Q&A: over ‘dingen doen zoals het hoort’

Q&A: over ‘dingen doen zoals het hoort’

Comments to this post


Naar aanleiding van één van mijn vorige posts vroeg Niya mij:

Ik ben wel benieuwd hoe jij met druk (vanuit de maatschappij of zelf opgelegd) omgaat om erbij te horen en ‘dingen doen zoals het hoort’ (bijvoorbeeld met carriere, relaties, leven in het algemeen).

Het heeft meer dan een jaar geduurd (sorry!), maar ik ga nu dan ein-de-lijk eens antwoord geven.

Niya, ik zou willen dat ik je kon zeggen: “daar heb ik dus helemaal geen last van en dit is hoe je het doet”, maar dan zou ik liegen. Dit is namelijk iets waar ik de afgelopen jaren heel erg mee heb geworsteld en wat nog steeds af en toe een dingetje blijft. Ik vind (vond??) het erg lastig om mijn eigenwaarde niet te koppelen aan dingen zoals het hebben van een carrière en een koophuis en “succes”. Dat is denk ik ook niet zo gek, want zeker in onze huidige maatschappij lijken je carrière, je kapitaal en je identiteit met elkaar verbonden te zijn. Maar zeg nou zelf, als je het hardop zegt, dan klinkt het toch eigenlijk absurd? Mijn vrienden waardeer ik bijvoorbeeld totaal niet op die manier! Het kan me daadwerkelijk niets schelen wat voor werk ze hebben of waar ze wonen. Er zijn zoveel belangrijkere dingen.

(more…)

April ’22 (een ouderwetse overvolle post)

April ’22 (een ouderwetse overvolle post)

Comments to this post

‘Vannacht droomde ik dat we een schattige peuter hadden en dat J. tegen mij zei dat hij even langs de winkel ging voor groente en fruit, want dat was ik vergeten. Ik was vergeten dat we een kind hadden! En het eten te geven!’ Ik moet er een beetje om lachen als ik dit verhaal vertel, maar terwijl ik een slok van mijn koffie neem herinner ik mij het gevoel dat ik vanochtend had toen ik wakker werd en terugdacht aan die droom. M’n tafelgenote lacht en zegt dat het vast niet zover komt. ‘En joh, anders zijn er genoeg kinderen die nooit groente of fruit eten, en die leven toch ook nog?’

Natúúrlijk zou ik mijn kind niet vergeten te voeden, ik ben geen monster. Bovendien is er helemaal geen kind (#ooknietzwanger), dus het heeft ook geen nut om erbij stil te staan. Maar dat gevoel van falen, dat deed echt een beetje zeer. Ik denk dat het een van mijn angsten is: niet goed genoeg zijn, iets verkeerd doen, nee, zelfs iets héél erg verkeerd doen.
(more…)