Week 19

Week 19

Comments to this post

Inmiddels is mijn tweede werkweek alweer voorbij (week is trouwens een ruim begrip, want ik werk immers niet fulltime en nu is het dan ook nog eens Hemelvaartsweekend, maar je snapt hoe ik het bedoel). Het is zo grappig hoe snel je aan dingen went. Dat is ook iets waar ik mezelf heel vaak aan probeer te herinneren. Zeker toen ik net ging beginnen, want ik was ontzettend zenuwachtig. Het hielp om dan tegen mezelf te zeggen: geef het twee of drie weken en je zult zien, het voelt alsof je het al jaren doet. Dit had ik ook toen ik ging studeren in Zweden (veel mensen zeiden dat ze het zo dapper vonden, maar geloof me, na drie weken heb je amper door dat je in een ander land op je fietsje naar de supermarkt of college gaat) en het is iets wat zich iedere keer weer bewijst.

Niet dat ik nu alles weet natuurlijk. Ik leer iedere dag nog bij en de pandemie maakt het uiteraard nog wat uitzonderlijker. De werkzaamheden zijn nu bijvoorbeeld heel anders dan als er klanten komen. En we dachten dat we halverwege juni open mochten, maar nu wordt het waarschijnlijk toch volgende week. Ach, we zien het allemaal wel, ik laat het maar gewoon over me heen komen. Het is immers altijd goedgekomen.

Werken doet me echt ONTZETTEND goed. Ja, ik ben moe en soms ben ik bang dat ik het niet volhoud, maar dan kom ik er achter dat ik mezelf echt onderschat. Ik kan het wél en ik vind het leuk. Het is zo fijn om weer mee te draaien en onder de mensen te zijn. Verder kan ik soms nog steeds niet geloven dat ik echt zo’n leuke baan heb gevonden. Heel de dag met boeken werken? In een leuk team? Op een fantastische plek? Lopend of op de fiets naar m’n werk? En dan ook nog eens parttime? Ik durf het ergens bijna niet te geloven en betrap mezelf soms op wachten tot er iets misgaat (een trekje dat ik graag afleer). Ik probeer mezelf toe te staan er van te genieten. Nu is het leuk en dat is genoeg.

Ik merk trouwens dat ik nog wel naar de balans aan het zoeken ben. Ik wil natuurlijk alles zo goed mogelijk blijven doen en dan frustreert het me dat ik niet ook nog eens iedere avond kook en boodschappen doe en sociaal ben en alles tip top in orde heb. Maar ik ben me er nu van bewust dat ik dat aan het doen ben (en dat het nergens voor nodig is), wat me denk ik wel gaat helpen om mijn gedrag aan te passen en uiteindelijk niet super gestrest te raken. Het mag allemaal een tandje langzamer. Voor wie haasten we ons immers?

Goed, dit is dan al mijn tweede post over mijn werk, maar zoals ik hierboven al schreef: alles went. Ik ga er dan ook vanuit dat er na een tijdje wel weer een balans ontstaat en ik het over andere dingen kan hebben. Dan merken jullie het hier vanzelf, haha.

Bedankt trouwens, voor al jullie leuke berichtjes op mijn vorige post! Ik vond het zo lief! ♥

Fijn weekend allemaal.
Liefs,
Ash