes op mijn vorige post! Ik vond het zo lief! ♥

Fijn weekend allemaal.
Liefs,
Ash

Week 18

Week 18

Comments to this post

Deze week ben ik begonnen met mijn nieuwe baan. Ik moet ontzettend wennen, want a) het is al minstens 8 jaar geleden dat ik volle werkdagen draaide (dat was toen in de horeca) en b) ik ben bijna een jaar een soort van (covid) kluizenaar geweest, dus om dan een hele dag op mijn benen te staan en onder de mensen te zijn, dat is opeens een hele verandering. Ik vond het dan ook heel erg spannend om weer aan de slag te gaan (ik heb vannacht geen oog dichtgedaan, haha), maar nu na één dag vind ik het al ZO leuk. Vermoeiend, maar leuk.

Het is misschien wat voorbarig om dat te zeggen na één dag, maar ja, ik ga er ook niet minder enthousiast over doen. Nu is het ook gewoon heel leuk! De organisatie waar ik ben ga werken is op dit moment nog gesloten voor publiek, dus de werkzaamheden zijn wat anders dan normaal, maar dat geeft ook direct de gelegenheid om alles rustig te leren en op het gemak alles te ontdekken. Van een stressgevoel is dus geen sprake. Daarnaast merk ik dat ik het heel fijn vind om weer een beetje onder de mensen te zijn.

Vandaag was ik boeken aan het terugzetten en had ik echt even een momentje. Ik keek om me heen en dacht: wie had dit een jaar geleden gedacht? Ik niet! Maar zo zie je maar: het leven kan gek lopen. En vooral ook heel leuk lopen. Misschien moet ik daar toch eens wat meer op durven leren vertrouwen.

Goed, zoals jullie weten ben ik niet zo van de blogjes vooruit schrijven. Aangezien mijn “eerste werkweek” nu even prioriteit heeft, kan het hier daarom wat stiller zijn. Ik wil mezelf de tijd en ruimte geven om een nieuw ritme te vinden. Komt vast helemaal goed (zie, ik leer het al!) en dan zien jullie me vanzelf weer verschijnen.

Liefs,
Ash

PS Als je op zoek bent naar boekentips, dan nodig ik je uit om een kijkje te nemen op mijn wittybooks instagram account! Die update ik nog wel eens tussendoor :)